Blaze

Waarom gaan de muzikale biopic’s altijd over de bekende artiesten? Johnny Cash, Ray Charles, Freddy Mercury, Jim Morrison ga zo maar door. Dit is tenminste wat Ethan Hawke gedacht heeft bij het ontwikkelen van de film Blaze. Blaze Foley is een naam die bij vele muziekliefhebbers niet direct een belletje doet rinkelen. Niet vreemd natuurlijk als je je bedenkt dat hij tijdens zijn leven niet bekend is geworden en ook na zijn dood nog steeds niet. Nu pas sinds het uitkomen van de film Blaze begint hij bekender te worden bij het grote publiek, en terecht wat mij betreft.

Blaze Foley was een getergde artiest. Hij is opgegroeid in een artiesten commune waar hij Sybil Rosen ontmoette en een relatie mee kreeg. Samen gingen ze op pad om zijn muziek een kans van slagen te geven. Het leven ‘on the road’ bracht Blaze veelvuldig in contact met drank en vrouwen wat zijn relatie met Sybil niet ten goede kwam. Ook muzikaal gezien was dit voor hem niet handig aangezien hij een vrij kwade en vervelende dronk had. Veel optreden en veel schrijven was zijn leven. Samen met Townes van Zandt die mede verantwoordelijk is geweest voor aandacht voor Blaze. Het is pas na zijn dood dat Blaze enige bekendheid genoot en dat door een interview met Townes waar hij vertelt over het opgraven van zijn lichaam om een pandbewijs uit zijn has te halen.

Blaze Foley had geen geld, weinig geluk maar wel een passie voor muziek en geweldige tracks die steeds meer bekendheid krijgen. Zijn meest bekende nummer is If I Could Only Fly die door Merle Haggard en Willie Nelson is gecoverd.

Blaze verteld natuurlijk het levensverhaal van Blaze Foley. Uiteraard flink geromantiseerd, maar wat mij betreft heel mooi en eerlijk geromantiseerd. De film is namelijk gebaseerd op het boek Living in the Woods in a Tree: Remembering Blaze geschreven door Sybil Rosen. Ik heb het boek niet gelezen, maar haar liefde voor deze man staat centraal in de film en wat is een pure liefde. Zij heeft hem losgelaten om voor de muziek te kunnen gaan, ondanks haar eigen pijn. Om deze reden zien wij in de film ook een Blaze die wel mee lijkt te vallen in zijn destructieve gedrag. Het is wel een amicale man dei zo zijn fratsen en gedragingen heeft, maar binnen de perken lijkt het wel.

De kracht van deze film zit in diverse aspecten, ten eerste het ontzettend pure verhaal wat verteld wordt en de wijze waarop. Het gaat hier niet om de acteurs of om ego’s, hier gaat het misschien nog wel meer om de muziek. Alles wordt non-lineair verteld waar je even aan moet wennen, maar wat het geheel erg ten goede komt. Dat het hier niet om acteurs en ego gaat merk je overigens ook in de keuze van de cast. Ben Dickey als Blaze, Charlie Sexton als Townses van Zandt en Kris Kristofferson als de vader van Blaze. Alle drie in eerste instantie muzikanten waarvan de eerste twee geen acteurs zijn. Ok, Sexton heeft eerder in een film gespeeld, maar daar is alles mee gezegd. Als Sybil Rosen heeft Hawke gekozen voor Alia Shawkat wat ook een gulden keuze is geweest. Zeer overtuigend in haar rol en een genot om naar te kijken. Alia, evenals Ben Dickey hebben om zich voor te bereiden op hun rol ondersteuning van Sybil Rosen gehad die zelfs nog een kleine rol heeft in deze film.

In 2018 is deze film al uitgekomen tijdens het Sundance Film Festival, maar pas sinds 2019 hier in Nederland in selecte bioscopen. Naast de vertoning zijn er ook diverse voorstellingen geweest waar Awkward I en Tim Knol vooraf een muzikale introductie hebben gedaan. Zeker niet essentieel, maar de verhalen die deze twee artiesten te vertellen hebben over Blaze en zijn leven, en uiteraard de muziek van hem die ze ten gehore brengen geven wel een extra dimensie aan deze film. Blaze staat voor mij nu al in de top van mijn 2019 films!