Jörg Buttgereit tijdens BUTFF 2010

buttgereit_en_01_0Scroll naar beneden na de YouTube video voor het in NL vertaalde interview

Tijdens de 5de editie van het B-Movie, Underground & trash Film Festival heb ik voor het festival en BUT TV een interview gehouden met Jörg Buttgereit. Een gemonteerde versie van het interview is te zien op www.butff.nl in de eerste episode van BUT TV 2010. Tevens is een geredigeerde versie te lezen in nummer 53 van Zone 5300. Hieronder het volledige interview waar we het over zijn carrière hebben, het BUT Film Festival en de hedendaagse cinema en diens grenzen.

I’m sitting here with Jörg Buttgereit, who has the dubious honor of having the title of Germany’s most wanted filmmaker Jörg, can you give us a first response?

In got the title back in the early nineties when one of my films Nekromantik 2, Return of the Loving Dead was confiscated in Munich. The thing was, the district attorney thought the film was against the law because it was glorifying violence. So he confiscated the movie and tried to bust me, the producer and also the projectionist of that evening for glorifying violence which is a criminal act in Germany. So it had nothing to do with art or freedom of speech, they just told us that we were committing a crime by making this film, producing this film, showing this film and by bringing it to others. For about two years we fought in court for this movie. At the end a film historicus did a thesis on Nekromantik 2 and he testified and proved that Nekromantik 2 is clearly a art movie and art in Germanys is legal. Art in Germany is free and so is the movie after three years. I’m not Germany’s most wanted filmmaker anymore, thank god. I’m a artist now.

To go on with the art part. You’re known for Nekromantik 1 and 2, Der Todesking, Schramm, your shorts.. Do you consider them just art, controversial art or a statement against society?

When I made the first Nekromantik in 1987, 23 years ago, the films was a kind of protest against the very strict film censorship in Germany. The idea was to make a movie that would upset the censors but not give in to them. In Germany the deal with the censorship is you have to apply for a certification to get a rating for a movie. In Germany it’s called free censorship rating so you are free to do but if you don’t apply you don’t have any normal way to distribute your movie. And that’s exactly what we did. We never applied to any censorship department or any the ‘Free self control of the film industry’ We just made our films the way we wanted it to and hired cinemas to show our film. So we worked around all the cinema control systems. After a while it kind of upset people and that’s how it started. This was kind of a statement against the strict censorship laws in Germany at that time. It still is in a way, but today I think the aesthetics of the old splatter or horror movies are also very visible and established in main stream cinema, so the censorship movie had to go back, even in Germany because even the big Hollywood movies couldn’t otherwise be shown in German cinema anymore. So at the moment it is not so strange anymore.

Back in 87 it was strange?

I had to go to the Netherlands to get an uncut film. At the time there was no DVD, there was VHS tape. I had to go over here to get the films uncensored. But you always had these Dutch subtitles which were annoying to us.

Not for the Dutch people of course. Were showing three of your movies at the BUT Film Festival. Nekromantik from 1987, Schramm from 1993 and Captain Berlin VS Hitler. The Captain Berlin short is from 1982..

Yeah, Captain Berlin, Retter der Welt, Savior of the World is a ten minute short movie I did in 1982

And now, more than 20 years later there is a sequel.

Finally a sequel!

Why a sequel about Captain Berlin?

The idea about Captain Berlin is as we just told, from 1982. It was the only German superhero because superheroes is kind of an American phenomenon so it has nothing to do with Germany of course. Some years ago I did a radio play about Captain Berlin for WDR which is a big nationwide radio station in Germany and based on that radio play called Captain Berlin VS Dracula I made a stage play, because I thought it was a even more strange thing to do on stage with superheroes. That’s because superheroes are supposed to be in comic books and are for kids. I wanted to put it on a stage in a nice old and established theater in Berlin. It was like mixing trash with art because I showed it to people who are not familiar with trash culture in a theater. I asked a friend to film that stage play for me, just for the people who were involved so they could have it later on. He shot it I think with two camera’s on three nights and he kind of made a action movie out of it. So the film is really not a film, it’s a filmed stage play, but with the aesthetics of film. It’s a strange genre mix and it’s off course very artificial in a way. The idea behind Captain Berlin off course is something that was very appealing to me. In the late seventies I saw American comics. You know Berlin was the wall city and we had allied forces. The Americans had shops where they could buy American goodies like food and comic books and stuff. It was only for Americans. But a friend knew someone who gave me comic books which were bought in those American shops and those were comic books like ‘Weird War’ and stuff like that. You could see a comic version of Adolf Hitler fighting against vampires and Frankenstein monsters and stuff like that. To me, this was so out of place that I was really fascinated by it because in Germany of course we have this guilt. We learn about the Third Reich in school of course, but we don’t laugh about it. There is no way of having someone like Captain America as in they have in the US in the 40’s to fight Adolf Hitler. Dealing with this kind of matter on a comic book level would be impossible for Germans. So the idea was to establish Captain Berlin as a German superhero to fight against Adolf Hitler in the 40’s. It was like a German mirror for Captain America, that was the basic idea.

Was it the idea for the short from 1982 as well?

No, not then, because Adolf Hitler was not in it. During the radio play which was for nationwide radio they kind of forced me to have a educational subplot to it. That’s because nationwide radio is there to educate people. It’s not a commercial radio station, it’s a state owned radio station. The goal is to educate people. I told them the same stuff I just told you, I pitched them this idea and they liked it. Going further and further with the stage play and movie the character of Captain Berlin became kind of a real superhero now.

Will Captain Berlin ever be a real superhero, or will it only be contained to the trash and horror world? Will we ever see a comic book of Captain Berlin for example?

Actually the DVD that came out was with the film and was put together with a comic book. That comic book deals with the back story of Captain Berlin. He tried actually to assassinate Adolf Hitler but Staufenberg did his own assassination plan and he kind of it crossed it, so it didn’t work out. So that’s kind of the back-story for Captain Berlin which is in the comic book which came with the DVD of Captain Berlin VS Hitler. There is also a painter now in Berlin who is ready to do a 20 or 30 page comic book of Captain Berlin. But that takes ages.

Is Captain Berlin a typical Buttgereit production?

I think so, because it’s a little just as we just found out like going back to the roots. I created Captain Berlin in 1982 and the whole splatter and the whole horror thing was in the underground revolution and all that stuff is behind us. As I just told you the horror and splatter aesthetics are very visible in normal main stream movies now. There is really no need to explore or to test any borders in that field I think. So for German standards Captain Berlin VS Hitler is stretching the borders of good taste of course. In other countries it might seem normal but it’s hard to know because I only read a few American reviews and they liked it. The especially liked the fact that it’s a filmed stage play because that makes it even more artificial. I am of course an admirer of the real trash movies like the Ed Wood movies and Ed Wood didn’t have anything else like we did. He had like a cardboard backdrop of a laboratory, he had an old guy like Bela Lugosi and a guy dressed like a monster and he was filming it. That was kind of the same thing we did with Captain Berlin VS Hitler only on stage and in front of a public.

It feels like that kind of old trash movies…

Have you ever seen the Santo movies? Because there you have the Mexican wrestler Santo who wrestles with Frankenstein and Dracula’s daughters and the werewolf, it looks exactly the same.

When comparing it with movies like Santo then I would say it isn’t a typical Buttgereit production except for going back to the roots.

Yeah, it has nothing to do with films like Nekromantik but that’s because that mission is accomplished. I fought the law, I went to court for Nekromantik, it got the art label, so what more can you get.

Is that want you wanted to accomplish with Nekromantik?

It’s very hard to say. When we did the movie we never thought that the movie would get this well known and this big. It was like a movie I did with friends on the weekends and it took us like two years to complete the whole movie. Basically it was more like a fan nerd thing The fact that it became kind of infamous happened by its own so there was no master plan behind this.

It kinda happened overnight..

Well not overnight because we had no internet then but it worked out well and we could even get the money back we spend on the film because we did our own distribution label and stuff like that. It kinda found a whole net around the world. We had to travel with film prints to show the film in other countries. It was nothing like downloading it from the internet. To me, during that whole time it was very surprising how fast the film traveled and how fast it got strange reviews and good reviews. I think they watched a ten grades lesser bootleg copy of the movie which made it even more realistic.

The first time I watched one of your movies, it was Nekromantik 2 and a friend who I was watching it with tried to convince me the bodies were real. It was a very grainy bootleg copy of Nekromantik 2 we watched.

Yeah, if you have a really worn out bootleg tape it looked real because you only see grain.

At the BUT Film Festival you’re going to show a 35mm copy of the super8 movie. I mean that’s the only 35mm print of Nekromantik that you have and are going to show.

You also do radio plays as you’ve told us earlier. Why have you made the switch from movies to the plays?

Those radio dramas were kind of a thing I didn’t came up with. It was the radio station that contacted me if I would be willing to write the radio plays for them because they needed new exiting stories.

How did the radio station find you?

I don’t know. The woman that called me from the radio station started telling that she saw my movie Nekromantik and she couldn’t sit through it, but asked me nonetheless if I was interested in working for them. For me off course this was very challenging to at the first place get paid and do the same themes I explored in my movies but now on a different level. I was very depended on the images so I was eager to try out if I could do the same thing without showing the images. You know, splatter and horror movies are all about the image. This time I really had to write dialogues and I had very good actors so it was compared to making a movie with friends actually a piece of cake. It was very easy. I think I am doing my eleventh radio play for them next month. I made more radio plays than feature films actually.

If we read about you on the internet, everywhere I read it’s like Buttgereit disappeared from the face of the earth after 1993, because we didn’t see any movies anymore, but you’re still active with the genre but in radio plays now.

And don’t forget I do documentaries for TV. Those are not very often screened in other countries. But with Monsterland, the film about monster movies, I traveled all around the world to meet famous people who do monster movies. I did it for a channel called Arte, a French and German TV channel. I went to the San Diego Comic Convention in the US to screen it there. That movie kind off brought me around. It is of course a TV film and very educational. It has more to do with my love for monster movies. That movie has nothing to do with Nekromantik also. It is based on the love for the films I grew up with, the Japanese monster movies. I also wrote two books about the Japanese monster movies in Germany so that’s kind of another guilty pleasure of mine. It was very nice to meet like the actor who was in the Godzilla suit and people like that. I also work as a film journalist now in Germany. Work like this, exploring the so called trash movies or Japanese monster movies, or monster movies from all around the world is not very usual in Germany. Germany has this tradition of serious art and my goal is to get something like a trash appeal for movies from different countries that are not very popular in Germany to get them on a higher level and to get a better understanding for these things. Not just call them trash movies, because for me they are more like these kind of movies.

So basically besides being a film director, writer you’re still like a fanboy?

Yes! The good thing is, I get paid to watch movies.

Today it’s your second day at the BUT Film Festival. What’s your opinion so far of the festival?

I haven’t seen a movie yet.. It’s very cozy. It’s great that the locations are very close by because it is always raining if you step out. I am looking forward to seeing the Dutch premiere of Captain Berlin VS Hitler.

Are you going to watch some more movies the next couple of days?

Yeah, I don’t know what but you made the program and can always ask you. Otherwise I’ll go to the cinema and watch some movies.

Any last words to add?

No. We talked about it all!

 

buttgereitENIk zit hier met Jörg Buttgereit, die de dubieuze eer heeft om de titel van Duitslands meest gezochte filmmaker te hebben. Jörg, een eerste reactie?

Ik heb die titel gekregen begin jaren ’90, toen één van mijn films, Nekromantik 2: Return of the Loving Dead in beslag werd genomen in München. Het punt is, de openbare aanklager dacht dat de film in strijd was met de wet omdat het geweld verheerlijkte. Dus nam hij de film in beslag en heeft hij geprobeerd mij, de producent en ook de persoon die die avond de film gedraaid heeft op te pakken op grond van het verheerlijken van geweld, iets wat in strijd is met de wet in Duitsland. Het had dus niets te maken met kunst of vrijheid van meningsuiting. Ze hebben gezegd dat we een misdaad aan het begaan waren door deze film te maken, te produceren, de film te laten zien en door het naar het publiek te brengen. We hebben ongeveer twee jaar lang gevochten voor deze film voor de rechter. Op het eind heeft een filmhistoricus een proefschrift gedaan over Nekormantik 2 en hij heeft getuigd en bewezen dat Nekromantik 2 overduidelijk een kunst-film is, en kunst is toegestaan in Duitsland en dus ook de film na 3 jaar. Ik ben niet meer Duitslands meest gezochte filmmaker, god zij dank. Ik ben nu een artiest.

Om verder te gaan met het kunst-gedeelte.  Je bent bekend door “Nekromantik 1” en 2, “Der Totesking”, “Schramm”, je korte films. Zie je ze gewoon als kunst, controversiële kunst of als een statement tegen de maatschappij?

Toen ik de eerste “Nekromantik” in 1987 gemaakt heb, 23 jaar geleden, was de film een soort van protest tegen de strenge censuur op films in Duitsland. Het idee was om een film te maken die ze van streek zou maken, maar het hen niet geven. Het probleem met de censuur in Duitsland is, dat je een certificering aan moet vragen om een waardering voor je films te krijgen. In Duitsland wordt dat de vrije censuur waardering genoemd, je bent dus vrij om te doen wat je wilt, maar als je die certificering niet aanvraagt, dan kun je de film niet op een normale manier uitbrengen. En dat is nu precies wat we gedaan hebben. We hebben nooit een aanvraag gedaan bij een censuur departement of bij een andere “Free Self Control of the Film Industry”, zoals dat genoemd wordt. We hebben gewoon onze films gemaakt op de manier die we zelf wilden en daarna hebben we cinema’s gehuurd om onze film te vertonen. We hebben op die manier alle controle systemen voor bioscopen omzeild. Na een tijdje begonnen de mensen van streek te raken en dat is hoe het allemaal begonnen is. Het was een soort van statement tegen de strikte censuurwetten van Duitsland toentertijd. Het is nog steeds een soort van statement op een bepaalde manier, maar ik denk dat, tegenwoordig,  de esthetiek van de oude Splatter of Horror ook erg zichtbaar en gevestigd is in de main stream cinema. De censuur moest dus aangepast worden anders konden vele Hollywood films niet in Duitsland vertoond worden. Op het moment is het dus niet zo vreemd meer.

In ’87 was het vreemd?

Ik moest naar Nederland gaan om een ongecensureerde film te kunnen krijgen. Toen was er nog geen DVD, je had alleen VHS. Ik moest hier naar toe om de films ongecensureerd te kunnen krijgen. Maar je had altijd die Nederlandse ondertiteling die ons irriteerde.

Niet voor de Nederlanders natuurlijk.  We vertonen drie van jouw films op het BUT Film Festival. “Nekromantik” uit 1987, “Schramm” uit 1993 en “Captain Berlin VS Hitler” De korte film “Captain Berlin” komt uit 1982. 

Ja, Captain Berlin, Retter der Welt, Redder van de Wereld is  een tien minuten durende short die ik in 1982 gedaan heb.

En nu, meer dan 20 jaar later is er een vervolg.

Het idee van Captain Berlin is, zoals we al verteld hebben, uit 1982. Het was de enige Duitse Superheld, omdat superhelden een beetje een Amerikaans fenomeen is. Het heeft dus niet echt iets met Duitsland te maken. Een aantal jaren geleden heb ik een hoorspel gedaan over Captain Berlin voor de WDR, wat een groot landelijk radiostation is in Duitsland en op dat hoorspel heb ik een theatervoorstelling gebaseerd genaamd “Captain Berlin VS Dracula, omdat ik dacht dat het nog vreemder iets zou zijn om te doen op  het podium met superhelden. Dat komt omdat superhelden in stripverhalen zouden horen en voor kinderen zouden moeten zijn. Ik wilde het op een podium hebben in een mooie, oude en gevestigde theater in Berlijn. Het was zoiets als trash met kunst vermengen, omdat ik het heb laten zien aan mensen die niet bekend waren met trash cultuur in een theater. Ik heb een vriend van mij gevraagd om die theatervoorstelling voor mij te filmen voor de mensen die er bij betrokken zijn geweest, zodat ze het later zouden kunnen krijgen. Hij heeft het met twee camera’s in drie avonden opgenomen, geloof ik, en hij heeft er een soort van actie film van gemaakt. De film is dan ook niet echt een “film” maar een gefilmde theatervoorstelling, maar met de esthetiek van film. Het is een vreemde mix van genres en het is natuurlijk zeer kunstmatig op een bepaalde manier.

Het idee achter “Captain Berlin” is natuurlijk iets dat mij zeer aansprak. Eind jaren zeventig zag ik de Amerikaanse comics. Je weet dat Berlijn de stad met de Muur was en we hadden Geallieerde troepen. De Amerikanen hadden winkels waar ze Amerikaanse goodies zoals voedsel en comics en zo konden kopen. Het was alleen voor de Amerikanen. Maar een vriend kende iemand die me comics gaf die gekocht waren in die Amerikaanse winkels. Dat waren comics als “Weird War” en dergelijke. Je kon een comic versie van Adolf Hitler zien die tegen vampieren en Frankenstein’s Monster en dergelijke aan het vechten was. Dit was behoorlijk misplaatst voor mij, dat ik er door gefascineerd raakte, omdat we in Duitsland natuurlijk veel schuld hebben. Op school leerden we over het “Third Reich”, maar we lachen er niet om. Het kan gewoon niet dat wij iemand als “Captain America” hebben zoals ze in de jaren ’40 in de VS hadden om tegen Adolf Hitler te vechten. Met dit soort zaken om kunnen gaan op een comic level, zou onmogelijk zijn voor Duitsers. Het was een soort van Duitse spiegeling van “Captain America”, dat was het idee.

Was dit ook het idee voor de korte film uit 1982?

Nee, toen niet, omdat Adolf Hitler er niet in zat. Tijdens het hoorspel, wat voor de landelijke radio was, hebben ze me min of meer gedwongen om er een educatieve sub-plot in te verwerken. Dit omdat de landelijke omroep er is om mensen op te voeden. Het is geen commercieel radiostation, het is een radiostation wat door de staat beheerd wordt. Het doel is om mensen op te voeden. Ik heb ze het zelfde verteld als dat ik jou net heb verteld, ik heb ze het idee voorgelegd en ze vonden het leuk. Steeds verder en verder gaand met de theatervoorstelling en film, het karakter “Captain Berlin” is een soort van echte Superheld geworden.

Wordt “Captain Berlin” ooit nog een echte superheld, of zal hij tot de wereld van trash en horror blijven behoren? Zullen we ooit een comic van “Captain Berlin” zien, bijvoorbeeld?

Eigenlijk, de DVD die uit is gekomen is tezamen uitgebracht met een comic. De comic houdt zich bezig met het achtergrondverhaal van “Captain Berlin”. Hij heeft daadwerkelijk geprobeerd om Hitler te vermoorden, maar Von Staufenberg voerde zijn eigen plan om Hitler te vermoorden uit, en hij heeft het een beetje in de war geschopt. Dat is dus zo’n beetje het achtergrondverhaal voor “Captain Berlin” wat in de comic is opgenomen die uit is gekomen met de DVD “Captain Berlin VS Adolf Hitler”. Er is ook een schilder in Berlijn die klaar staat om een 20 of 30 pagina comic over Captain Berlin te maken. Maar dat duurt eeuwen.

Is “Captain Berlin” en typische Buttgereit productie?

Ik denk van wel, omdat het een beetje is als terug gaan naar waar we vandaan komen. Ik heb Captain Berlin in 1982 gecreëerd en het gehele splatter en horror aspect was in de ondergrondse revolutie en dat is allemaal al voorbij. Zoals ik je zojuist al verteld heb is de horror en splatter esthetiek tegenwoordig behoorlijk zichtbaar in de normale “main stream” films. Er is geen noodzaak meer om de grenzen te verkennen, denk ik. Dus voor Duitse maatstaven zoekt “Captain Berlin VS Hitler” alleen maar de grenzen van goede smaak op. In andere landen mag het dan normaal lijken, maar het is moeilijk te weten te komen, omdat ik maar een enkele Amerikaanse recensies heb gelezen en ze vonden het leuk. Ze vonden vooral het feit dat het een gefilmde theatervoorstelling was goed, omdat dat feit het nog kunstmatiger maakte.

Ik ben natuurlijk ook een groot liefhebber van de echte trash films zoals de films van Ed Wood en Ed Wood had niet iets anders net als wij. Hij had een kartonnen achtergrond van een laboratorium, hij had een oude man zoals Bela Lugosi en een man verkleed als monster en dat nam hij op. Dat is zo ongeveer het zelfde als wat wij hebben gedaan met “Captain Berlin VS Hitler, alleen deden wij het op een podium en voor een publiek.

Het voelt aan als een oude trash film…

Heb je ooit de “Santo” films gezien? Daar heb je de Mexicaanse worstelaar  Santo die worstelt met Frankenstein en de dochters van Dracula en de weerwolf. Het lijkt precies hetzelfde.

Vergelijkend met films als “Santo” dan zou ik zeggen dat het niet een typische Buttgereit productie is, met uitzondering van het teruggaan naar de oorsprong.

Ja, het heeft niets te maken met films zoals “Nekromantik”, maar dat komt doordat die missie geslaagd is. Ik heb de wet aangevochten, ik heb in de rechtszaal gestaan voor “Nekromantik”, het heeft de label “kunst” gekregen, wat kan ik nog meer verkrijgen?

Is dat wat je wilde bereiken met “Nekromantik”?

Moeilijk te zeggen. Toen we de film maakten hadden we er nooit aan gedacht dat deze film zo bekend zou worden, of zo groot. Het was meer een film die ik met vrienden maakte in de weekeinden. Het heeft ons iets van twee jaar gekost om de gehele film te maken. Het was in feite meer zoiets als een fan nerd iets. Dat het zo berucht is geworden heeft het op zijn eigen kracht bereikt, er was geen masterplan achter.

Het gebeurde van het ene moment op het andere…

Nou, niet echt van het ene moment op het andere, omdat we toen nog geen internet hadden. Maar het heeft goed uitgepakt en we hebben zelfs het geld wat we in de film hebben gestoken voor de distributie, label en dat soort dingen terugverdiend. Het heeft zo een beetje een netwerk gevonden rond de wereld. We moesten met de film op reis om hem in andere landen te kunnen vertonen. Het leek niets op downloaden vanaf het internet. Het was voor mij erg verrassend om te zien hoe snel de film reisde en hoe snel het vreemde recensies en goede recensies kreeg. Ik denk dat ze een bootleg kopie die iets van 10 keer slechter was hebben gezien, wat het allemaal realistischer maakte.

De eerste keer dat ik één van jouw films heb gezien was het “Nekromantik 2” en een vriend, waarmee ik de film aan het kijken was, probeerde me er van te overtuigen dat de lichamen echt waren. Het was een zeer korrelige bootleg kopie van “Nekromantik 2” die we hebben gekeken.

Ja, als je een zeer versleten kopie had, leek het net echt, omdat je alleen maar korrels zag.

Op het BUT Film Festival laat je een 35mm kopie zien van de super8 film. Ik bedoel: dat is de enige 35mm uitgave van “Nekromantik” die je hebt en die je laat draaien.

Zoals je al eerder hebt aangegeven doe je ook hoorspellen. Waarom heb je de overstap gemaakt van films naar de voorstellingen?

Die radiodrama’s waren niet iets waar ik zelf op ben gekomen. Het was het radiostation die contact met mij hebben opgenomen of ik bereid zou zijn om hoorspellen voor hen te schrijven, omdat ze nieuwe spannende verhalen nodig hadden.

Hoe heeft het radiostation je gevonden?

Ik weet het niet. De vrouw die me voor het radiostation heeft gebeld begon te vertellen dat ze mijn film “Nekromantik” had gezien en ze hem niet uit had kunnen zitten, maar vroeg me desalniettemin of ik geïnteresseerd was om voor hen te werken. Dit was voor mij, natuurlijk, uitdagend te doen. Op de eerste plaats omdat ik er voor betaald zou worden en de zelfde thema’s te gebruiken die ik in mijn films heb verkend, maar nu te gebruiken op een geheel ander niveau. Ik was zeer afhankelijk van de beelden, dus ik was erg gretig om te proberen het zelfde effect te behalen zonder beelden te vertonen. Je weet wel, splatter en horror films draaien enkel om de beelden. Deze keer moest ik echt dialogen gaan schrijven en ik had zeer goede acteurs, dus het was vergeleken met het maken van een film met vrienden eigenlijk een fluitje van een cent. Het was erg gemakkelijk. Ik denk dat ik met mijn elfde hoorspel voor hen bezig ben. Ik heb waarachtig meer hoorspellen gemaakt dan films.

Wanneer we over jou op het internet lezen, lees ik overal dat Buttgereit van de aardbodem is verdwenen na 1993, aangezien we geen nieuwe films meer te zien krijgen, maar je bent nog steeds actief binnen het genre, alleen in hoorspellen nu.

En vergeer niet dat ik ook nog documentaires maak voor TV. Deze worden niet vaak vertoond in andere landen. Maar voor “Monsterland”, de film over monster films, heb ik over de gehele wereld gereisd om beroemde mensen te ontmoeten die monster films maken. Ik heb dit gedaan voor een kanaal genaamd “Arte”, een Frans en Duits TV kanaal. Ik ben naar de San Diego Comic Convention in de VS gegaan om hem daar te vertonen. Die film heeft bij mij voor een ommekeer gezorgd. Het is natuurlijk een TV film en ook nog zeer leerzaam. Het heeft meer te maken met mijn liefde voor monster films. Die film had ook niets te maken met “Nekromantik”. Het is gebaseerd op de liefde voor de films waar ik mee ben opgegroeid, de Japanse monster films. Ik heb ook twee boeken geschreven over de Japanse monster films in Duitsland, dat was dus ook een “guilty pleasure” van mij. Het was zeer leuk om de acteur te ontmoeten die in het Godzilla pak zat en mensen zoals hem. Ik werk nu ook als film journalist in Duitsland. Werk zoals dit, het verkennen van de zogenoemde trash films of Japanse monster films of monster films van over de wereld is niet gewoonlijk in Duitsland. Duitsland heeft een traditie van serieuze kunst en het is mijn doel om zoiets als een bede voor trash voor films uit verschillende landen, die niet echt populair zijn in Duitsland, om ze naar een hoger niveau te krijgen en een beter verstandshouding te verkrijgen voor dit soort dingen. Om ze niet zo maar trash films te noemen, omdat ze voor mij meer zijn dan dat soort films.

Dus in feite, naast een regisseur en schrijver ben je nog steeds een fanboy?

Ja! Het leuke is, ik word betaald om films te kijken.

Vandaag is het je tweede dag op het BUT Film Festival. Wat is jouw mening tot nu toe van het festival?

Ik heb nog geen film gezien. Het is erg knus. Het is geweldig dat de verschillende locaties dicht bij elkaar zijn, omdat het steeds regent wanneer je naar buiten gaat. Ik kijk er naar uit om de Nederlandse première van “Captain Berlin VS Hitler” te zien.

Ga je nog meer films bekijken de komende dagen?

Ja, ik weet nog niet wat, maar jij hebt het programma gemaakt en ik kan het altijd aan jouw vragen. En anders ga ik gewoon naar de bioscoop om een paar films te kijken.

Nog wat toe te voegen?

Nee. We hebben het overal over gehad!