21 Grams

Poster voor de film "21 Grams"

21 Grams

R 124 min - Drama, Crime, Thriller
Your rating:

Language:  English
Release Date:  2003
Runtime:  2 h 04 min


Tagline: How much does life weigh?

21 gram: Het gewicht dat iemand kwijtraakt gelijk nadat die persoon overlijdt. Dr. Duncan McDougall woog in het General Hospital in Massachusetts mensen die op sterven lagen om te kijken of iemand die overlijdt ook daadwerkelijk een bepaald gewicht verliest. Na resultaten gekregen te hebben die hier op wezen zijn er een aantal theorieën ontstaan over wat de mens nou verliest als hij zijn laatste adem uitblaast.Inderdaad, 21 Grams gaat dan ook over één ding: de dood.

Alejandro González Iñárritu’s ’21 Grams’ lijkt gefilmd te zijn met een handcam. Trillerig beeld, onderbelichte beelden en overbelichte beelden. Ik denk dat voor deze stijl gekozen is, om de film persoonlijker te maken en je dichter in het verhaal te brengen. Dit effect had het op mij in ieder geval. De film is alles behalve chronologisch en hier door ontvouwt het verhaal van de film op een indrukwekkende manier. De opbouw van de scènes zijn geweldig goed gekozen, de overgangen laten je een beetje puzzelen met de verhaallijn. Iñárritu weet van 21 Grams is een puzzel maken die je stukje voor stukje in elkaar moet zetten en je kunt niet bij de randjes beginnen. En omdat je de puzzel van het verhaallijn op wil lossen blijf je als kijker geïnteresseerd kijken naar de ontwikkeling, opzoek naar de informatie die Iñárritu in het begin achterwege laat.

21 Grams bezit topacteurs die zich allemaal van hun beste kant laten zien. Sean Penn, Benicio Del Toro en Naomi Watts zetten stuk voor stuk een geloofwaardig karakter neer en dit werkt alleen maar mee in de diepgang van de film. Penn die zit te schaken op zijn laptop, die dichtklapt en zijn verkilde, spierwitte voeten ziet. Gainsbourg die wordt gedumpt. Melissa Leo die zich vertwijfeld aan haar man vastklampt. Del Toro als te hard proberend herboren christen. Watts die een gigantische klap te verwerken krijgt en zich in de drugs stort. De goede acteurs worden bovendien even rauw in beeld gebracht als in Iñárritu’s ‘Amores Perros‘, met verschillende gebleekte kleurenpaletten en handcamera’s. De characters die Penn, Watts en Del Toro neer zetten zie je langzaam groeien terwijl de film heen en weer flitst en je de ontwikkeling laat zien. Hij kan best deprimerend over komen en na afloop zul je naar alle waarschijnlijkheid niet echt vrolijk in je stoel of op je bank zitten. Het is niet een film die je zo maar even op zet omdat je op het moment niks beters te doen hebt. Ik durf best toe te geven dat 21 Grams het mij op enkele momenten best moeilijk maakte, iets wat ik sinds ‘Requiem for a Dream‘ niet meer had meegemaakt.

Qua impact zit het dus wel helemaal goed bij dit werkje van Iñárritu. Waar sommige mensen zich misschien aan kunnen ergeren is de opgedeelde verhaallijn. Dat is mij opgevallen toen ik hem de twee keer bekeek met twee personen erbij. Het is natuurlijk heel persoonlijk of je het wel of niet fijn vindt dat je als kijker je best moet doen om de verhaallijn te volgen. Iñárritu houdt er ook rekening mee dat de kijker er wel goed bij is, iets wat veel regisseurs de laatste jaren niet durven. Dit feit vind ik niet alleen maar een dappere zet van Iñárritu, maar ook een compliment voor de kijker. Net als bij Memento zal je ook bij deze film genoegdoening krijgen als je weer wat puzzelstukjes bij elkaar hebt weten te leggen. Ga je dus de film bekijken, hou hier dan rekening mee.