Bloodfist V: Human Target

Poster voor de film ""

Bloodfist V: Human Target

83 min - Action, Thriller
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1994
Director:  Jeff Yonis
Runtime:  1 h 23 min


Een paar weken geleden ben ik tijdens een wedstrijdje voetbal op de grond gevallen en heb mijn achterhoofd op Moeder Aarde gestoten. Ik kon meteen terug verder. Ik had echter ook pech kunnen hebben en in een reusachtig zwart gat kunnen vallen, waarbij alle herinneringen in mijn geheugen verloren waren gegaan. OK, als je daardoor niet meer weet dat je 3 weken eerder na een legendarische hijspartij wakker was geworden in een plas van je eigen braaksel, dan kan dat zijn voordelen hebben. Als je dan echter ook alledaagse zaken vergeet als je naam, het adres waar je woont of wie nu ook weer je vrouw is, kunnen we gerust concluderen dat compleet geheugenverlies vooral negatieve gevolgen zal hebben. Ik heb me regelmatig afgevraagd of je zo ook kan vergeten hoe de basisfuncties van je lichaam werken.

Zelfs een snoeiharde held als Don ‘The Dragon’ Wilson kan er niet aan ontsnappen als hij maar net op de juiste plaats geraakt wordt. Ditmaal speelt hij de rol van Jim Stanton. Tijdens een achtervolging krijgt hij een kogel in het hoofd en valt van de dokken in het water. Als hij wakker wordt uit een coma in het ziekenhuis blijkt hij zich niets meer te herinneren. Hij ondergaat een revalidatie, doch zijn geheugen komt niet terug. Plots na 4 weken wandelt zijn vrouw Candy de kamer binnen. Jim gaat met haar mee, maar in de parkeergarage worden ze door 2 mannen aangevallen. Na een gevecht ontkomen ze. Dan onthult Candy dat ze ingehuurd werd door hen om Jim uit het ziekenhuis weg te halen en blijkt ze een prostitué te zijn. Uiteindelijk blijken zowel de NSA als de Chinese mafia achter Jim aan te zitten en komt hij langzaamaan terug te weten wat zijn rol was voordat hij zijn geheugen verloor.

Dit is misschien wel de meest serieuze film in de serie tot nu toe. Buiten een paar oneliners is er geen plaats voor humor. Het kijkpubliek volgt het hoofdpersonage en weet op elk moment evenveel van de situatie af als hem. De film is dan ook een thriller waarbij de gevechten op de 2e plaats komen en eerder het verhaal ondersteunen dan dat ze de focus zijn waar de film om draait, ook al heeft men niet bespaard op zaken als choreografie en wordt er ongeveer per 8 minuten ofzo wel wat afgetrapt en –geslagen. Op regelmatige tijdstippen schakelen die gevechten over op slow motion om de impact en acrobatie nog wat meer te kunnen waarderen. Ook worden er meer benen, armen en nekken gebroken dan in de voorgaande films, wat ook verklaard kan worden door het feit dat Jim in zijn vorige leven een koelbloedige gangster was.

Er zijn enkele momenten in het verhaal waar Jim’s acties worden bepaald door zijn instincten, handelingen die gegrifd staan in zijn geest, voorbij enkel het geheugen. Zo gebeurt het dat Jim en Candy er door middel van een list in slagen zijn adres te weten te komen. Echter heeft Jim zijn sleutel niet bij, doch in een handomdraai lukt het hem om het slot te openen met een stuk metaal. Met enige verbazing kijken beiden op van zijn handigheid. Helaas worden de dramatische mogelijkheden die een afspiegeling tussen beide versies van Jim zouden opleveren niet uitgebuit. Laat in de film krijgen we een paar minuten de oude Jim te zien die ondervraagd wordt. Daarin wordt geopperd dat hij mogelijk zijn eigen vrouw zou hebben vermoord, iets wat hij dan al lachend half bevestigt. Buiten een iets te starre blik van Jimmy wordt hier verder nooit op ingegaan.

Misschien is het onterecht om psychologische diepgang te verwachten in een 4e sequel van een serie films die Bloodfist heet. Zoals gewoonlijk is onze hoofdrolspeler veel bedrevener met zijn knuisten en voeten dan met zijn gezichtsspieren, waardoor hij (zeker in een film als deze waarin de protagonist een emotionele odyssee meemaakt) te weinig gravitas brengt doch wel serieus hard uit de hoek komt als hij een legertje NSA-agenten lens moet trappen en slaan. Denice Duff speelt de prostitué met een hart van goud zeer degelijk en is zelfs even het slachtoffer van een redelijk sadistische ondervraging waarin een acupunctuursessie uit de hel een prominente rol heeft! Het tempo ligt redelijk hoog en er zijn voldoende twists verspreid doorheen de film waardoor het lang onduidelijk blijft wie nu juist aan Jim’s kant staat (ook al is de inzet van alles, een aantal kokers plutonium, wel redelijk verbeeldingsloos en eindigt het een beetje met een anticlimax). Kortom, een vlotte actiethriller die waar voor zijn geld geeft.

Samen met nummer 3 de beste film uit de reeks, doch mits wat meer ambitie en diepgang had het veruit de beste film kunnen zijn. Liefhebbers van ‘The Dragon’ kunnen zonder  twijfelen toehappen.