Dawn of the Planet of the Apes

3 jaar heeft het geduurd voor het vervolg op Rise of the Planet of the Apes eindelijk het daglicht zag. Voor een succesvolle franchise is dat tegenwoordig lang. Kijk maar naar Marvel, Star Wars en DC die elk jaar met nieuw materiaal komen. Misschien ook juist wel verfrissend dat er niet krampachtig een vervolg moest komen. Nou ja, niet krampachtig… Rupert Wyatt zou het project hebben afgeslagen omdat dat deadline gesteld voor deze film voor hem niet te doen was. Matt Reeves, een tot dan toe ook nog opkomende regisseur werd voor dit tweede deel aangetrokken.

Dawn of the Planet of the Apes speelt zich 10 jaar na Rise af. Ceasar (Andy Serkis) heeft een welvarende apenkolonie gesticht waar diverse aapsoorten in vrede naast elkaar leven. De mensheid is zo goed als uitgeroeid door het virus ALZ-113. Zij hebben al enkele jaren geen mensen meer gezien en dan gebeurt het onverwachtse.. mensen dringen hun territorium binnen. Ash, een jonge aap uit de kolonie komt in aanraking met de mensen en wordt neergeschoten. Ceasar weet nog veel te goed hoe wreed de mens kan zijn en besluit verdere escalatie te voorkomen. Hij vertelt de mensen dat ze moeten vertrekken. Koba (Toby Kebbell) vindt dit niet genoeg en wil de mensen duidelijk maken dat ze nooit meer terug mogen komen. Ceasar gaat hierin mee en neemt het grootste deel van de kolonie mee naar de schuilplaats van de mensen. Hier maakt hij ze duidelijk dat apen en mensen niet samen gaan en dat er consequenties zijn als ze hen negeren.

Malcolm (Jason Clarke) kan het hier niet bij laten zitten. Het moet het territorium van de apen doorkruizen om hun nederzetting van stroom te voorzien. Hij weet dat Ceasar geen normale chimpansee is en besluit om het erop te wagen om met hem het overleg aan te gaan.

Wat volgt in de Dawn of the Planet of the Apes laat je het beste en slechtste van de mensheid zien. Ironisch genoeg zien we dit niet alleen bij de mensen, maar ook bij de apen. Ceasar en een groot deel van zijn apen voelen zich beter dan de mensen, want een aap dood geen andere aap, maar niet elke aap heeft diezelfde hoge moraal.

Met deze hoge moralistische inslag is dit tweede deel een waardig vervolg van Rise. Ook hier was het de moraal, goed en kwaad en achteloos eigenbelang wat verantwoordelijk was voor de ondergang van de mens. Deze ondergang wordt hier verder ingezet en de haat tussen mens en aap wordt hier een beginnend vuurtje. Dat de apen steeds menselijker worden komt hier ook goed naar voren in de menselijke (foute) keuzes en hun arrogantie. Ook in de ontwikkeling van het verhaal is dit niets minder dan passend te noemen. De mythe van Planet of the Apes krijgt hier weer een nieuw hoofdstuk.

Het goed uitgewerkte verhaal is niet alles wat deze film tot een succes maakt, ook de prachtige effecten en het acteerwerk hebben hier een erg groot aandeel in. Andy Serkis neemt de rol van Ceasar weer op zich. Zijn werk als acteur is niets dan fenomenaal te noemen. Het mag da weliswaar motion capture zijn, maar wat grandioos om te zien. Dat er nog steeds geen categorie voor deze ondergewaardeerde groep van acteurs is verbaast mij elke keer weer als ik mag genieten van het werk van bijvoorbeeld Serkis. De show wordt hier gestolen door de apen waardoor de mensen naar de achtergrond gedrukt worden. Waar in het eerste deel er nog een reden gegeven werd voor de motivatie van de menselijke hoofdrolspelers moet  Gary Oldman het als Dreyfus doen met een foto van zijn kinderen als zijn motivatie. Vreemd genoeg krijgen de apen meer dan genoeg motivatie en karakterontwikkeling in de loop van het verhaal. Vreemd omdat de hoofdrollen duidelijk voor de apen zijn weggelegd en niet voor de mensen. Ik zou het haast on-Amerikaans noemen in de meeste respectvolle manier mogelijk. De hoofdzakelijk ‘gesproken’ taal is namelijk ook niet Engels en dat is ook uitzonderlijk een kaskraker van dit niveau.

Dawn zet de toon van Rise voort en weet deze zelfs te verbeteren. De weg is met deze open gezet voor War of the Planet of the Apes.