Django Unchained

Django (Jamie Foxx) is een zwarte slaaf. We zien hem rondlopen tezamen met een chaingang onder de littekens. Zijn pad en dat van zijn slavendrijvers wordt gekruist door Dr. King Schultz (Christoph Waltz) die Django met zich meeneemt. Schultz is een premiejager en heeft de hulp van Django nodig om twee doelwitten te identificeren. Ondertussen leert hij Django de kneepjes van het vak en leren ze elkaar kennen. Hij raakt geïntrigeerd door het verhaal van zijn verloren vrouw Broomhilde (Kerry Washington). Het doet hem denken aan het Nibelungenlied over Sigfried en Brunhilde. Hij besluit Django te helpen.

Broomhilde is het bezit van Calvin Candie (Leonardo DiCaprio), een slavendrijver die slavengevechten organiseert. Om binnen te komen op het landschap van Candie doen ze zich voor als opkopers voor slavengevechten.

Dat Tarantino inspiratie haalt uit vele oude genreklassiekers is voor iedereen bekend. De titel alleen al verwijst naar de klassieker Django vanSergio Corbucci. Daarnaast zien we in de cinematografie inspiratie en verwijzingen naar Sergio Leone en andere helden van de spaghettiwesterns. OmDjango Unchained als een ode aan de spaghettiwestern af te doen doet de film te kort. Een andere grote bron van inspiratie is blaxploitation. Ook hiermee zijn we er nog niet, maar dat is een algemeen bekend feit van Tarantino films dat er overal inspiratie vandaan gehaald wordt.

Django Unchained heeft tevens de dubieuze eer om de meest controversiële film van Tarantino tot nu toe te zijn. Dit is enerzijds door het overdadige gebruik van het woord ‘nigger’ en anderzijds door de weergave van geweld. Op het ene moment zit je bovenop het gruwelijke geweld en voel je haast plaatsvervangende schaamte voor hetgeen wat je op het scherm ziet, anderzijds is het zo over de top dat het hilarisch wordt. Dit is een dunne scheidslijn die moeilijk te bewandelen is en dat valt hier ook op.

Tarantino heeft zelf aangegeven dat deze film een aanklacht is tegen de films waarin raciale minderheden als onmenselijk neergezet worden. John Ford wordt door Tarantino als een voorbeeld aangehaald waarbij de indianen zonder persoonlijkheid in grote getale afgeslacht worden door de witte helden. Hier draait Tarantino het om. Het zijn dit keer de blanken die als onmenselijk en zonder persoonlijkheid neergezet worden. Dit wordt niet alleen duidelijk door de rol van Django, maar vooral ook door de rol van de huisslaaf Stephen van Candie. Een fantastische rol van Samuel L. Jackson. Hij is de enige schurk die meerdere lagen lijkt te hebben. Zelfs Dr. Schultz is maar een personage om Django op weg te helpen zijn lotsbestemming te bereiken.

De rol van wit en zwart mag in deze film dan wel omgedraaid zijn om de gruwelijkheden van slavernij weer te geven. Het maakt deze film niet minder controversieel. Tarantino heeft een regen van klachten gekregen die hij soms lachend van zich afschud. We blijven hier immers met film te maken hebben. De gruwelijkheden die we in deze film te zien krijgen liegen er niet om en het splatter geweld waar we even later op getrakteerd worden geeft een hoog contrast in deze film. De film is er echter niet minder vermakelijk om. Met Django Unchained hebben we weer een typische Tarantino film die maar een groot nadeel heeft en dat is gefragmenteerdheid van het geheel. Tarantino films zijn altijd bij elkaar geraapt vanuit verschillende bronnen met de eigen visie van Tarantino daarbij. Normaliter valt dit niet zo op en komt het uiteindelijk tot een goed klinkend geheel. Hier is dat minder. Dat zal er hoogstwaarschijnlijk mee te maken hebben dat de vaste editor van Tarantino, Sally Menke in 2010 overleden is en dat hier opgepakt is door Fred Raskin. Niet het beste werk van Tarantino, maar wel eentje die duidelijk in de lijn van zijn films past. En laten we eerlijk zijn, één van de beste spaghettiwesterns van de laatste tijd!