A Climax Of Blue Power

Poster voor de film ""

A Climax of Blue Power

84 min - Horror, Crime, Drama
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1975
Director:  Lee Frost
Runtime:  1 h 24 min


Laten we er geen doekjes om winden : pornografie bestaat al sinds mensenheugenis. Een beetje opzoekwerk op Google brengt filmpjes naar boven uit de jaren ’20 en ’30 waar men er even hard tegenaan gaat als wat men jaren later op de videotape voortbracht. In de jaren ’70 was er het zogenaamde hoogtepunt van de ‘porno chic’ en het toelaten van pornografische films in bioscopen. Dus in plaats van de laatste Disney of de nieuwe film van Robert Redford kon men ook gaan kijken naar veel ondeugender materiaal. In de diepere dalen van Hollywood (of er buiten) draaide men ‘roughies’, pornografische films die vrij brutaal en schokkend waren. Zelf ben ik geen grote kenner, maar aangezien ik voor dit jaar een abonnement heb genomen om 1 jaar lang elke release te ontvangen van het bedrijf Vinegar Syndrome, kon ik afgelopen weekend deze film in mijn Xbox One X steken.

Eddie is overdag een bewakingsagent. In zijn vrije uren vervangt hij zijn plunje echter voor dat van een politieman, tovert hij zijn auto met lichten en aanplakmateriaal om in een politievoertuig en trekt hij de straten op.  Zo betrapt hij een prostitué op tippelen en neemt haar mee, zogezegd naar het bureau. Op belofte van seksuele gunsten zal hij haar voor een keertje laten gaan zonder proces-verbaal. Dan leren we dat Eddie niet enkel geïnteresseerd is in sex, maar ook dat hij een notoire vrouwenhater is. Wanneer Eddie op een dag over het strand wandelt, hoort hij een pistoolschot. Hij snelt naar een huis en kijkt er naar binnen. Een vrouw wordt er, op verdenking van overspel, door haar vriend geslagen en bedreigd met een pistool. Ze weet hem dit te ontfutselen en schiet hem neer. Eddie’s zieke geest gaat een versnelling hoger en hij beslist op dat moment dat hij haar zal straffen, op de enige manier die hij kent.

Oudere films krijgen altijd een extra laag van historische waarde over zich heen als we er naar kijken zoveel jaren later, in een andere tijdsgeest (voor mij toch). Simpel gezegd : een vrij nihilistisch verhaal over een verkrachtende mysoginist zonder diepgang met hardcore porno zou anno 2019 waarschijnlijk niet zo snel meer gemaakt worden (of dat een goede of slechte zaak is, moet ieder voor zichzelf uitmaken). In die context is het dan ook uiterst interessant om naar dit relikwie te kijken. Natuurlijk ga ik er vanuit dat elke volwassene, die deze film voor de ogen krijgt, verstandig genoeg is om fictie en realiteit van elkaar te scheiden. De film doet ook beseffen dat porno ooit, ongeacht de ruwheid van het materiaal, werd opgevat als een echte film, met locaties, verhaal (hoe beperkt ook), acteerwerk en met aandacht voor filmtechnische kwaliteit wanneer het kon (en het budget en de tijd het toelieten).

Tijdens het kijken van de film moest ik denken aan Martin Scorcese’s Taxi Driver, een film die ongeveer een jaar later uitkwam. De schrijver van die absolute klassieker, Paul Schrader, bezocht regelmatig pornobioscopen toen hij het script neerpende en er is dus een kans dat hij A Climax Of Blue Power heeft gezien. Net zoals Travis Bickle is Eddie een mentaal-onstabiele persoon die op eigen houtje beslist om het recht in eigen handen te nemen. Net zoals Travis Bickle kunnen we zien wat er in zijn hoofd omgaat (Bickle’s gesprek met zijn spiegelbeeld versus Eddie’s monologen). De motivering van de personages om zulke acties te ondernemen is natuurlijk anders. En waar we bij Travis Bickle toch enige vorm van sympathie kunnen hebben (op zijn eigen verwrongen en zieke manier heeft Bickle het beste voor, al hoort die toch ergens in een dwangbuis opgesloten te zitten voor ieders veiligheid), is er voor Eddie geen greintje medeleven te bespeuren.

Hij wordt door hoofdrolspeler Quinn (zoals bijna elke acteur en de regisseur in deze film bedient hij zich van een pseudoniem, in dit geval Jason Carns) wel overtuigend gespeeld. Als hij met zijn zweterige blik en trillende lippen bij zijn thuis naar een pornofilm kijkt, druipt de haat er vanaf. Straffer nog is het voor Angela Carnon, die in een extreme finale het zwaar te verduren krijgt en er bijna constant naakt rondloopt. Voor de hardcore sexscènes wordt er voor haar een doublure gebruikt die jammer genoeg helemaal niet op haar lijkt, maar het was waarschijnlijk de beste oplossing voor de vrouw die, wanneer zij wel in beeld is, als een echte soldaat toch al redelijk ver gaat. Het is dan ook een finale die je niet snel in Hollywoodfilms zal zien. Bijna altijd zal de gestalkte vrouw in een A-film op het nippertje gered worden voordat er echte mentale schade plaatsvindt. Hier is dat echter niet van toepassing met een walgelijke verkrachting als resultaat door Eddie, verkleed als ‘den mother’ (zo noemt de man zichzelf dan toch)!

Voor wie hoopt in deze film wijzer te worden naar het waarom van Eddie’s daden, wel, die is er aan voor de moeite! Tijdens 1 van zijn interne monologen praat Eddie over het feit dat hij te kort van postuur was en daarom niet werd aangenomen bij de politie, waarna hij bewakingsagent werd (we krijgen hem even te zien op zijn echte werk en de man zit dan gewoon op een stoel in een goor magazijn, niet meteen een job met toekomstperspectieven). Is hij vroeger door zijn moeder mishandeld? Heeft een vrouw hem ooit vernederd? Is hij een gestoorde Vietnamveteraan? Niets van dat alles. De man is een perverseling, punt uit, en we worden getuige van zijn daden. De groezeligheid van de locaties (het straatleven ’s nachts, een goor bordeel, een armetierig politiekantoor,…) versterkt de sfeer. De camera zicht er dicht op tijdens de sexscènes, wat een versmachtende indruk geeft. Wanneer Eddie op het einde het loodje legt, is er geen plaats voor een hoera-stemming, dan wel grote opluchting.

Toch wel voer voor de uiterst avontuurlijke filmkijker!