A Gun For Jennifer

Poster voor de film ""

A Gun For Jennifer

88 min - Drama, Thriller, Crime
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1997
Director:  Todd Morris
Runtime:  1 h 28 min
Writers:  Todd Morris, Deborah Twiss


Tagline: Dead Men Don't Rape

Recentelijk was er een café in Australië in het nieuws. Waarom, zal je vragen? Mannelijke klanten dienden 18% meer te betalen dan vrouwelijke klanten voor dezelfde drank. De reden hiervoor was het aantonen in de ongelijkheid van lonen voor mannen en vrouwen indien zij hetzelfde werk deden. Tja, als een man kan ik over die ongelijkheid weinig praktische ervaring voorleggen, maar het is iets wat in vele industrieën terugkomt. Ook vrouwelijke actrices zouden een stuk minder verdienen dan hun mannelijke tegenhangers. Zelfs fictioneel zijn de mannelijke helden veelvuldiger aanwezig dan heldhaftige vrouwen (al zijn er heel gekende uitzonderingen als Ripley uit de Alien-reeks en videospelkarakter Lara Croft). Meestal zijn het vrouwen die als slachtoffer fungeren in films en mannen die de macht hebben. Maar wat als de vrouwelijke slachtoffers terugslaan en terug de macht opeisen?

Allison (Deborah Twiss) arriveert met de bus in New York. In Ohio was ze in een relatie met een man die haar mishandelde, waarop ze is gevlucht. Echter, meteen bij aankomst wordt ze reeds in een steegje getrokken door 2 ongure types die haar willen aanranden. Ze wordt echter gered door een groep vrouwen die de mannen zonder pardon neerschieten. Het blijkt te gaan om een aantal vrouwen die zelf doorheen de jaren slachtoffer zijn geworden van geweld en het nu tot hun missie hebben gemaakt om in New York iedere verkrachter af te maken, specifiek diegenen die door de mazen van het net zijn geglipt. Allison, die zich vanaf nu Jennifer noemt, is initieel niet happig om mee te doen. Aangezien ze echter de groep kan verraden en ze haar daarom zelf zullen vermoorden indien ze weigert mee te werken, beslist ze toch met hen mee te doen. Ondertussen zijn een vrouwelijke rechercheur en haar nieuwe partner op de zaak gezet, die gezien de aard van de moorden (de mannen worden vrijwel allemaal gecastreerd) ervan overtuigd zijn dat het gaat om vrouwelijke wrekers.

Als ik zou werken in de wereld van de reclame, dan zou ik nu zeggen dat het gaat over een low budget Death Wish-kloon, maar met een vrouwelijke Paul Kersey, een ganse groep zelfs! Maar er is een tikje meer te vinden onder de oppervlakte. A Gun For Jennifer bevindt zich weldegelijk in het ‘rape-revenge’ genre. De bende vrouwen die er genoeg van heeft, bevat allemaal leden die op 1 of andere manier allemaal wel het slachtoffer zijn geworden van mannen die hen sexueel hebben mishandeld. De film is rauw en speelt zich af op de vuile straten, stripteasebars en ongure buurten van New York. Geen glans of netheid hier, je kan bij wijze van spreken het vuil van de muren via het scherm met je vinger ervan afvegen. De camera zit er meestal ook kort op en er heerst eigenlijk best een intense sfeer. Die intense sfeer is ook terug te vinden in de manier waarop de groep afrekent met de mannelijke zwijnen waar ze zo hard op jagen.

Penissen worden afgesneden, een biljartkeu verdwijnt in het achterste van een lokale acteur, een hersenpan krijgt er een gaatje bij met behulp van een shotgun,… het gaat er veelal zeer brutaal aan toe. Al dit geweld is echter geplaatst in een juiste context, zodat het nooit geweld en bloed tonen is als doel op zich. Allereerst wil ik het hebben over de vrouwelijke personages. Het personage van Allison/Jennifer groeit doorheen de film van een slachtoffer dat wegvlucht naar iemand die het heft in eigen handen neemt en weldegelijk haar mannetje (of moet ik nu zeggen, vrouwtje?) kan staan in de harde wereld. Waar ze in het begin zelfs nog geen pistool wilt vastnemen, zal ze uiteindelijk zeer kundig blijken te zijn met vuurwapens en in de finale een hele prominente rol spelen. De andere leden van de groep bestaan uit vrouwen in verschillende stadia van feminisme.

Het zachtaardigste lid is Trish (Sheila Schmidt), die wel meedoet met de groep, maar het liefst gewoon met rust gelaten zou worden, zeker nadat ze vroeger verkracht is geweest. Ze komt over als het meest vergevingsgezinde personage. Aan de andere kant heb je Jesse (Freida Hoops), de oudere zus van Trish en zeer beschermend over haar. Zij is uiterst wraakzuchtig en leidt de groep met een bloedlust die er voor zorgt dat ze wel elke vent het liefst zou afknallen. Naar mijn mening beeldt zij het type feministe uit waarbij de weegschaal compleet doorgeslagen is naar de negatieve kant. Haar agressie is soms zo sterk dat ze weleens het overzicht verliest. De andere leden schipperen tussen deze 2 uitersten in. Hun tegenstandster is rechercheur Billie Perez (Benja Kay), die vastberaden is om te tonen dat zij in de mannenwereld die de politie is evenwaardige resultaten kan leveren.

Het is jammer om te zien dat de inkleuring van de mannelijke personages vrij eentonig is : het zijn stuk voor stuk smeerlappen. Enkel het groentje dat rechercheur Perez mag vergezellen lijkt nog een fatsoenlijke kerel, ook al jaagt hij Jesse op de kast door haar tijdens een ondervraging aan te spreken met denigrerende koosnaampjes. Ik begrijp dat de film een uitvergroting is van een maatschappelijk probleem en daarmee een punt wil duidelijk maken, maar het had volgens mij geen kwaad gekund om daarin toch een tikje subtieler te zijn. Het is mijn inziens gewoon niet realistisch dat onze wrekers op geen enkel moment in conversatie treden met een man die gewoon met hen praat en niet bij de kont grijpt of hen ziet als een lustobject. Het voordeel is wel dat je met gemak sympathiseert met de protagonisten, om dat je goed kan begrijpen waarom ze zich op zo’n manier zouden willen verzetten tegen dit uitschot.

De muziek bestaat uit harde punkmuziek (hoogstwaarschijnlijk uit de lokale ‘underground scene’) en past uitstekend bij de actie. De opbouw van de film is logisch en op goed tempo. Op de momenten dat de vrouwen wraak nemen, gaat het er dus zoals gezegd brutaal aan toe. Een uiterst interessante scene speelt zich af in de stripteasebar. Daar zijn een paar mannen zich zat aan het drinken en kunnen het niet laten om alle vrouwen voor ‘teef’ uit te maken en de diensters bij hun achterste vast te pakken. Het publiek zal meteen begrijpen waarom deze mannen zo scheef aangekeken worden. Maar de makers gaan verder. Onze vrouwelijke bende besluit het spelletje mee te spelen. Ze gaan plots vriendelijk en meegaand doen, daarbij hun ego strelend. De mannen, in hun macho grootheidswaanzin, denken dat ze de jackpot hebben gewonnen. Zonder het te weten worden ons 2 kneuzen daarna het slachtoffer van het omdraaien van de traditionele rollen : ze laten zich overhalen om naakt te dansen met onze protagonisten als toeschouwers en daarna in hun eerbaarheid aangetast.

Een ander interessant gegeven zijn 2 mannelijke rechercheurs die Perez en haar nieuwe partner in de haren zitten. Die geloven namelijk helemaal niet dat een groep vrouwen verantwoordelijk kan zijn voor al de gruwelijke moorden van mannelijke zedendelinquenten. De reden waarom ze dit niet geloven, is dat deze 2 een personificatie zijn van de traditionele, seksistische man :  vrouwen zijn volgens hen gedweeë wezens die vooral koken, schoonmaken en geen echte macht hebben. Het feit dat vrouwen tot zoiets in staat zijn, valt volledig buiten hun wereldbeeld. Zelfs Grady, de nieuwe partner van rechercheur Perez, kan het niet laten om Jesse een ‘schatje’ te noemen tijdens de ondervraging, suggererend dat zelfs bij de besten van ons er een geïnstitutionaliseerde vorm van seksisme zit verborgen. Of je het allemaal eens bent met die stellingen, is een andere vraag, maar het biedt wel stof tot nadenken.

En zelfs dan nog heb je gewoon 1 van de beste wraakfilms die je kan zien. Helaas is het ook 1 van de meer obscuurdere films in het genre, doch het loont zeer de moeite om hier naar op zoek te gaan, je zal het je niet beklagen, of je nu een man of een vrouw bent!