300: Rise of an Empire

De graphic novel Xerxes is nog niet eens uit, maar de verfilming hebben we al wel in de bioscoop. Ik heb het natuurlijk over 300: Rise of an Empire. Het vorige deel 300 was in alle opzichten geslaagd en heeft absoluut geen vervolg nodig. De eerste aankondiging van deze film sloeg mij om eerlijk te zijn met een nodige stomheid. Ik kon mij daarnaast ook niet voorstellen hoe deze film in hemelsnaam op een enigszins gelijkwaardig niveau als diens voorganger kan komen. 300 heeft een standaard neergezet, niet alleen in comic verfilmingen, maar ook in historische fantasy films waar je moeilijk omheen kan. Laat ik meteen maar met de deur in huis vallen, nee 300: Rise of an Empire komt niet in de buurt van 300, maar eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik mij er wel mee vermaakt heb

300: Rise of an Empire is een prequel, sequel en speelt zich tegelijkertijd af. We krijgen namelijk te zien hoe Xerxes (Rodrigo Santoro) ontstaat zoals we hem zo goed kennen uit de eerste film. Nu is dat echter niet de hoofdmoot van wat we te zien krijgen in deze film. De titel van de graphic novel doet heel anders vermoeden maar dat terzijde. Het blijkt dat Themistocles(Sullivan Stapleton) degene is die de vader van Xerxex, Darius heeft gedood voordat de eerste Persisiche oorlog kon ontstaan. Op zijn sterfbed vraagt Darius aan zijn zoon om de strijd niet aan te gaan met de Grieken, want zij zijn gerelateerd aan de goden. Generaal van zijn marine, Artemisia(Eva Green)  weet Xerxes te overtuigen om de strijd toch aan te gaan, maar dan wel als een herboren god-koning.

De strijd die ontstaat is één die zich hoofdzakelijk op het water afspeelt. Themistocles evenals Artemisia zijn gedegen generaals die hun marine goed leiden en van aparte tactieken voorzien.

Ik hoef denk ik niet te vertellen dat we hier te maken krijgen met een epische strijd. Deze film is niet voor niets het vervolg op 300. De slow motion strijd die we vanuit het eerste deel zo goed kennen is hier ook weer alom aanwezig. Er gaat bijna geen minuut voorbij of er raast weer iets in slow motion voorbij. Natuurlijk krijgen we evenals bij het eerste deel een overdaad aan bloed en ledematen die ook in slow motion het scherm over spatten. In 300 was deze manier vernieuwend, hier voelt het als een verplicht nummer. Naom Murro maakt de epische slow motion beelden tot weinig meer dan ‘style over substance’. Daarbij moet wel gezegd worden dat ik in geen enkele andere film water zo episch heb zien klotsen.

Het vervolg kan niet tippen aan het eerste deel, bij lange na niet. Het recept wat in de eerste film is bedacht wordt hier klakkeloos gevolgd. Het enige verschil is de omgeving waar het zich afspeelt en de spelers van het spel. Sullivan is vast en zeker een gedegen acteur, maar na de epischeLeonidas, een rol van Gerard Butler in het eerste deel is er weinig kans dat een andere acteur dit kan overtreffen. Eva Green als Artemisia doet het wat mij betreft goed als de antiheld. Ze is emotieloos, maar ja, dat is ook de rol die ze moet spelen. Als je echter weinig pretenties hebt en je wil graag een avond zinloos vermaak dan is deze film uitermate geschikt. De film heeft ook niet de pretenties om meer te zijn dan dat. Ik blijf het wel jammer vinden dat exact hetzelfde recept als het eerste deel is gevolgt, maar ja, ik heb mij wel vermaakt. Ander pluspunt is dat Zack Snyder, evenals Frank Miller wel verbonden zijn aan deze film. Dat is voor mij als comic fan eigenlijk ook een must…