Bloodfist 2050

Poster voor de film ""

Bloodfist 2050

R 78 min - Action
Your rating:

Release Date:  2005
Director:  Cirio H. Santiago
Runtime:  1 h 18 min


Wacht eens even, er is nog een Bloodfist film!? Zelfs ik was verbaasd om te leren dat zo’n kleine 10 jaar na de vorige film er nog een (voorlopig) laatste vervolg was gebreid aan deze illustere reeks van D(irect)T(o)V(ideo) producties. Zonder de film in kwestie te zien, zijn er al een aantal opmerkelijke zaken om erover te zeggen. De regie is in handen van Cirio H. Santiago, een absolute veteraan van Filipijnse B-films. Don ‘The Dragon’ Wilson is in geen velden of wegen te bespeuren (ik zie een vergelijking met de Hellraiser-reeks, waar in de 9e film Pinhead werd vertolkt door een nieuwkomer). Wél weer van de partij is Joe Mari Avellana, die reeds in Bloodfist 1 en 2 mocht opdraven (wel 2 verschillende rollen). Eventjes opzoekwerk verrichten leert ons dat het hier handelt over een remake van het origineel. Een opmerkelijke keuze.

Ook leuk om te zien is dat het hertitelen van films in verschillende landen nog niet volledig uit de mode is. Oorspronkelijk zou de film gewoon het nummer 9 krijgen, maar ik vermoed dat men er 2050 van gemaakt heeft om aan te tonen dat er een verse start wordt genomen. En om aan te geven dat het zich in de verre toekomst van 2050 afspeelt. Interessanter is dat men in Japan voor de DVD-release de film Street Fighter 2050 noemt. Videospellenbedrijf Capcom heeft ooit voor het Nintendo Entertainment System het spel Street Fighter 2010 gemaakt, dat maar enkele zéér oppervlakkige links had met het befaamde Street Fighter II dat begin jaren ’90 furore maakte in de arcades. Ik ben er dus vrij zeker van dat men op deze manier de link wilde leggen met deze vechtspelklassieker (ook al heeft het er letterlijk geen fluit mee te maken, buiten dat er gevochten wordt), al kan ik die niet bevestigen. Maar genoeg geluld, waar gaat dit over?

De film opent in het jaar 2050 en ik kan je zeggen, het is geen pretje! De wereld is veranderd in een post-apocalyptisch hellegat en de openingsscène komt eerder uit een Mad Max-kloon van de jaren ’80 dan uit een vechtfilm. Een kamp wordt aangevallen, auto’s exploderen, mensen die in brand staan lopen in het rond en onze held, Alex Danko, stapt in zijn wagen om te ontsnappen en de ongure types die hem naar het leven staan een kopje kleiner te maken. Voor een low-budget films zijn de stunts eigenlijk dik in orde. OK, als er met een shotgun wordt geschoten, klinkt het als een proppenschieter, maar wie maalt er om? Het begint dus in ieder geval héél goed en uiterst spectaculair! Euh, dan is het ook wel over met het futuristische gedoe want een CGI-blik op een Los Angeles dat betere tijden heeft gekend maakt ons duidelijk dat we in de stad zijn (er wordt later nog gebruik gemaakt van beeldmateriaal uit andere films om bepaalde taferelen tot leven te brengen) en we komen terecht in een bendeoorlog. Politiewagens komen aangereden om in te grijpen. Een ongelukkige springt op een elektrisch geladen hek en beklaagt het zich. Onschuldige burgers worden opgesloten.

Voordat je weet wat er aan de hand is, zitten we op een vechttoernooi. Het gevecht wat zich afspeelt is redelijk goed in beeld gebracht, maar met momenten waarbij de camera ergens te dicht op de onderrug of een ander lichaamsdeel zit. Een beetje wisselvallig dus. En een aantal keren zie je nog iets teveel ruimte tussen vuist/elleboog/knie en het lichaam van de jammerlijke ontvanger. Enfin, de publiekslieveling delft het onderspit. Nu zitten we in een stripclub. Naakte borsten worden ons van alle kanten in het gezicht gegooid. Wat je van de film ook kan zeggen, je kan het niet verwijten dat het ons (en dat is het mannelijk publiek) ontziet van de elementen die we verwachten in dit soort prenten : geweld en naakt. Het zal misschien ook aan mij liggen, maar ik kon initieel niet opmaken of het nu Alex of iemand anders was die naar strippers zat te kijken. Het blijkt zijn broer te zijn, dus als je mijn review van Bloodfist 1 hebt gelezen (of die film hebt gezien), dan kan je wel een beetje raden wat er nu te gebeuren staat.

Wat je minder verwacht is dat in toekomstig L.A. je door een ninja kan gedood worden terwijl je in een achtersteegje gaat staan pissen (maar ja, de film is dan ook in de Filipijnen opgenomen). Broeflief is wel een goede kerel want hij geeft wat geld aan een zwerver voor eten te kopen. Die zwerver (gespeeld door Jim Moss, de snorremans uit Zombie 4 : After Death trouwens) op zijn beurt is dan weer zo vriendelijk om het lijk van zijn goedhartige samaritaan leeg te roven (ook een element wat uit de 1e film wordt overgedaan). De volgende dag rijdt Alex naar een schroothoop waar bovenaan ‘PORT OF ENTRY LOS ANGELES’ staat en bewaakt wordt een aantal mannen (ik vermoed dat dit een soort ghetto moet voorstellen). Kijk, ondanks de kleinschaligheid (men heeft natuurlijk geen geld gehad om een grote oppervlakte om te toveren tot een geschikte filmset) is het wel charmant gedaan. Een aantal onverlaten willen Alex laten betalen voor doorgang en een nieuw gevecht volgt. Best spectaculair, met veel acrobatiek.

Wat opvalt is dat deze Matt Mullins qua capaciteiten niet hoeft onder te doen voor zijn illustere voorganger. Ik zou zelfs durven zeggen dat hij net iets natuurlijker overkomt, al heeft Don Wilson wel een iets krachtiger timbre van stem. Gaandeweg de film kwam ik tot de conclusie dat Don toch ook iets meer uitstraling had. Dus ook al is het niet zo’n erg verlies van kwaliteit zoals bij Hellraiser 9 (mijn vergelijking in het begin even navolgend), ik verkies toch Don! We hebben hier niet te maken met een acteursfilm waar het ensemble hun talent kan tentoonspreiden, dus zolang men niet diep wegzakt, kan je al best tevreden zijn. Het echte probleem is, in de schamele 78 minuten dat we in het gezelschap van Alex Danko doorbrengen, krijgen we een afwisseling van gevechten en naakt (met 1 seksscène die niets aan de verbeelding overlaat), ondersteund door een magere uitwerking van de basisplot van Bloodfist 1 en dat is het wel zo’n beetje.

Om het heel direct te zeggen : ondanks een grote hoeveelheid dansende strippers en acrobatische gevechten vond ik het allemaal weinig boeiend en kon de film mij niet op sleeptouw nemen. Want de voorgaande films hadden allemaal een verhaal, karakters met enigszins een achtergrond en dan de gewelddadige momenten die als smaakmakers dienden. Hier is dat dus een beetje de omgekeerde wereld, waar de spectaculaire momenten moeten verdoezelen dat het verhaal en de ontwikkeling ervan niet veel soeps is (in de 2e helft, wanneer Alex meedoet, verbetert het wel een beetje). Gelukkig valt er af en toe nog iets te zien wat je niet meteen verwacht, zoals een toeschouwer die een weddenschap wilt afsluiten buiten de gelegitimeerde tijd. Voor zijn koppige attitude krijgt hij een vuurpijl in zijn rug geschoten! Da’s dan weer even lachen. Of de melding dat het lichaam van Alex’ broer gerecycleerd wordt voor het water. Oprecht een goede vondst die een hint geeft over de maatschappij van 2050 en waar men zich meer op had moeten focussen.

De eerste 5 minuten zijn uitstekend, maar dan verzandt het allemaal een beetje. Hou het eigenlijk maar gewoon op de 1e 8 films. Enkel kijken als je een perfectionist bent die niet kan leven zonder het plaatje compleet te maken!