Lobo: Monthly

Lobo Monthly, Lobo: The Last Czarnian, Lobo: Portrait of a Bastich Boek omslag Lobo Monthly, Lobo: The Last Czarnian, Lobo: Portrait of a Bastich
Lobo
Keith Giffen, Alan Grant
Comedy, Action, Science Fiction
DC
1990 - 1998
Softcover, Trade Paperback
-
Simon Bisley, Keith Giffen, Cam Kennedy, Kieron Dwyer, Carlos Ezquerra, Christian Alamy, Alex Horley, Greg Luzniak, Ariel Olivetti, Carl Critchlow, Raffa Garres, Stan Woch, Scot Eaton, Steve Ellis, Kevin O'Neill, Phil Jimenez, Howard Porter, Val Semeiks
Monthly: 66

In de jaren 90 was er een ware opmars van (g)rauwe ‘anti’ helden. Dit was de tijd dat Punisher een populaire held was, de eerste opkomst van Wolverine als één van dé Marvel helden en ook de introductie van Cable & Deadpool. Dit was ook de tijd dat de derde ‘grote’ comic uitgever opkwam; Image onder de bezielende leiding van Todd McFarlane. Een uitgever die ontstond als protest tegen de grote, twee Marvel & DC, en voornamelijk met de rauwe anti-helden op de proppen kwam. In de brei van helden, anti-helden, schurken stond er nog een karakter op die met kop en schouders boven de rest uitstak; Lobo!

Lobo is een DC personage die in 1983 door Keith Giffen is bedacht en geïntroduceerd als geharde schurk. Hij is hiervoor gebruikt in Omega Men, Justice League International, L.E.G.I.O.N. en R.E.B.E.L.S. om vervolgens in de vergetelheid te raken. Als schurk was hij gewoon niet interessant genoeg. Lobo was misschien wel aan de kant geschoven, maar niet vergeten. Het was de bedoeling om de helden zoals Punisher, Cable en Wolverine te parodiëren met een over the top, ultra gewelddadig, seksistisch, moordende bounty hunter die eruit zag als een demonische biker. Lobo werd geretconned (Lobo 2.0) als de laatste overlevende van het Czarnian ras. Hij is de laatste Czarnian omdat hij zelf de rest van zijn volk heeft uitgemoord. Zijn naam vertaald vanuit het Czarniaans betekend ook “he who devours your entrails and thoroughly enjoys it”. Alles, maar dan ook alles aan Lobo was zwaar over the top en één grote knipoog naar de comic industrie van die tijd. Niemand en dan al helemaal niet de bedenker van deze Lobo; Keith Giffen (en eigenlijk ook Alan Grant) had verwacht dat Lobo zo’n ongekend succes zou worden. De eerste mini serie Lobo: The Last Czarnian opende een beerput aan aanvullende mini-series en one-shots. De ene nog gekker dan de andere. In The Last Czarnian maken we kennis met Lobo en zijn moordlust. Wat volgde was Lobocop, een parodie op Robocop, Paramilitary Christmas Special waar Lobo in opdracht van de Paashaas de Kerstman moet vermoorden, infanticide waar hij jacht maakt op zijn eigen nageslacht, de Convention Special waar hij de wereld van cons op de hak neemt en uiteindelijk in 1993 een eigen maandelijkse serie die uit 66 nummers bestaat.

Waar Lobo voorheen kort in een absurde setting geplaatst werd, wordt hier de ruimte genomen om daadwerkelijk aan karakterbouw te doen. We hebben het nogsteeds over Lobo, dus verwacht een karakteruitbouw waarbij geweld, seksisme en absurdisme de norm zijn. Hiervoor worden er verschillende bijpersonages ontwikkelt die gedurende de monthly run een steeds belangrijkere rol vormen. Darlene bijvoorbeeld, de serveerster van Al’s Diner (en daarbij direct ook Al natuurlijk) ontwikkelt zich als de love interest van Lobo. Lobo gaat hier natuurlijk op z’n Lobo’s mee om; hij wil graag een keertje met haar rollebollen en dat zij hem afhoudt wakkert zijn lust alleen maar verder aan. Darlene en Al spelen in de maandelijkse serie een grote rol, maar nadat de serie ten einde is gekomen, zijn zij ook van het witte doek verdwenen. Misschien heeft dat er ook mee te maken dat Lobo na zijn maandelijkse run nooit meer zo teruggekomen is als in zijn hoogtijdagen. Jonas Glim, een mede bounty hunter is de enige die buiten deze reeks cameo’s heeft gehad in andere Lobo comics. De monthly’s waren ook actueel op het gebied van pop culture. De oplettende lezer zal verschillende referenties aan werkelijke personen herkennen in de comics. Robert de Niro en Quentin Tarantino zijn hier de beste en duidelijkste voorbeelden in en laten natuurlijk niets aan de verbeelding over.

Het waren natuurlijk de jaren 90 waar we het hier over hebben. #MeToo bestond toen nog niet, laat staan Twitter. Seksistische grappen en ultra geweld kon hier nog en er mocht om gelachen worden. Tegenwoordig ligt dat een stuk gevoeliger, maar dat is niet waar het in deze reeks om gaat. Lobo als personage en als comic reeks was een krankzinnig antwoord op de ruwe helden van destijds. De stoere gespierde mannen met grote geweren en aan elke arm een vrouw. Keith Giffen en Alan Grant maakten hier dankbaar gebruik van om een Looney Tunes achtige R-Rated variant te creëren. Ik kan mij haast voorstellen hoe Keith Giffen en Alan Grent al schuddebuikend van het lachen steeds verder gingen in het absurdisme van Lobo om de grenzen op te zoeken. Misschien zelfs wel wetende dat ze zo nu en dan de grens overgingen, want laten we eerlijk zijn, Lobo is grof, een seriemoordenaar, een psychopaat en deinst nergens voor terug. Zelfs zijn trouwe hond Dawg moet er een keer aan geloven en wordt gedood. Natuurlijk komt Dawg terug, want hoe ver men ook wilde gaan met Lobo, het absurdisme stond voorop en daarbij is er nog wel een grens wat toelaatbaar is. Aan de ene kant wil ik zeggen dat Lobo heden ten dage niet meer zou kunnen en dat de halve politiek correcte wereld over dit karakter zou vallen. Aan de andere kant denk ik dat het juist wel kan. Kijk maar eens naar South Park. De humor die daar tentoon gesteld wordt is van hetzelfde kaliber als in Lobo, alleen was Lobo hier eerder in en (op het eerste gezicht) minder geraffineerd.

Lobo is een karakter wat voor velen een favoriet is en zal blijven. Het was het antwoord van DC op onder andere Wolverine en Deadpool. Lobo is echter veel minder bekend wat zo zijn voordelen en nadelen heeft. Veel van de comics van Lobo zijn bijvoorbeeld nooit herdrukt in bundels en zijn alleen in losse nummers te krijgen. Gelukkig zijn de prijzen van de meeste nummers nog erg acceptabel. De origine van Lobo 2.0 is ook goed verkrijgbaar in een TPB met zelfs wat extra materiaal genaamd Portrait of a Bastich. Er zijn nog wel meer TPB’s van enkele miniseries van Lobo te vinden. En met de uitkomst van Lobo By Keith Giffen & Alan Grant Volume 1 begin 2018 lijkt het erop dat er meer herdrukken in de planning zijn. Mocht je echter een Lobo verzameling willen beginnen let dan wel goed op. DC is op een gegeven moment toch overstag gegaan met PC en heeft Lobo een reboot gegeven na The New 52. Zoals verwacht sloeg deze versie niet aan waarna ze na enkele jaren weer terug naar de ‘oude’ Lobo gegaan zijn, weliswaar als bijpersonage maar toch.

Ben je net als ik opgegroeid met Looney Tunes, begon jouw comic verzameling ook in de jaren 90 of was dit je favoriete tijdperk en hou je van foute humor waarbij je het verschil tussen parodie en werkelijkheid goed weet te onderscheiden? Dan is Lobo wellicht een personage om eens te ontdekken of je in te verdiepen. Vooral voor de monthly run moet je de jaren 90 zeitgeist begrijpen, maar laat dit je niet tegenhouden. Lobo is dan weliswaar als grap begonnen, maar deze anti-held mag je heel serieus nemen met de gepaste dosis zelfspot.