Bloodfist IV: Die Trying

Poster voor de film "Bloodfist IV: Die Trying"

Bloodfist IV: Die Trying

86 min - Action
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1992
Director:  Paul Ziller
Runtime:  1 h 26 min


Tagline: Die trying

Deurwaarders hebben een moeilijke job. Als ze voor een deur staan, aankloppen en zich voorbereiden op het in beslag nemen van bezittingen weten ze nooit wie gaat opendoen. Het kan een oud vrouwtje zijn, maar ook een kleerkast van een man die agressief gaat reageren. In Amerika heb je de zogenaamde ‘repo men’, die eigenlijk ongeveer hetzelfde doen. Zo kunnen ze bijvoorbeeld ingeschakeld worden om een auto in beslag te gaan nemen die niet volledig afbetaald is. Dat is ook de job van Danny Holt en in het begin van de film zien we hem dan ook een Cadillac openbreken als een professionele dief. De bezitter van de wagen merkt dit echter op en geeft Danny een pak slaag van jewelste.

Het treft dan ook dat Danny zich goed kan verdedigen en met een aantal acrobatische trappen schakelt hij zijn belager uit en rijdt de auto weg. Handig als je zo wat kan kickboxen. Het zal dan ook niet verbazen dat Danny gespeeld wordt door Don Wilson, die opnieuw een ander personage speelt dan in de vorige films. Hier heeft hij zelfs een dochtertje van 10 jaar en ik kon zweren dat hij in de (zeldzame) momenten die hij met haar deelt beter acteert dan anders. Het arme kind wordt echter ontvoerd als blijkt dat bij een nieuwe klus Danny de verkeerde wagen confisceert. Daarbovenop worden al zijn collega’s van het bedrijf waar hij voor werkt genadeloos afgeknald. Uiteraard wordt hij als enige overlevende verkeerdelijk aanzien door de politie als verdachte nummer 1. Samen met de vriendin van een vermoorde collega gaat hij op onderzoek uit.

Het is opmerkelijk om te zien dat bij elke nieuwe film in de reeks een verschillend genre wordt aangeboord. Als basisingrediënt wordt elke keer weer Don Wilson’s vechtkunsten toegediend (daar is de man sterk in), maar telkens in een andere context. De eerste 2 films waren toernooifilms zoals Kickboxer en Bloodsport, de 3e was een gevangenisfilm als Lock Up en met deze 4e prent krijgen we een soort spionagethriller op ons bord, waarbij een onschuldige man willens nillens wordt betrokken in een internationale zaak waar grote belangen op het spel staan en verschillende karakters niet zijn zoals ze zich voordoen. Agenten blijken gangsters in vermomming te zijn die werken voor buitenlandse organisaties, een onschuldig ogende doos chocolade blijkt een gruwelijke inhoud te herbergen en Danny krijgt zowel de politie als de FBI achter zich aan.

De actie is opnieuw van de brute kant en het aantal onschuldige slachtoffers zijn niet op 2 handen te tellen. Het geweld beperkt zich opnieuw niet tot enkel knuisten en voeten die hard tekeer gaan. Bij de afrekening op de collega’s van Danny in het begin van de film wordt niet op een kogel meer of minder gekeken. Later krijgt een onfortuinlijke agent zelfs een kogel in zijn rechteroog geschoten! Daartegenover vind je een aantal momenten van humor terug, zoals de eigenaar van een auto die lijkt op Larry van The Three Stooges die een komisch gevecht met Danny aangaat en de vrouwelijke rechercheur die een warme pizza door een agent laat aanbrengen in de garage waar Danny’s collega’s op de grond verspreid liggen. Ook een paar one-liners kunnen wel een glimlach op het gezicht van de kijker toveren (“How’s your sweet tooth?” tegenover de misdaadbaas die hij net bij de neus heeft genomen).

Waar Richard Roundtree in de vorige film voor een bekend gezicht zorgde, krijgen we hier 2 acteurs voor onze kiezen die je al in grotere producties gezien hebt. James Tolkan, de iconische kalende karakterkop uit Top Gun en Back To The Future, mag hier de ijskoele FBI-agent spelen. Amanda Wyss lijkt op het eerste zicht minder bekend, maar zij werd vereeuwigd als het allereerste slachtoffer van Freddy Krueger uit A Nightmare On Elm Street (de legendarische scène waar ze op het plafond geduwd wordt). Zij wordt de vrouwelijke partner van Danny in zijn zoektocht naar zijn ontvoerd dochtertje. Diegenen die een streepje bloot verwachten in hun B-films zijn er aan voor de moeite, want niemand doet de kleren uit. Sterker nog, zij verandert niet in de obligatoire ‘love interest’ die het hart van de protagonist verovert, ondanks dat Danny in 2 verschillende scènes het hof wordt gemaakt.

Maar Danny is vastberaden en heeft enkel oog voor zijn dochtertje. Het brengt hem doorheen Los Angeles. Een autoachtervolging hier, een gevecht daar,… het tempo is redelijk hoog, er is een leuke plot met een aantal twists en je verveelt je nauwelijks. Zoals dat dan gaat, bevat het scenario hier en daar wat ongeloofwaardige toevalligheden om alles te laten passen. Op een bepaald moment gaat Danny naar een loods toe om de doos chocolade om te ruilen. Hij staat er tegenover 3 kleerkasten. Dat hij zijn dochtertje niet ging terugkrijgen, dat moest de beste man zelf toch ook geweten hebben. Wanneer hij op het punt staat een kogel te krijgen, komt de FBI net toevallig aan en schieten ze traangas naar binnen. Zonder al te veel verklappen wil ik nog zeggen dat op een bepaald moment een pistool losse flodders heeft op net het juiste moment. Oh ja, als de held bij wijze van spreken recht voor de loop van een pistool staat, zal de idioot die het vasthoudt nog steeds naast schieten.

Laat het de pret niet bederven, want dit is opnieuw een degelijke film die waar voor zijn geld biedt. Geen hoogvlieger, maar harde actie gekruid met een klein beetje giswerk, meer moet dat niet zijn!