Lucio Fulci – Godfather of Gore

lucio_biografieLucio Fulci, geboren op 17 juni 1927 in Rome Italië. Gestorven 13 maart 1996 tevens in Rome te Italië

De Fulci films staan er om bekend om overdreven bloederig te zijn, vandaar ook zijn titel: Godfather of Gore. Enkele van zijn trademarks zijn de welbekende close-ups van ogen bij momenten van spanning en bij het moment van het verwijderen van een oog uit de oogkas op de meest bleoderige manier mogelijk. Steker nog, bij zoveel mogelijke bloederige scenes kun je genieten van een close-up. Tevens zijn veel van de mannelijke hoofdrollen in zijn films agenten, doctoren of verslaggevers. Twee van deze beroepen heeft Lucio in zijn leven op de één of andere manier beoefend. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij vaak een cameo rol heeft in films waarin hij dit beroep beoefend.

Na een poging om kunst criticus te worden en een carrière in de medicijnen meldde Fulci zich aan als student bij de Experimental Film Studios. Zijn aanmelding werd door Luchino Visconti goedgekeurd en Fulci studeerde in 1948 met succes af.

Fulci begon zijn filmcarrière naast Carletto Romano met het maken van documentaires. Hiernaast werkte Fulci ook nog als een assistent naast groten zoals Max Ophuls en Marcel L’Herbier. Hij begon zich te ontplooien en te specialiseren binnen de Italiaanse komedie en werkte zich naar assistent regisseur en schrijver. Na het leerlingschap af te zijn begon Lucio te werken als een editor bij het filmblad “La Settimana Incom” In datzelfde jaar schreef hij het script voor “Pia dei Tolomei” die geregisseerd werd door Sergio Grieco in 1958. Het volgende jaar maakt Fulci zijn debuut als een regisseur met de komedie “I Ladri“. De jaren hierna maakte Fulci vele films van Musical tot westerns tot hij in 1969 zijn eerste giallo maakte: “Una Sull’Atra”. Met het succes van deze film wist hij genoeg steun te krijgen om zijn geesteskind “Beatrice Cenci” te kunnen maken. In deze film laat hij voor de eerste maal zijn minachting jegens de katholieke kerk zien. Dit werd volkomen verkeerd begrepen en de film flopte gigantisch waarmee de carrière van Fulci in gevaar kwam. Fulci koos de makkelijke weg en besloot maar een paar commerciële films te maken om in 1971 en ’72 terug te komen met 2 sterke giallo’s: “Una Lucertolla Con La Pelle Di Donna” en “Non Si Sevizia Un Paperino“. De laatste zat wederom vol met misachting jegens de katholieke kerk waardoor hij zijn carrière in de goot gooide. In de jaren hierna maakte hij nog enkele films waarvan de meeste flopten door de naam die hij opbouwde met zijn minachting voor de katholieke kerk.

Zijn keerzijde kwam in 1979 toen hij de kans kreeg om het vervolg te maken op Argento’sZombi” beter bekend als “Dawn Of The Dead“, maar dan in naam alleen als “Zombi 2“. Deze film was niet alleen de keerzijde voor de carrière van Fulci maar tevens de geboorte van de Italiaanse zombiefilm. Hiermee heeft Fulci zijn eigen lot bezegeld. Hij werd door de grafische gewelddadigheden en de atmosfeer die hij creëerde in de rol van Gore regisseur gedrukt. Deze rol accepteerde Fulci op zijn eigen controversiële manier. In de jaren hierna maakte hij meerdere meesterwerken binnen het genre van “Paura Nella Citta’ Dei Morte Vivente” (Gates Of Hell) tot “L’Aldilla” (The Beyond). In deze periode legt hij Dario Argento regelmatig het vuur aan de schenen wat betreft populariteit. Halverwege de jaren ’80 ging het minder met Fulci, hij kampte met persoonlijke problemen en een verslechterende gezondheid. De meeste films die hij in die jaren maakt zijn onder de maat vergeleken met zijn top in begin jaren ’80, maar er kwamen enkele noemenswaardige titels van zijn hand. In 1990 brengt hij de film “Il Gatto Nel Cervello (A Cat In The Brain) waarin hij zichzelf op de hak neemt en ook laat zien dat hij ook nog eens goed kan acteren. In 1996 gaat Fulci een samenwerkingsverband aan met een andere meester binnen het genre: Dario Argento. Tezamen beginnen ze met de pre productie van Wax Mask. Helaas in maart van hetzelfde jaar vergeet Fulci voordat hij gaat slapen insuline te nemen, hij was namelijk een zwaar diabetici. Als gevolg hiervan overlijd The Godfather of Gore diezelfde nacht.

Sommigen zeggen dat het een ongeluk was, sommigen denken zelfmoord. Hoe dan ook het verlies van Fulci is groot. Zijn werk was voor velen meesterlijk voor anderen weer afstotelijk. Dit alles terzijde is hij een man die een geweldige stempel op de Italiaanse horror industrie heeft gedrukt waar je niet omheen kunt. Nu nog steeds en tot in de verre toekomst blijft deze man een inspiratie voor velen en dat is hij ook zeker voor mij geweest.