Alien: Resurrection

Poster voor de film "Alien: Resurrection"

Alien: Resurrection

R 109 min - Science Fiction, Horror, Action
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1997
Director:  Jean-Pierre Jeunet
Runtime:  1 h 49 min


Tagline: It's already too late.

Nog een ‘Alien’ film. Wie zit daar nu op te wachten na het relatief teleurstellende ‘Alien 3’? Schijnbaar nog best wel wat mensen, aangezien ‘Alien: Resurrection’ nog best wel wat winst heeft gemaakt (het is de meest succesvolle ‘Alien’ film na het origineel, qua omzet althans).

Aangezien Ripley zichzelf heeft opgeofferd aan het einde van ‘Alien 3’ zal het voor sommigen misschien als een verrassing zijn gekomen dat er een vierde deel in de maak was. Het zou logisch zijn dat deze film een prequel zou vormen, of dat Ripley geen deel meer uit zou maken van de ‘Alien’ reeks. Gezien het feit dat ‘Alien: Resurrection’ zich 200 jaar na de vorige film afspeelt zou dat laatste het geval zijn. Niets is echter minder waar: Ripley maakt wel degelijk deel uit van deze film. Weyland-Yutani heeft haar gekloond (iets wat niet meteen een succes was, gezien de mislukte resultaten die we in de loop van de film tegenkomen). Sigourney Weaver is altijd al het gezicht geweest van ‘Alien’ en het kloonproces is een logische manier om het karakter Ripley alsnog te kunnen gebruiken. Dit aspect, en het feit dat Ron Perlman een kleurvolle en karakteristieke rol heeft in de film, maken dat ‘Alien: Resurrection’ nog best wel te pruimen is.

In de naam van de wetenschap krijgen we hier nog meer voorbeelden van de onmenselijke praktijken en corrupte aard van Weyland-Yutani te zien. Niets vermoedende ruimtereizigers worden ontvoerd en gebruikt als broedmachines voor de xenomorphs. Ripley is gekloond om een konining te produceren en men experimenteert met kruisingen tussen xenomorphs en mensen (met een angstaanjagend resultaat). Ripley is ook niet meer wie ze is geweest, aangezien een deel van haar DNA bestaat uit Alien DNA. Dit maakt haar een stuk onmenselijker dan ze was. Het geeft haar ook een “edge”, aangezien zij in een soort van telepathisch contact staat met de xenomorphs en ook haar zintuigen gescherpt zijn. Dit maakt het ook onduidelijk aan welke kant ze staat: ziet ze de Aliens als haar soortgenoten of sluit ze zich aan bij de mensen die van het schip proberen te ontsnappen?

Het script is deze keer geschreven door de succesvolle Joss Whedon (voornamelijk bekend van de series ‘Buffy the Vampire Slayer’, ‘Angel’ en ‘Firefly’). Op zich zet hij alles behalve een slecht resultaat neer, maar ook deze film haalt ‘t niet bij de eerste 2 uit de desondanks succesvolle serie. Whedon zelf is ook alles behalve te spreken over het resultaat. Niet omdat zijn script geweld is aangedaan, maar omdat het in zijn ogen op de slechts mogelijke manier is uitgevoerd. Dat zal een persoonlijk iets zijn, aangezien hij de enige is die weet hoe hij het bedoelt heeft. Wat ik persoonlijk een positief aspect vind, is dat voor het eerst duidelijk te zien is wat de resultaten zijn van Weyland-Yutani’s pogingen om de xenomorphs tot biologisshe wapens te maken (technisch gezien bestaat het bedrijf niet meer, maar hun praktijken zijn overgenomen door United Systems Military). In de eerste 3 films is het bedrijf slechts een dreiging aan de horizon, terwijl we er hier direct mee geconfronteerd worden. Ook leuk om te vermelden is dat deze vierde film de eerste is waar we de aarde te zien krijgen.

Een ander positief aspect is de Alien/mens hybride. Het is een oerlelijk en walgelijk wezen om te zien, maar wekt door sommige aspecten van zijn gedrag toch nog sympathie bij me op. De scene in de opslagruimte van het ruimteschip Betty is vooral indrukwekkend. De schreeuw van het wezen is er één die door merg en been gaat en mij altijd zal bijblijven als één van de beste uit de filmgeschiedenis. Hier kan menig “scream queen” niet tegen op. Visueel gezien is de kwaliteit van de film sowieso beter dan zijn voorgangers, maar in mijn ogen is dit niet per definitie een voordeel. De duisternis en beklemmende sfeer uit de voorgaande films is verdwenen, wat de film qua sfeer de minste van de 4 maakt. Empathische filmkijkers die ook nog eens claustrofobisch zijn zullen met ‘Alien: Resurrection’ minder moeite hebben dan met bijvoorbeeld ‘Alien’.

Ik schaar deze film in hetzelfde rijtje als zijn voorganger. Op zichzelf is het geen slechte film. Zelfs als onderdeel van de ‘Alien’ reeks is het geen slechte film, maar ik denk ook niet dat er nog iemand is die verwacht dat het eerste deel geëvenaard wordt. Een aantal belangrijke aspecten worden gemist (in ieder geval door mij), maar qua concept heeft men gelukkig niet helemaal geprobeerd de eerste paar films te herkauwen. Natuurlijk is ook deze film een klopjacht, maar er zit meer achter het verhaal wat nu eindelijk eens meer naar voren komt. Al met al geen slecht resultaat, maar heb er niet te hoge verwachtingen van.