Adventureland

Poster voor de film "Adventureland"

Adventureland

R 107 min - Comedy
Your rating:

Language:  English
Release Date:  2009
Director:  Greg Mottola
Runtime:  1 h 47 min


Tagline: Nothing brings people together like a crappy summer job.

Twee jaar na het grappige Superbad vergast regisseur Greg Mottola ons op een nieuwe komedie. Een echte giller, als we de marketing moeten geloven. Jammer, want juist andere kwaliteiten maken Adventureland tot een uitstekende film.

Flutbaantje
Toen Mottola nog studeerde, verdiende hij wat zakcenten bij een lokaal pretpark. Dit flutbaantje inspireerde hem ruim twintig jaar later om Adventureland te schrijven. Een film over een onhandige jongen genaamd James (Jesse Eisenberg), die zich eenmaal afgestudeerd genoodzaakt ziet om een jaar bij een pretpark te werken. In Amerika kost doorstuderen immers een paar centen.

Als ‘game guy’ komt James voor het eerst in aanraking met de realiteit van de volwassen wereld, die toch niet zo vatbaar blijkt voor wat hij in de collegebanken heeft geleerd. Bovendien wordt hij verliefd op zijn collega Em (Kristen Stewart), die, ondanks haar jongere leeftijd, over meer levenservaring – en problemen – beschikt dan James.

Coming of age
Op de dvd-hoes wordt Adventureland keurig weggezet als een ‘romantische komedie’, maar dit waag ik te betwijfelen. Zo’n aanduiding noopt namelijk tot vergelijkingen met lichtvoetige zwijmelfilms als The Proposal. Rozekleurige fantasieën waarin zo nu en dan met onnozele grappen wordt gestrooid.

Niets ten nadele van deze films, maar geen passend gezelschap voor Adventureland. Ja, ook Adventureland is in essentie een feel-good-film met veel bekende verhaalelementen. Toch is de toon een stuk serieuzer dan bij andere films in het genre. Geen absurd liefdesverhaal dat te mooi is om waar te zijn, maar een mijmerende coming-of-age die af en toe een glimlach ontlokt.

Terug naar de eighties
De echte romantiek zit trouwens vooral in de presentatie. In contrast tot het snelle, hypercommunicatieve tijdperk waarin we nu leven, lijken Mottola’s vervlogen jaren ’80 bescheiden en gemoedelijk. En dat zonder foute disco of Boogie Nights-achtige kitsch. Wel met nostalgische muziek van onder andere Lou Reed en The Cure, en de kleuren en kapsels die typerend zijn voor deze tijd.

Mottola’s trip naar zijn eigen jeugd heeft een menselijk en warm verhaal opgeleverd. Met goed vertolkte, aangename hoofdpersonen die sympathie en herkenning teweeg brengen. En eigenlijk onderstreept Mottola zo de moraal van zijn film: ook uit minder glamoureuze baantjes en ervaringen kan wel iets moois voortkomen.