Café Flesh

Café Flesh

74 min - Comedy, Drama, Erotic, Porn
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1982
Director:  Stephen Sayadian
Runtime:  1 h 14 min


Tagline: The creators of NIGHTDREAMS present a film so hot it has no place in a world with a future

Het zal altijd blijven bestaan, de dubbele relatie met pornografie. Enerzijds kijkt een grote populatie van de mensheid ernaar, anderzijds wordt er altijd met een grote boog omheen gepraat als het onderwerp ter sprake komt. En toegegeven, in zeker zin is dat heel begrijpelijk. De pornofilm is waarschijnlijk het enige filmgenre waarbij het niet de bedoeling is (van de kijker, niet de filmmakers) om de hele prent uit te zitten, aangezien het doel is het voorzien van bevrediging op korte termijn, en daardoor is er ontzettend veel materiaal gemaakt dat op het gebied van alle cinematografische elementen (acteren, verhaal, beeldvoering) bedroevend slecht scoort. Maar, zoals altijd, er zijn uitzonderingen.

Het lijkt initieel nog wel mee te vallen in deze post-apocalyptische wereld, maar als je er langer over nadenkt, moet het verschrikkelijk zijn. De mensheid is namelijk onderverdeeld in 2 groeperingen, Sex-Negatieven en Sex-Positieven. De 1e groep beslaat zo’n 99% van de gehele populatie en wordt ziek bij het hebben van sex (maar wel nog geil worden!), de 2e groep zijn enkelen die echter nog steeds zonder problemen kunnen vrijen, doch zij worden gedwongen eindeloze sex-uitvoeringen te brengen voor de Sex-Negatieven. Café Flesh is daarom dé plaats om te vertoeven, aangezien daar de allerheetste Sex-Positieven zijn. Er gaan zelfs geruchten dat ze Johnny Rico kunnen strikken, blijkbaar de beste in het vak. In deze omgeving volgen we ook Nick en Lana, een koppel Sex-Negatieven die Café Flesh maar niet kunnen loslaten. Lana houdt echter iets geheim voor Nick en de anderen.

Wat je uiteindelijk ook van het resultaat vindt, een film die enige ambitie toont is altijd aan te moedigen. En Café Flesh kan zeker geen gebrek aan ambitie verweten worden. Een belangrijk verschil in aanpak tussen Café Flesh en andere films uit het genre (zelfs voor de periode waaruit de film komt, toen pornografie met meer zorg werd gemaakt dan tegenwoordig) is dat de meeste pornofilms een verhaal gebruiken als kapstok om op de sexscènes uit te komen, terwijl Café Flesh de pornoscènes eerder ten dienste stelt van de structuur van de film. Ironisch genoeg betekent dit dat een versie zonder expliciete scènes (die gemaakt werd en in de bioscopen werd getoond) ook kan werken. Het zijn eerder de stylering en gekke kostuums van de acteurs die de aandacht trekken en niet de seksuele daden op zich.

Het doet me de vraag stellen of Café Flesh werkt als simpele porno? En dan moet ik antwoorden neen. Het gebruikt elementen van de pornofilm (namelijk het zuig-, lik- en penetreerwerk) maar deze beslaan uiteindelijk een kleine hoeveelheid van de looptijd van de film (opnieuw in tegenstelling tot andere pornofilms, die soms een aaneenschakeling zijn van sex) én ze zijn niet zo opwindend te noemen. Dit laatste komt door de setting, de sfeer en de manier waarop ze uitgevoerd zijn. Die setting is trouwens een heel sterk punt van de film. Ondanks dat we hier hebben te maken met een laag budget en beperkte locaties (de film speelt zich, uitgezonderd enkele momenten, volledig af in het café) komt alles geloofwaardig over. Het café lijkt op een omgebouwde atoomkelder (gezien de grote, ijzeren kluisdeur waarlangs de klanten naar binnenkomen een redelijk acurate beschrijving) en er wordt ontzettend goed met licht en duisternis gewerkt.

Het podium, waarop de sexvoorstellingen doorgaan, verandert elke keer weer in een absurde en surrealistische variatie op bekende situaties uit de normale wereld. Zo wordt een verveelde huisvrouw door een, ja, ratman met een grote staart (en dan bedoel ik écht zijn staart!) versierd terwijl haar 3 zuiglingen (volwassen mannen in een babystoel met een dildo als rammelaar) kabaal maken op de achtergrond. Opwindend zou ik het persoonlijk niet noemen, maar het publiek (waar tussen het rampetampen door telkens naar gesprongen wordt met close-ups van hun gezicht) kan zich bijna niet meer bedwingen. En zo volgen er nog een aantal zéér verbeeldingsrijke sexvoorstellingen, sommige zelfs best komisch in hun theatraliteit (bij de 2e loopt een man rond met een potlood als hoofd, terwijl de secretaresse de telefoon opneemt en weer aflegt in een oneindige cirkel, alsof het een opwindspeeltje is met een beperkte actieradius), maar altijd mooi uitgevoerd. En uitstekend voorzien van muziek, heerlijke instrumentale ‘80s synthesizerdeuntjes met veel energie in.

In het café zelf volgen we dus Nick en Lana. Hij is ten einde raad, aangezien zijn lust gigantische proporties begint aan te nemen. Op zijn aandringen proberen hij en Lana het nog eens, wat helaas resulteert in een braakpartij. De Sex-Negatieven zien er met hun grijze uiterlijk niet bepaald gezond uit. Angel, een nieuw meisje wat geïntroduceerd wordt door een impressario, wordt door de overheid meegenomen en gedwongen mee te doen in de sexvoorstellingen als blijkt dat ze in het geheim een Sex-Positieveling is. Godzijdank wordt het al snel duidelijk dat het het beste is wat haar overkomen is, ook al betekent dit dat ze vanaf nu een slaaf is die eindeloos zal moeten presteren. Max Melodramatic, de presentator die de sexuitvoeringen aankondigt en dat doet op een manier zijn naam waardig, wordt op een bepaald moment door de bazin van Café Flesh terechtgewezen midden in de zaak door hem gedwongen een gedicht te laten reciteren waarin hij bekent dat hij tot geen enkele groep behoort, want hij is zijn lid kwijt.

Ondanks de soms wat overdreven dialogen heerst er een wel hele nihilistische sfeer. Dit handelt hier over een uiterst zieke en wrede wereld. Al het voorgaande in beschouwing genomen, lijkt het me logisch dat de film het initieel slecht deed toen hij in gebruikelijke sexbioscopen werd uitgebracht. Gezien de opkomst van het gevreesde HIV-virus zijn de parallellen met de Sex-Negatieven goed te herkennen, doch in de huidige maatschappij zouden deze ook vergeleken kunnen worden van slachtoffers van pornoficatie. Als er iets is wat elke pornofilm doet, dan is het wel het kijkpubliek laten opgaan in een sfeer van oppermachtigheid, waarbij alles toegelaten is, waarbij de kijker participeert als een overwinnaar. De Sex-Negatieven zijn echter arme drommels waarmee je jezelf niet wenst te vereenzelvigen. En ja, dan ga je niet met de hand in de broek kijken naar deze film.

Audiovisueel is de film uiterst geslaagd, het heeft een interessant verhaal maar doet uiteindelijk er iets te weinig mee. De relatie tussen Nick en Lana wordt niet diep genoeg uitgewerkt en aangezien in de finale hun band zwaar op de proef wordt gesteld, is dat jammer. De film stopt ook na deze finale (daarom is het de finale) terwijl we dan eigenlijk de gevolgen van die finale op hun relatie zouden moeten zien. Verder wil ik in een pornofilm niet te lang stilstaan bij de acteerprestaties van diegenen die het fysieke werk moeten uitvoeren, maar we krijgen hen enkel te zien als ze op het podium bezig zijn en geen enkele keer kreeg ik de indruk dat hun verschrikkelijke lot hen echt deerde, want het uiterlijk is altijd strak of stoïcijns. Eerlijk is eerlijk, ze krijgen er ook niet veel kans toe hun acteerkwaliteiten te tonen want er wordt verder niet op hen ingegaan.

Dit is echter geen reden om Café Flesh over te slaan, integendeel. Alleen al op de bizarre merites ervan is het minstens 1 kijkbeurt waard, liefst in een uiterst verzorgde restauratie, want dat verdient deze productie wel.