Koffie en een gesprek met Simon Cathcart

Scroll naar beneden na de foto’s voor het in NL vertaalde interview

Een week voor het BUTT Film Festival in Breda kreeg ik een mail van Simon Cathcart met de vraag of ik op het BUTFF aanwezig zou zijn en interesse had in een interview met hem. Het resultaat van deze korte mailwisseling valt hieronder te lezen. Naast dat Simon aanwezig was voor het interview, was Jason Hyde ook aanwezig en om bij te springen tijdens het interview.

Frank: Simon, you’ve left Australia to go to Tokyo and England afterwards. Why did you leave Australia?

Simon: When I was growing up, my main concern was the late 70’s and 80’s pop. When I was 12 to 16, London was potentially the pop music culture, like everything I wanted in my life. But I didn’t wanted to go there directly, I wanted to pass by another country and stop over for a bit. So I lived in Japan for a while. A girl that lived in Japan for a while, she invited me to stay with her and I did. She actually showed me an exhibition of Japanese tv commercials. And I saw commercials I have never seen in my life. Totally mental, so I thought, what is this country? I ended up living in this country because she asked me to stay with here for a while wich I did. Staying with her was a disaster but Japan was really great.

Frank: What did you do in Tokyo when you stayed there?

Simon: I did all kind of things in Tokyo. I lived like a bachelor, sort of party animal. I was absorbing Japanese culture and abusing it in equal measures, partying along and….

Jason: Karaoke!

Simon: Karaoke!!

Simon: Lots of models there, so we has a good time.

Frank: I read on the internet that you went to London to get depressed?!?

Jason: Laughing

Simon: Yeah, well the flipside of Australia as being a sunny happy country for a young artist, it is important that you need a certain amount of pathos, gravitas and the best place to get that is London. London as being the cultural centre of the world, before that it was Paris and maybe before that it was Rome or something. London in the late 20th century for me it was where it’s at. And that’s why I can’t pull my paws out of London. It keeps pulling me back all the time.

You live in Londen?

Simon: Yeah, in the heart of London.

Frank: Can we see the London depression in your movies?

Simon: Oh, I think so, I think what signifies or what will articulate how British this film is, is the humour. That’s where you can see it is a British film. Because of the wits or the dry humour that we put into the film pasted around the movie from a English perspective. And how we don’t like it very much; the real horror, the real gore. We softened it, make it pallid and at the same time prolonged it and everything else. We used the genre of horror but tried not to mock it, but ride along as much as possible in and out of the genre. It’s not taking itself to serious, I think that is what British humour does. It refuses to take itself to seriously.

Frank: You’ve also done something in the theatre and made a performance technique for acting. What can you tell me about that?

Simon: I Started out in a theatre in Japan which was a wonderful experience. Afterwards in London I kept going straight into theatre. I didn’t think about acting much until later. I was involved in plays, also through and across in America. I soon realized that theatre is dead as an art form because al the effort which goes into the performance of it is gone and never captured the way you wanted too. But I was trying to earn a living so I went back to college and studied filmmaking. And there it merged; my knowledge of theatre and my knowledge of filmmaking and developed a performance technique that I knew would work. There are so many actors in London, it’s a very big theatrical country which has all this theatrical training but don’t have any knowledge of how to work with a camera. And that was a way for me to meet people like Jason and to hook up and then expand things to films and put it on track.

Frank: What can you tell me about your movie Black Velvet?

Simon: It was a short film, a drama. Everybody thinks it is a documentary about the oil industry but it’s not, it’s a drama. Two American businessmen turn up in a small Irish town and try to take over a piece of land so they can dock and land an oil rig there. The guy who owns the land is a wily old fellow who won’t sell them the land. And so they use classic armed oil men, sort of a bullying techniques to try get this land of this people. And it’s indirectly a way in which the energy industry, the attitude of the energy industry in a way it’s literally spelling it out in the behaviour in these oil guys and how they are to get what they have to get. I try to give a little subtext on how the oil industry, the energy industry works. I try not to preach in it too much. I try to let the performances and the situations speak for themselves. We made that in Ireland and that was a wonderful experience.

Frank: What kind of response did you get to Black Velvet?

Simon: Very positive of course, it’s a killer piece of marketing to make a film about the energy industry. The bad thing was 9/11 happened the day after we finished editing it. It was very hard to get attention at any the festivals because it was a bad time for America and the whole world was talking about it and everyone was sensitive about things anti-American. So it was very difficult to get it into festivals straight away. It played in LA at the Galway film festival and it did very well there. It was well received. I should really re-release it.

Frank: I read that you want to re-release it as a kind of director’s cut?

Simon: Yeah, it is a really nice little picture, shot on 16mm with beautiful Irish scenery, fantastic valleys and mountains, helicopters. It’s like Dallas comes to Sligo!

Frank: Well that’s a comparison…

Frank: From Black Velvet to Stagknight. Stagknight is something totally different.

Simon: Well, yeah, not totally different. I like ensembles, I like groups of people. Each has a filmmaking voice, like being a band, that kind of idea. Well it is very different because it’s a younger youth-orientated thing, but it’s still about guys and guys things. I’m kinda interested in men. They are my kind of subject in filmmaking and study in how guys are when they are in a group in a forest trying to survive. It’s a little metaphor about men, the bonding, the male bonding.

Frank: Male bonding, a little bit of gore

Simon: Yeah, the gore and the girly screams and manly screams.

Jason: And manly screams, especially when I die!

Simon: Jason has the kill of the movie.

Frank: The Kill?!

Jason and Simon: Yeah, THE kill!

Frank: What was the inspiration for this movie?

Simon: I was interested in why films where banned in the 70’s and 80’s in England. There were about 50 films which were later dubbed Video Nasties. And those films were actually proper b-movies that were made by Wes Craven and Argento, great directors that made films that were banned. I was very curious about what you had to do to get your film banned and illegal to show. So I got to studying these films that were banned. I wanted to look at them all, find them all, look at the posters, study the scripts and found that they have common things in mind like strong visual violence. They have these elements in them that made them banned.

Jason: I like the Samurai Assassin, I Spit On Your Grave. It gets on your senses with the murders with the axe and. There’s a load of movies that were very brutal and were banned.

Simon: There are a load of movies that were very, very good and were banned for very different reasons. I mean there are all sort of absurd reasons the British board of certification had. Like you cannot show blood on a nipple for example. Like there was one particular film that had blood on a nipple and was banned. I looked at all these kind of things and thought if I do this, this and this my film will get banned. That was a good idea if we wanted to make a movie as realistic as possible. But then we looked at it in a way that we don’t really like full on gore and full on shock horror because were not trying to be too dumb. We were trying to make a movie but observe the principles were these films come from and why these films are banned. So I tried to get al the elements and make into this as rich as I could in the history of the genre of these video nasties and banned films. That’s what kinda ticked it off. It went just more and more ridiculous and more and more funny as we went along. Right on to when filming it with the actors. No matter what the scene is, no matter how incidental, even just walking through the shot, you have to do something funny. It doesn’t matter how small it is, there has to be something funny in this scene. We did that for every scene, and of course we developed the comedy aspect.

Frank: Is it a horror or comedy movie?

Simon: It’s a horror movie but in a comedy style. It would be under the banner of a horror movie with it’s style and suspense. The only thing we don’t make fun of is the Knight. We don’t mock the Knight, we don’t take a piss out of him or change the monster. But all the guys will get torn apart with a great sword.

Frank: How was the shooting of this film, the responses of the actors and stuff like that?

Simon: Well shooting films is always tough but you’re out in the woods and you’re running around getting things organized. It’s like operating a factory in the woods. You’re not in the studio environment.

Jason: I think it was hard and long and creative, all those different things. Otherwise everyone survived and no one died on set. You know it’s always a pain in the arse when someone dies while making a movie.

Simon: All the guys were really great, really good performers. From completely different backgrounds and lots of different things and it was quite good. I think the actors where great considering we were spending 24 hours a day in a wet cold damp forest while moving around and running around in pvc suits, superhero suits while losing a few pounds in it.

Frank: You play a role in your movie as well, you’ve also played a role in Black Velvet. Will this be sort of a director’s trademark for you?

Simon: Yeah I think so, I like that. I like acting. I don’t think that when you’re directing a film you’re acting and when you’re acting you’re directing at the same time. It’s perfectly possible for anybody to go in front of the camera and throw some lines, then go behind the camera and look in the tv screen and say: “Yeah, that was good, let’s do that again!” It’s perfectly normal to do that. There is no barrier between directing, filming and acting. I just wish that I had died as well.

Jason (laughing): We wished you did!!

Simon: I think everybody feels like that, maybe on the next one. In Stagknight 2.

Frank: Which of the two do you prefer, acting or directing?

Simon: I don’t prefer either of them. I like being a director, I like to implement my ideas, make them work. I like that I don’t have to ask anybody or take consideration with anybody and do the things that I want to do. I like them both. I like to act and direct, filming, writing, editing and making the tea. It’s all good.

Frank: Stagknight has played a couple of festivals now. How were the responses to the movie?

Simon: Very good! There were laugh out loud moments. I was really joyed to hear people laughing at things that I was totally forgotten about. While making the movie, I was thinking: “Well, this could be funny.” And the people were laughing about it and other bits as well. It’s a real joy to hear people’s reactions, to be amongst them when they are reaction and enjoying the film. That is a real pleasure.

Frank: What do you expect from this night (European premiere of Stagknight)?

Simon: Actually pretty much the same. I expect people to laugh with surprise. I know that the women are going to like it. I’ve gotten a very positive response from girls. Afterwards they were coming up to me telling me that they were really loving the film. They are saying that they don’t like horror movies very much but that they liked this film. I think the reason they like it is that they can watch guys being stupid and the way that they are dying is not too grotesque.

Frank: It’s not an audience attack.

Simon: No, it’s not too grotesque.

Frank: There’s a lot of fun in it.

Simon: Yes, I really liked that kind of Animal house, Porky, Ghostbusters humour and style of filmmaking and wanted to put it in Stagknight.

Frank: Your website is ranked alongside a couple of very big motion pictures or even surpassing them.

Simon: Yeah, we were bigger then Jackass 2 and we weren’t even trying. They were about to come out and were ranked something like 89000 and we were ranked 95000. That’s how big the websites are. Jackass 2 has the MTV logo and a major company behind it and Stagknight has none of this, just ingenuity, cunning, relationships, quality and we have worked a lot of big websites in the movie. I think we are the actually first movie who haveworked websites in their movie. Those websites helped promote Stagknight by putting up clips, pictures, talking about it or having competitions. And in a year over 30 million people have come to the website.

Frank: Wow, that’s a lot! I like the games on the website!

Simon: You like Staggy. It works doesn’t it?

Frank: Yeah, it works!

Simon: It’s that kind of humour that’s in Staggy that’s in Stagknight. Like killing boyscouts!

Frank: For what kind of audience is Stagknight?

Simon: Hopefully 16 to 60 year old men and women! I’m thinking it’s more for guys who like guys films. I hope people will come out and say: “Yeah, there were some pretty funny moments in there!” That’s what I expect with this film that people will say; “I really like this bit and I really like when she died and when he said that.” When people wil get out and talk about: “What about that part and what about that bit?” Then I think I have done my job in that sense.

Frank: What can you tell me about your upcoming projects?

Simon: I have a 5 million dollar budget for a next one coming up. It’s a revenge film. Kinda like Stagknight but through the other way. In Stagknight there a bunch of guys wandering about in a forest, in the next movie there will be one guy wandering about ten guys. So it’s like Mad Max or like Hamlet or like any kind of revenge film. It’s a revenge flick, and you’ll like it. It’s all about my experiences on the internet as well. I have used a lot of that knowledge and information.

Frank: Will there be a Stagknight 2?

Simon: Well, I think.. yeah, I hope so! It’s about contracts and stuff that I don’t have to make. It’s about people who will have to pay a lot of money for it. I’d like to do another one. We have to come back as zombies. We’d have to get someone who plays a bitch and is bisexual. And all the guys come back as a zombie army. I think that’s the only way we can do it!

Jason: Yeah, absolutely!

Simon: And they try to take over London or something..

Frank: I’d love to see that movie!!

Jason and Simon laughing.

Frank: Simon, If you have the budget and the complete artistic freedom, what will you be making then?

Simon: You mean like any kind of movie I want?

Frank: Anything you want, no budget, no artistic restrictions, just you and your movie.

Simon: I would make something bigger than The Lord of the Rings, King Kong, Star Wars. Everything smashed together and bigger than all of those combined. Bigger than Cannibal Run, bigger than everything you can imagine. It’s a Mad Mad Mad Mad World, bigger than Spinal Tap and funnier than Spinal Tap. I like big things, a big picture, a big shot. I would like to make a BIG film.

Frank: Is there anything else that you would like to tell me?

Jason: It’s a small festival but a very intimate and good festival. You get to meet people here like Fred Vogel who is a good lad. There is a good vibe here, it’s very relaxed.

Frank: Guys, I‘m all through. Thank you very much for your time!!

Frank: Simon, je hebt Australië verlaten en bent naar Tokyo gegaan en vervolgens Engeland.  Waarom ben je uit Australië weg gegaan?

Simon: Toen ik opgroeide was mijn grootste interesse de jaren ’70 en ’80 popcultuur. In Londen vond je de popmuziekcultuur, alles wat ik wilde in mijn leven. Maar ik wou er niet direct naar toe maar eerst naar een ander land gaan en daar even blijven hangen. Dus heb ik een       tijdje in Japan gewoond. Een meisje die ik kende woonde in Japan en had me uitgenodigd om een tijdje bij haar te komen wonen. Zij heeft mij een tentoonstelling over Japanse reclame laten zien. Daar heb ik commercials gezien zoals ik ze nog nooit had gezien. Compleet gestoord waardoor ik dacht, “Wat is dat met dit land?”. Ik ben daar dus gaan wonen omdat zij me dat vroeg en het was fantastisch. Bij haar wonen was een ramp maar Japan was fantastisch.

Frank: Wat heb je allemaal gedaan toen je in Japan woonde?

Simon: Ik heb van alles gedaan in Tokyo. Ik leefde als een vrijgezel, als een feestbeest. Ik zoog de Japanse cultuur op en misbruikte het minstens net zo veel, onderwijl feestend en…

Jason: Karaoke!

Simon: Karaoke!!

Simon: Heel veel modellen daar, dus we hebben ons prima vermaakt.

Frank: Ik las op het internet dat je naar Londen bent gegaan om depressief te worden???

Jason lacht.

Simon: Ja, de keerzijde van Australië als zonnig een blij land voor een jonge artiest is dat het belangrijk is dat je een zekere mate van pathos, of gravitas hebt en de beste plek om dat te krijgen is Londen. Londen was het culturele centrum van de wereld, zoals daarvoor Parijs en   daarvoor waarschijnlijk Rome of iets dergelijks. Londen aan het einde van de 20ste eeuw was dat voor mij. En daarom kan ik niet wegkomen uit Londen. Het blijft me telkens weer terug trekken.

Frank: Je woont in Londen?

Simon: Ja, ik woon in het centrum van Londen.

Frank: Kunnen wij de Londense depressie in jou films terugvinden?

Simon: Oh, dat denk ik wel. Ik denk dat datgene wat de film typisch Brits maakt, de humor is. Dat is hoe je kan zien dat het een Britse film is. Vanwege die droge humor die we in de film stoppen, het Engelse perspectief. En hoe we niet zo houden van de echte horror, de echte     gore. We hebben het wat softer gemaakt maar er tegelijkertijd ook meer nadruk op gelegd. We hebben het horrorgenre gebruikt maar geprobeerd het niet belachelijk te maken. We hebben het zijn gang laten gaan. Het neemt zichzelf niet al te serieus,dat is wat Britse humor is naar mijn mening. Het weigert zichzelf serieus te nemen.

Frank: Je hebt ook werk in het theater gedaan en hebt een performance techniek voor acteren    ontwikkelt. Wat kan je me daar over vertellen?

Simon: Ik ben begonnen in een theater in Japan, wat een fantastische ervaring was. Daarna ben ik in Londen ook rechtstreeks het theater ingegaan. I ben pas veel later over acteren gaan denken. Ik was betrokken bij toneelstukken, ook door en in Amerika. Ik had al snel door dat theater als een kunstvorm dood is omdat alle moeite die in de performance wordt gestoken verloren gaat en nooit vastgelegd zoals je het wilt. Maar ik probeerde een een beetje geld te verdienen         dus heb ik een studie filmregie opgepakt. And dat is zich gaan mengen: mijn kennis over theater en mijn kennis over film en zodoende heb ik een performance techniek ontwikkeld waarvan ik wist dat het zou werken. Er zijn zo veel acteurs in Londen, het is een groot theatraal land met al die theatrale training zonder de kennis hoe met een camera om te gaan. En dat was een manier voor mij om mensen als Jason te ontmoeten en samen te gaan werken en dingen om te zetten naar en vast te leggen op film.

Frank: Wat kan je me vertellen over je film Black Velvet?

Simon: Het was een korte film, een drama. Iedereen denkt dat het een documentaire is over de olie industrie maar dat is het niet, het is een drama. Twee Amerikaanse zakenmensen komen in een klein Iers dorp terecht en proberen een stuk land over te nemen zodat ze daar een olieveld kunnen inrichten. De man die het land in bezit heeft is een slimme oude vent die niet bereidt is het stuk land aan hen te verkopen. Dus gebruiken ze klassieke oliewerkers, een soort pesttechniek om zodoende te proberen het land van de mensen te ontfutselen. En      het is indirect een manier waarop de houding van de olie industrie wordt weergegeven, en hoe zij proberen te krijgen wat ze willen. Ik probeer een soort van subtext neer te zetten, hoe de olie industrie werkt. Ik probeer niet al te veel te preken. Ik probeer de performances en de situaties voor zichzelf te laten spreken. We hebben de film gemaakt in Ierland en het was een prachtige ervaring.

Frank: Wat voor soort reacties kreeg je op Black Velvet?

Simon: Zeer positief uiteraard, het is ontzettend goede marketing om een film over de olie industrie te maken. Het nadeel was dat de dag nadat we klaar waren met editen 11 september was. Het was erg moeilijk om aandacht te krijgen op filmfestivals omdat het een slechte tijd was voor Amerika en de hele wereld had het erover en ieder was overgevoelig wat betreft anti-Amerikaanse uitlatingen. Het was dus erg moeilijk om de film meteen op festivals te laten draaien. Hij is gedraaid in Los Angeles, op het Galway festival en werd daar goed ontvangen. Ik zou het eigenlijk opnieuw moeten uitbrengen.

Frank: Ik heb gelezen dat je het opnieuw wou uitbrengen als zijnde een soort van director’s cut .

Simon: Ja, het is een mooie film, geschoten met 16mm film in prachtige Ierse landschappen, fantastische valleien en bergen, helicopters. Het is alsof Dallas naar Sligo is gekomen!

Frank: Nou, wat een vergelijking…

Frank: Van Black Velvet tot Stagknight. Stagknight is iets volledig anders.

Simon: Nou, ja, niet helemaal. Ik houd van ensembles, van groepen mensen. Ieder heeft een filmmakersstem, net als een band, dat idee. Het is nogal anders omdat het een  jeugdgeöriënteerd ding is, maar het gaat nog steeds over mannen en mannendingen. Ik ben nogal geïnteresseerd in mannen. Zij zijn mijn onderwerp als het op films maken aankomt, een studie over hoe mannen zijn als ze in een groep zijn in een bos en proberen te overleven. Het is een klein metafoor over mannen, het bindingsproces, het mannelijke bindingsproces.

Frank: Het mannelijke bindingsproces, een beetje gore.

Simon: Ja, de gore en de verwijfde schreeuwen en de  mannelijke schreeuwen.

Jason: En mannelijke schreeuwen, vooral wanneer ik dood ga!

Simon: Jason heeft de “kill” van de film.

Frank: De “kill”?

Jasen en Simon: Ja, de “kill”!

Frank: Wat was de inspiratie voor deze film?

Simon: Er zijn een hele zooi films die heel erg goed zijn en verboden zijn om verschillende redenen. Ik bedoel, er zijn allerlei absurde redenen die de Britse Board of Certification hanteerde. Een voorbeeld: je mag geen bloed op een tepel laten zien. Er is een film die omdie reden is verboden. Ik heb naar al deze dingen gekeken en dacht: als ik dit doe, wordtmijn film verboden. Dat was een goed idee als we een film wilden maken die zo realistisch mogelijk is. Maar vervolgens gingen we er naar kijken vanuit het standpunt dat we niet zo veel van voluit gore en shock horror houden omdat we niet te dom wilden overkomen. Dus  heb ik al deze elementen bij elkaar gepakt en geprobeerd een zo rijk mogelijk voorbeeld te maken in de geschiedenis van het genre van deze “video nasties” en verboden films. Dat is wat het zo’n beetje in gang heeft gezet. Het werd gewoon telkens belachelijker en grappigertoen we er mee verder gingen. Tot aan het punt dat we het gingen opnemen met acteurs. Het maakt niet uit hoe de scene is, het maakt niet uit hoe incidenteel, zelfs het gewoon door de shot heenlopen, je zal iets grappigs moeten doen. Het maakt niet uit hoe klein het is, er moet iets grappigs zijn in de scene. We hebben dat met elke scene gedaan en natuurlijk hebben wij het komedie aspect verder uitvergroot.

Frank: Is het een horror of een komedie?

Simon: Het is een horrorfilm maar in komediestijl. Het zou geschaard worden onder horror als je kijkt naar de stijl en de spanning. Het enige waar we niet de draak mee aansteken is de Knight. We spotten niet met de Knight, we maken hem niet belachelijk en veranderen hetmonster ook niet. Maar alle mannen zullen verscheurd worden door zijn zwaard.

Frank: Hoe was het om de film te maken, de reacties van de acteurs en dergelijke?

Simon: Nou, films maken is altijd moeilijk maar je bevindt je in de bossen en rent rond om dingen te organiseren. Het is als het runnen van een fabriek in de bossen. Je bevindt je niet in een studio.

Jason: Ik denk dat het moeilijk, langdurig en creatief was, al die verschillende dingen. Aan de   andere kant is niemand dood            gegaan. Je weet dat het altijd klote is als iemand dood gaat           tijdens het maken van een film.

Simon: Iedereen was fantastisch, echt goede performers. Allemaal met compleet verschillende   achtergronden en dat werkte prima. Ik denk dat de acteurs fantastisch waren gezien het feit      dat we 24 uur per dag in een koud en vochtig bos doorbrachten terwijl we rond renden in            PVC-pakken, superhelden pakken en meerdere pondjes verloren.

Frank: Je speelt zelf ook een rol in je film, en je hebt ook een rol gespeeld in Black Velvet. Is dit een     soort kenmerk van jou als regisseur?

Simon: Ja, dat denk ik wel, ik vind het wel leuk. Ik houd van acteren. Ik vind dat je acteert als je een film regisseert en dat je wel regiseert als je acteert. Het is geen probleem voor wie dan ook om voor de camera te gaan staan en een paar stukken te spelen om vervolgens achter de camera te gaan om naar het resultaat te kijken en te zeggen: “Ja, prima, laten we het nog een keer doen”. Het is normaal om zoiets te doen. Er is geen barriere tussen regisseren, acteren en filmen. Ik wou alleen dat ik ook dood was gegaan.

Jason (lacht): Dat hadden wij ook gewild!

Simon: Ik denk dat iedereen daar hetzelfde over denkt, misschien in de volgende. In Stagknight 2.

Frank: Voor welke van de 2 heb jij een voorkeur: acteren of regisseren?

Simon: Ik heb geen voorkeur voor een van beiden. Ik geniet van het regisseren, het implementeren van mijn ideëen, ze laten werken. Ik houd ervan om aan niemand te hoeven vragen of met iemand rekening te houden en de dingen te doen die ik wil doen. Ik houd van beiden. Ik houd van acteren en van regisseren, filmen, schrijven, editen en thee zetten. Het is allemaal goed.

Frank: Stagknight heeft op een paar festivals gespeeld. Hoe waren de reacties op de film?

Simon: Eigenlijk aardig gelijk. Ik verwacht dat mensen lachen van verrassing. Ik weet dat vrouwen ervan zullen houden. Ik heb zeer positieve reacties ontvangen van vrouwen. Naderhand kwamen ze naar me toe om te vertellen dat ze van de film hadden genoten. Ze vertelden me dat ze niet echt van horror houden maar dat ze deze film wel goed vonden. Ik denk dat de reden dat ze de film leuk vonden is dat ze kunnen kijken naar mannen die stom zijn en de   manier waarop ze dood gaan is niet al te afschuwelijk.

Frank: Het is geen publieksaanval.

Simon: Nee, het is niet afschrikwekkend.

Frank: Er zit veel lol in.

Simon: Inderdaad. Ik houd van films als Animal House, Porky, Ghostbusters. Dat soort humor en die stijl van film maken wou ik in Stagknight verwerken.

Frank: Jou website wordt gerekend onder één van de grote films en streeft ze soms zelfs voorbij.

Simon: Inderdaad. We waren groter dan Jackass 2 en we hebben het niet eens geprobeerd. Hij stond op het punt om uit te komen en hadden ongeveer 89.000 hits terwijl wij er 95.000 hadden. Dat is hoe groot de websites zijn. Jackass 2 heeft het MTV logo en een groot bedrijf achter   zich en Stagknight heeft niets van dit alles, enkel vindingrijkheid, slimheid, relaties en kwaliteit. Ik denk dat we zelfs de eerste zijn die websites in de film hebben verwerkt. Die websites hebben geholpen Stagknight te promoten door clips en foto’s te plaatsen, erover te praten of wedstrijden te houden. En in een jaar tijd hebben 30 miljoen mensen de website bezocht.

Frank: Wow, dat is echt veel! Ik heb ook genoten van de games op de website.

Simon: Je vindt Staggy goed. Het werkt, niet?

Frank: Oh ja, het werkt!

Simon: Het is de humor die je in Staggy vindt die ook in Stagknight zit. Als het uitmoorden van boyscouts.

Frank: Voor welk publiek is Stagknight bedoelt?

Simon: Hopelijk 16 tot 60 jarige mannen en vrouwen. Ik denk dat het meer voor mannen is die van mannenfilms houden. Ik hoop dat mensen naar voren komen en zeggen: “Daar zaten een paar flink grappige momenten in die film”. Dat is wat ik verwacht hoe mensen reageren op deze film: “Ik vond dit en dat stukje erg goed, toen zij dood ging en hij dat zei”. Wanneermensen erover praten: “Wat vond je van dit stuk en van dat stuk?” Dan denk ik dat ik mijn taak goed heb volbracht.

Frank: Wat kan je me vertellen over je aankomende projecten?

Simon: Ik heb een budget van 5 miljoen dollar voor mijn volgende film. Het is een wraakfilm. Een beetje als Stagknight maar toch weer heel anders. In Stagknight gaat het om een groep mannen die ronddwalen in een bos, in de volgende film zal het slechts 1 man zijn die rond 10 anderen heendwaalt. Dus het is een beetje als Mad Max of Hamlet, dat soort wraakfilm, en je zal ervan genieten. Het gaat ook over mijn ervaringen op het internet. Ik heb van die kennis en informatie gebruikt.

Frank: Komt er ook een Stagknight 2?

Simon: Nou, ja, ik denk het wel. Ik hoop het! Het gaat ook over contracten en zo waar ik me niet mee bezig hoef te houden. Het gaat allemaal over mensen die er veel geld voor moeten betalen. Ik zou er graag nog eentje maken. We zouden terug moeten komen als zombies. We hebben iemand nodig die een bitch zou moeten spelen en biseksueel is. En alle mannen komen terug als een zombieleger. Ik denk dat dat de enige manier is waarop we er mee wegkomen!

Jason: Ja, absoluut!

Simon: En ze proberen dan Londen over te nemen of zo…

Frank: Die film zou ik graag willen zien!

Jason en Simon lachend.

Frank: Simon, als jij het budget zou hebben en complete artistieke vrijheid, wat zou je dan maken?

Simon: Je bedoelt wat voor film dan ook?

Frank: Wat je ook wil, ongelimiteerd budget, geen artistieke beperkingen, wat zou je dan maken?

Simon: Ik zou iets maken dat groter is dan The Lord of the Rings, King Kong of Star Wars. Alles bij elkaar op een hoop gegooid en gecombineerd. Groter dan Cannibal Run, groter dan alles wat   je je maar kan voorstellen. Het is een Mad Mad Mad World, groter dan Spinal Tap en grappiger dan Spinal Tap. Ik houd van grootse dingen, een grote film. Ik zou graag een GROTE film willen maken.

Frank: Is er nog iets anders wat je me zou willen vertellen?

Simon: Dit is een klein maar intiem festival, een goed festival. Je krijgt hier mensen als Fred Vogel te ontmoeten, die trouwens een prima kerel is. Er hangt hier een goede sfeer, relaxed.

Frank: Heren, ik ben er doorheen. Heel erg bedankt voor jullie tijd!