Amélie

Na het zien van Delicatessen van Jean-Piere Jeunet en Marc Caro ben ik erg benieuwd geraakt naar meer van dit soort werk van één van beide mannen. Jean-Piere Jeunet is op zijn eigen karakteristieke wijze verder gegaan met het maken van dit soort sfeervolle films. Zijn meest bekende werk is zijn hedendaagse sprookje Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain.

In dit sprookje volgen we Amélie vanaf haar geboorte tot en met haar kinderjaren. Haar ouders zijn de Raphaël Poulain (Rufus) die een legerarts is. Haar moeder is Amandine Poulain (Lorella Cravotta), een lerares. Tijdens haar kinderjaren ontdekt haar vader bij Amélie een hartafwijking (die er in werkelijkheid niet was) waardoor hij haar isoleert van de rest van de wereld en haar moeder haar les gaat geven. Tijdens deze geïsoleerde jeugd raakt Amélie ook nog eens haar moeder kwijt door een wel heel erg vreemd ongeval.

We skippen een stuk en we zien Amélie (Audrey Tautou) terug wanneer ze het huis uit gaat en een baantje heeft bij het café The Two Windmills in Montmartre te Parijs. Ze leeft nog steeds geïsoleerd nadat ze getracht heeft relaties aan te gaan die niet de voldoening meebrachten wat ze ervan verwachtte. Op een dag vindt ze echter achter een tegel in de badkamer een doosje met memorabilia van een oud bewoner van haar appartement. Ze besluit om dit doosje terug te geven aan de eigenaar en te kijken wat de reactie van de man is. Is de reactie positief dan gaat ze haar leven wijden aan het helpen van andere mensen, is de reactie negatief of onvoldoende dan gaat ze terug naar haar eigen geïsoleerde leventje. De reactie is echter positief en vanaf dat moment verandert haar leven drastisch.

Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain biedt vanaf dat moment een hartverwarmende film die je zo nu en dan een lach en een traan kan onttrekken. Deze film heeft mij als kijker vanaf de eerste scene te pakken en sleepte mij mee in het hedendaagse sprookje wat Jean-Piere Jeunet ons wil vertellen. En het is inderdaad een hedendaags sprookje wat er vertelt wordt, een hartverwarmend sprookje wat zich langzaam maar zeker ontpopt. De personen die Amélie stuk voor stuk tegenkomt in haar leven en die al een rol in haar leven spelen zijn stuk voor stuk mensen met een aparte karaktereigenschap die ze erg leuk maken om naar te kijken. Amélie is op die regel geen uitzondering. Als je Delicatessen van Jean-Piere Jeunet kent en je verwacht een soortgelijke soort film dan ben je met Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain aan het goede adres. Delicatessen is een zwarte comedy waar Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain alles behalve zwart is. Echter dezelfde wijze van vertellen kenmerkt zich wederom in deze film en de wijze van filmen is ook weer hetzelfde. Tevens maar Jean-Piere wederom gebruik van filters. Ditmaal van lichte filters om het Parijs wat hij wil laten zien sprookjesachtiger over te laten komen. Het viel mij ook op dat wederom de mensen in één appartementencomplex een belangrijke rol spelen in de film. Dit was in Delicatessen ook het geval, wie weet zien we hier een director’s trademark. Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain is een film die over relaties gaat en dan niet alleen in de romantische zin. Jean-Piere geeft ons een goede blik in het leven van Amélie en hoe zij deze cirkel doorbreekt met behulp van een vriendschap. Dit thema wat zware kost kan zijn wordt heerlijk luchtig gebracht met een goed aantal grappen. Mijn favoriet qua grappen is denk ik wel de reizende tuinkabouter.

Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain heeft een x aantal prijzen gewonnen bij verscheidende festivals en is nog voor veel meer prijzen genomineerd. Dit heeft deze film naar mijn mening ook dubbel en dwars verdient. Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain, een film die goed gecast is (met o.a. Mathieu Kassovitz, regisseur van La Haine), mooi gefilmd is en het verhaal leuk en goed vertelt!