Bloodfist III: Forced to Fight

Poster voor de film ""

Bloodfist III: Forced to Fight

88 min - Action
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1992
Director:  Oley Sassone
Runtime:  1 h 28 min


Tagline: Forced to Fight

Toen John Carpenter het idee opvatte om Halloween 3 niet over Michael Myers te laten gaan, maar wel een ander, losstaand verhaal dat zich wel afspeelde in de sfeer van deze Amerikaanse spooktraditie, leek dat op papier waarschijnlijk een goed plan. In de praktijk pakte het anders uit. Het publiek vrat het niet en dus werd voor Halloween 4 Michael Myers opnieuw vanonder de zoden gehaald. Producer Roger Corman pakt het zelfs nog ietsje straffer aan voor deel 3 in de reeks over bloedige vuisten. Origineel was de originele titel van de film Forced To Fight (zelfs de trailer vermeldt het als de titel van de film), maar omdat de vorige 2 delen zo succesvol waren, werd er netjes Bloodfist 3 voor gezet. Geen toernooien meer in Manilla. Ook van Jake Raye is geen spoor meer te bekennen.

Eerlijk is eerlijk, de 2 vorige films hadden in feite ook geen invloed op elkaar. Deel 2 had bij wijze van spreken zich 3 jaar na of 10 jaar voor nummer 1 kunnen afspelen, de enige constante was dat Don ‘The Dragon’ Wilson er in meedeed en dat er in de Filipijnen geknokt werd. Ook nu is de kwieke vechtster weer van de partij, maar dan in de rol van Jimmy Boland, een man die ten onrechte veroordeeld wordt voor een moord die hij niet begaan heeft. In de gevangenis treft hij het ook niet meteen, want de aftiteling (een slow motion workout van Don) is nog maar net gedaan en een zwarte gevangene wordt door een groep overvallen en daarna verkracht. Jimmy komt binnen op het moment dat ze net klaar zijn en als het slachtoffer wilt vluchten krijgt de arme man een mes in zijn rug geplant. Jimmy wreekt zich, maar een beveiligingscamera legt alles vast en hij wordt overgeplaatst naar cellenblok C, waar het ergste van het ergste verblijft.

Aangezien de aanrander die Jimmy heeft neergestoken zelf ook een kleurling was, alsook drugs versluisde naar de leider van de zwarte gemeenschap in cellenblok C, is vanaf het eerste moment dat onze held er terechtkomt een constante dreiging. De leider van de blanken wil Jimmy graag inlijven omdat hij een zwarte heeft neergestoken, doch dit verzoek wimpelt hij af, waarschijnlijk omdat het een ontzettend guur type is. Het helpt echter ook niet dat Jimmy een halfbloed wordt genoemd! Uiteindelijk betekent dit dat hij zo goed als het hele cellenblok over zich heen krijgt, enkele uitzonderingen daargelaten. Jimmy toont namelijk zijn goede hart wanneer hij De Zwendelaar, een kalende en bebrilde man, tijdens het ontbijt zijn appel en toost afstaat. Gezien de frêle staat van die man vraag je jezelf wel af hoe die het zolang heeft kunnen uithouden, zeker als blijkt dat er bijna dagelijks wel iemand te grazen wordt genomen.

De manier waarop dit personage in de film geportretteerd wordt, is op zijn zachtst gezegd een beetje conflicterend. Hij wordt door Jimmy in bescherming genomen (de andere gevangenen moeten niks van hem weten en hij wordt door iedereen als perverseling bestempeld) en de man redt zelfs Jimmy’s leven. Het conflicterende gevoel wordt gecreëerd door een scène waarbij De Zwendelaar in de bezoekersruimte een dansend dochtertje van een medegevangene observeert. De blik op zijn gezicht en de muziek geven dit moment een sinistere ondertoon, want er wordt duidelijk aangetoond waarom de man in de gevangenis zit. De vraag is, zou Jimmy hem in bescherming hebben genomen als hij zou weten wat de ware toedracht was? Ergens vind ik het wel een moedige beslissing om het in se meest verwerpelijke karakter van de film in een rol te duwen die enige sympathie bij het publiek probeert op te rakelen.

Ook Jimmy’s celmaat mag hem wel. En die celmaat is niet zomaar een onbekende knol, maar niemand minder dan Shaft! OK, niet Shaft zelf, maar wel de acteur die de iconische blaxploitation held speelde, Richard Roundtree. Hij is ook meteen diegene die de beste acteerprestatie aflevert. Hier speelt hij Samuel Stark, een man die eerder het pacifisme nastreeft dan bruut geweld, ook al kan hij als het nodig is iemand een klap met een baseballknuppel geven. Al snel wordt duidelijk dat hij als een soort raadsman acteert voor zijn medegevangenen en daardoor een doorn in het oog is voor de directie, die liefst van al de gevangenen als stront blijven behandelen. In een speech roept hij de gevangenen op om Jimmy met rust te laten en de onderlinge gevechten te laten voor wat het is, doch wel het ‘systeem’ aan te vallen. Er zit dus ook een laagje sociaal commentaar verwerkt, niet op een subtiele of zeer diepgaande manier (tijdens die speech wordt een heroïsch stukje muziek gespeeld die alles een beetje geforceerd doet aanvoelen), maar het geeft de film, in essentie gewoon een actieprent, toch dat tikkeltje meer inhoud.

Maak geen vergissing, de film bevat alle clichés van de gevangenisfilm. De directeur toont zich naar de buitenwereld als een correct man maar blijkt uiteindelijk een cartooneske machtswellusteling te zijn, de bewakers knijpen graag een oogje dicht bij geweld (of als ze betaald worden) en de gevangenen zijn bonken die elkaar met de goorste schunnigheden of racistische koosnaampjes aanspreken en disputen oplossen met messen. Ze hebben ook geweldige namen als Weird Willy, Leadbottom en Stinkbomb! Doch ook hier wordt er een beetje van de norm afgeweken, want in de loop van het verhaal slaagt Stark erin met woorden (en niet geweld!) de populatie van cellenblok C te bedaren, waardoor uiteindelijk de leiders van de blanke en zwarte bevolkingsgroep alleen komen te staan, wat hen neigt over te gaan tot drastische daden, dit met de goedkeuring van de directeur.

Gezien de plaats waar de film zich afspeelt en het feit dat er meer wapens worden gebruikt dan in de vorige films, is de actie een stuk ruiger. Een aantal afrekeningen zijn best brutaal te noemen (altijd met messen) en de klappen komen hard aan. Meer dan in de vorige films krijgt ook Don Wilson het hard te verduren en komt hij minder over als een onoverwinnelijke machine, want hij krijgt voldoende klappen en snijwonden te verwerken. Sterker nog, waar in de vorige films hij nog enigszins de centrale rol kreeg toebedeeld, voelt het hier meer aan als een ensemblestuk waar iedereen klappen uitdeelt en incasseert. Het zijn allemaal elementen die het realisme wat verhogen. Ik kreeg naar het einde toe zowaar zin om een ‘fuck yeah’ los te laten wanneer Jimmy eindelijk enige gerechtigheid bewerkstelligde. Hoe dat precies gebeurt ga ik niet verklappen, maar een aantal personages gaan zich toch een vals gebit mogen aanschaffen, vermoed ik!

Karakters die de sympathie van de kijker weten te krijgen, goede actie, inhoudelijk degelijk,… we spreken hier uiteraard niet over het niveau van een topper als The Shawshank Redemption, maar veel minder dan bijvoorbeeld Lock Up (buiten het overduidelijke verschil in budget uiteraard) is het ook niet. De algemene plot is af en toe beetje rommelig (op een bepaald moment geeft de directeur aan dat hij Jimmy en Stark bij elkaar heeft gezet om een reden, maar het is niet duidelijk waarom) en het gebrekkige acteerwerk van Don Wilson steekt hier harder dan in de vorige films, juist omdat deze film inhoudelijk sterker is en daardoor ook meer in dat opzicht vereist. Net zoals voordien weet de man zich echter uitstekend recht te houden wanneer het op actie aankomt en hij heeft ook nog een aantal leuke one-liners voor ons in petto, wat het een beetje compenseert.

Geen grote kunst, maar wel de beste film in de reeks tot nu toe.