Ares (Seizoen 1)

Netflix richt zich al een tijdje op zelf geproduceerd materiaal en heeft hier wisselende successen in. Tevens willen ze ook in de landen waar ze streamen originele content voor en door dat land creëren. In deze is Ares de eerste Nederlandse Netflix Original.

Het team achter Ares bestaat uit Ares producent Pieter Kuijpers, het regieduo Giancarlo Sanchez (Mocro Maffia) en Michiel ten Horn (Aanmodderfakker) en schrijfcollectief Winchester McFly. Deze keuze voor thematiek is horror in de trend van Jordan Peele’s Get Out en andere Blumhouse originals. Dit alles gecombineerd met een flinke dosis Kubrick. Als je hierover nadenkt klinkt het allemaal ontzettend goed, maar niets is minder waar.

Rosa (Jade Olieberg) is een geneeskunde student die door middel van haar vriend Jacob (Tobias Kersloot) verstrikt raakt in het studentengenootschap Ares. Ares is een genootschap dat zijn oorsprong heeft in de Gouden Eeuw van Nederland en daar ook met regelmaat naar hint of dit laat zien. De vooraanstaande leden kunnen zelfs hun familieleden op de Nachtwacht aanwijzen. Het Rijksmuseum is tevens toneel van diverse vertoningen van hun decadente levensstijl. Rosa moet zich als buitenstaander staande houden in een genootschap wat uitblinkt in pretentieus gedrag, machtsvertoon en een emotieloze koelheid die tegen bevriezing aanzit. Maar het genootschap heeft meer. Er is iets of iemand opgesloten in de kelder van het  sociëteitsgebouw. Het wezen lijkt offers te vragen. Zijn daar de zelfmoorden voor en wat is de rol van Jacob met zijn zwarte vinger? Wat is de zwarte smurrie die te pas en onpas uitgekotst wordt?

Ares bezwijkt onder diverse problemen. Het mysterieuze druipt er vanaf de eerste minuut vanaf en dat weet de kijker te trekken, maar het mysterie wordt alle afleveringen lang zo uitgerekt dat de spanning er op een gegeven moment vanaf af. Ze mogen wel eens kappen met dat mysterieuze gedoe, een quote die zelfs in Ares gebruikt wordt. Daarnaast is het acteerwerk tenenkrommend. Dat vlakke emotieloze heeft zijn reden maar op een gegeven moment is het alleen nog maar irritant om naar te kijken. En dan is er nog Rosa. Laat ik voorop stellen dat Jade het beste was van deze serie. Zij weet zich enigszins staande te houden in de smurrie die Ares verder teweeg bracht, maar wat is nu haar drijfveer? Waarom ondergaat ze het alles, waar gaat Ares over? Er worden veel te veel vragen en mysteriën opgeworpen, maar er komen geen of te weinig antwoorden. Zelfs het mooie camerawerk en de (in eerste instantie) prachtige setting kan deze serie niet redden. De pluspunten worden ook weer gedurende de serie uitgerekt en komen zo in de irritatiezone terecht.

Potentie zit er wel. Ares doet inderdaad denken aan Bumhouse Productions, Kubrick en American Horror Story, maar het komt er allemaal niet uit omdat het team achter deze te veel hooi op de vork heeft genomen. Ondanks het teleurstellende eerste seizoen hoop ik wel op een tweede seizoen waar men de kracht en potentie van seizoen één wel goed uit weet te werken.