Death Wish 4: The Crackdown

Poster voor de film ""

Death Wish 4: The Crackdown

R 99 min - Thriller, Action, Adventure, Crime
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1987
Director:  J. Lee Thompson
Runtime:  1 h 39 min
Writers:  Gail Morgan Hickman


Tagline: This time it's war!

Nadat een volledige achterbuurt in New York met de grond werd gelijk gemaakt, heeft Paul Kersey er wel genoeg van. Hij is opnieuw geherloceerd naar Los Angeles, heeft er zijn eigen architectenbureau opgericht en heeft een nieuwe vriendin, de journaliste Karen. Alles lijkt hem voor de wind te gaan, maar er is een nieuwe vijand : drugs. De dochter van Karen neemt op een avond een overdosis cocaïne en komt te overlijden. Paul neemt meteen de verantwoordelijke drugshandelaar te grazen, waardoor hij de aandacht trekt van de rijke Nathan White, wiens dochter eveneens overleden is ten gevolge van het witte goud. Hij biedt Paul volledige vrijheid en een blanco cheque aan als hij akkoord gaat met het opruimen van de 2 grootste drugsbendes in Los Angeles. Paul moet niet lang nadenken en neemt terug de handschoen op als de Wreker, klaar om het gajes weer over de kling te jagen!

Het hoofdpersonage heet nog steeds Paul Kersey, maar de titel van deze film had evengoed gewoon The Crackdown kunnen zijn, want met het idee van de oorspronkelijke film heeft dit allang helemaal niets meer te maken. Ook is de man er opnieuw in geslaagd een vrouw aan de haak te slaan die duidelijk een stuk jonger is als haarzelf (welgeteld 32 jaar in het echte leven). Sterker nog, de intimiteit wordt afgebouwd in elke sequel tussen Paul en zijn scharrel. In het origineel zag je een echt koppel (hoe kort ook), in de volgende 2 sequels was Paul altijd een stuk afstandelijker en kon er enkel wat omhelzingen en voorzichtige kusjes op de mond vanaf, hier is zelfs dat laatste niet meer van toepassing. Ook al lijkt Charles Bronson er dit keer meer goesting in te hebben dan in de vorige film (in de actiescènes is hij nog heel actief en de strijd tegen drugs lijkt hem weldegelijk te interesseren), in de romantische interactie met journaliste Karen is er pijnlijk weinig chemie te merken en het komt zelfs vrij ongemakkelijk over. De vrouw verdwijnt na 20 minuten ook zo goed als helemaal uit beeld, om op het einde even terug te keren als hulpeloze gegijzelde.

Even het vermelden waard is de openingssequentie. Deze heeft op zich helemaal niks met het verhaal van de film te maken, maar is een vrij effectieve droom die Paul heeft in een parkeergarage waarin een vrouw aangerand wordt (de enige verkrachting in de hele film, waardoor het bijna als een verplicht nummertje aanvoelt, alsof men nog snel aan de film zulk een scène wou vastnieten om toch nog te kunnen zeggen “kijk, er wordt een vrouw verkracht, dit is weldegelijk Death Wish”). Voor de rest is de film eigenlijk vrij van groezeligheid (het is de ‘netste’ film uit de serie tot nu toe) en houdt men zich enkel bezig met het neerschieten van mensen of ze vermoorden op creatieve wijze. De 2 bendes worden tegen elkaar opgezet (zoals in A Fistful Of Dollars en Yojimbo), waarbij Paul opnieuw zich niet enkel beperkt tot vuurwapens. Zo verstopt hij een bom in een fles wijn om een restaurant op te blazen of gooit hij iemand uit het raam vanop de 15e verdieping. Ook houdt de man van undercover te gaan, want hij verkleedt zich als ober, wijnverkoper en werkman om ergens binnen te dringen (hij verbergt op een bepaald moment zijn UZI zelfs in zijn broodtrommel!).

Het midden van de film bestaat eigenlijk uit een reeks korte vignettes. Ongeveer om de 7 minuten wordt er wel iemand koud gemaakt, daartussen gaat Paul telkens sluw te werk om zijn prooi te pakken te krijgen. De film mist de uitzinnigheid van de vorige Death Wish en de scherpe en nare kantjes die tot nu toe altijd getoond werden (dat laatste zullen sommigen misschien toejuigen), maar is aangenaam om volgen. Nog steeds wordt Paul niet geraakt, al zou hij de loop van een geweer in zijn mond nemen, maar zijn ontsnapping uit een fabriek die als dekmantel dient voor een drugslab tart alle regels van de logica. Niet alleen kan hij ongestoord rondlopen (en vrij makkelijk met dynamiet het lab opblazen), wanneer hij ontdekt wordt en de werkers uit de fabriek op hem beginnen te schieten (vanachter paletten terwijl Paul ongedekt in het midden van de vloer staat en enkel plat kan gaan liggen), slagen ze er in om constant over hem heen te mikken. Toppunt is dat hij daarna weet te ontsnappen door zijn belagers, die handig 1 voor 1 op hem afkomen, van zich af te slaan (zo’n 7 stuks) en met een auto te vluchten! Ook komt een stel inspecteurs er achter dat de Wreker wel eens de dader zou kunnen zijn. Ze hebben zelfs informatie over zijn wagen! Terwijl ze even later een luxeflat aan het schaduwen zijn, slagen ze er wel in om Paul’s wagen, heel flagrant in het zicht geparkeerd, over het hoofd te zien!

Maar goed, uiteindelijk zijn de bendes verslagen (tijdens een shootout slaagt een bendelid er in om reeds een schotwonde te hebben voordat hij effectief neergeschoten wordt, foutje in de montage!). Het geweld was spectaculair, de explosies ook (ook al kan je héél duidelijk zien dat wassenpoppen opgeblazen worden, maar dat deert bij mij nooit) en een personage speelde een dubbelrol voor een beetje intrige. Dan volgt er nog een twist (die wel te verwachten was, aangezien op dat moment er nog zo’n 20 minuten te gaan zijn) en gaan we over tot de echte finale. Een finale waar Paul Kersey opnieuw redelijk pisnijdig is, maar die wel verbleekt bij de finale uit de vorige film. Het is allemaal namelijk een beetje op de automatische piloot. Competent gemaakt, volgens het boekje, maar het mist wel dat beetje extra. Je kan ondertussen ook raden hoe de film gaat aflopen, want men volgt netjes de structuur en ontwikkelingen van gelijkaardige actiefilms uit die periode. Er wordt wel afgesloten met een heuse knal waarbij iemand met een raket in 1000 stukjes wordt geschoten, maar je zal moeten kijken wie de eer heeft om het geleide projectiel in zijn snuit te krijgen, met complimenten van Paul!

Een beetje zonder zout, doch met genoeg actie en geweld om toch nog een glimlach om de mond te brengen. Maar… kan Paul Kersey nu eindelijk op pensioen of is er nog ergens een achterneef die gewroken moet worden?