Battle Royale II: Requiem

Poster voor de film "Battle Royale II: Requiem"

De meeste forumbezoekers weten dat Battle Royale een favoriet van me is. Je zou eigenlijk wel kunnen zeggen dat het mijn favoriet is. Ik heb een tijdje terug van deel 1 en 2 een Director’s Cut weten te bemachtigen. De Director’s Cut van deel 1 heb ik Flopfest Japan Hardcore Style gedraaid. Het heeft even geduurd maar heb nu eindelijk de Director’s Cut van deel 2 ook maar bekeken. De schrijfwijze die ik bij deel 1 gebruikt heb (enkel de achterliggende gedachte van de film) ga ik hier weer toepassen. Dit om voor degenen die deel 1 en 2 niet gezien hebben niets te verpesten.

Het is drie jaar na de gebeurtenissen in Battle Royale 1. De regering is tot de ontdekking gekomen dat de BR wet enkele fouten in zich heeft zitten, en heeft inmiddels een vernieuwde vorm van de BR wet aangenomen. Deze wet is heel toepasselijk BRII genoemd.

Ditmaal word het uitschot onder de jongeren allemaal in klassen zonder hoop op de toekomst gesopt. Hiervan wordt één klas uitgekozen om mee te doen aan BRII. Tijdens de BR wet moesten de jongeren elkaar uitmoorden totdat er maar één overleefde, hier moeten ze samenwerken om een voor de regering gevaarlijke terroristen groep uit te schakelen. Wederom is het de leraar die de wet aan de kinderen uitlegt enkel krijgen ze nu de keuze. Meedoen of niet meedoen. Op het niet meedoen staat natuurlijk de straf des doods. De kinderen worden in paren ingedeeld van twee. En hier komen we meteen aan bij de halsbanden die we al uit deel 1 kennen. Ze zijn er weer met dezelfde functionaliteiten. Ditmaal hebben ze enkel een ander doel. Je moet uitkijken voor je partner, sterft hij/zij dan jij ook. Hebben jullie een te grote afstand van elkaar dan overleven ze het beiden niet. De uitrusting die de kinderen meekrijgen is wel een heel stuk verbeterd. Ze krijgen allen schutkledij, een helm, een kogelvrij vest, een GPS en een geweer. Natuurlijk blijft er het kanselement in zitten maar dat is ditmaal met de extra bevoorradingen die gedropt worden. Verlas de terroristen en je bent vrij om verder te gaan met je leven. Je kan geluk hebben of pech. De regels zijn gezet, de vijand bekend, zoals de tagline van deze film al zegt: “This time it’s WAR!”

Zoals je hierboven hebt kunnen lezen is de gedachte achter Battle Royale II vrijwel identiek aan het eerst deel. Gelukkig maar want dat is juist één van die aspecten wat ik zo goed vind aan deel 1. Dat is ook hetgeen wat deze film een waardige opvolger maakt. Het concept blijft maar in een ander jasje gegoten. Ik denk dat ik van wederom een BR met hetzelfde concept met enkel andere karakters niet zo had kunnen genieten. Wat ik wel heel erg jammer vind is dat Kenta bepaalde scènes uit Battle Royale ver heeft gedaan voor het tweede deel. Helaas missen deze scènes juist in dit deel doordat het in een ander jasje gegoten is de kracht die het in het eerste deel wel heeft. Deel 1 was ook heel erg krachtig en geniaal door het uitwerken van de karakters, al was het soms erg minimaal. Dat is er in deze film niet. Enkele karakters worden een beetje uitgelicht maar voor mijn gevoel niet genoeg om echt een band met ze te krijgen.

Wat ik wel heel erg geniaal vind is de ode. In het eerste deel zat er een ode aan Takeshi Kitano, het tweede deel is deze er aan Riki Takeuchi. Ook een geniaal acteur van de Japanse cinema, en net als Kitano een gevierd yakuza acteur. Leuk wetenswaardigheidje is dat beide acteurs hun werkelijke naam in de films gebruiken

Deze film mist overduidelijk de kracht, overtuiging, uitwerking en het shockeffect van het eerste deel maar ondanks de tekortkomingen moet ik zeggen dat het een waardige opvolger is. Vooral om te bedenken dat Kenta het over heeft genomen van zijn vader nadat deze aan kanker overleden is. Het is zijn eerste film die Kenta gemaakt heeft. En dan te bedenken dat hij en een vervolg op één van de grootste cult hits van denk ik al time maakt en dat het een vervolg is op een Kinji Fukasaku film is. Degenen die werk van hem kennen weten dat hij een perfectionist is en voor niets minder dan perfectie akkoord gaat. Kenta heeft lovenswaardig werk afgeleverd. Ja deze film is niet zo geweldig als het eerste deel maar zeer zeker ook niet zo slecht als deze bijna overal afgeschreven word.