Hunt for the Ring

Hunt for The Ring
Hidden Movement
Marco Maggi, Gabriele Mari, Francesco Nepitello
Fantasy
Ares Games, Devir, Galakta, Nuts! Publishing
2018
John Howe, Francesco Mattioli
2-5
90-180

Wie is er niet bekend met het spel Scotland Yard? Al sinds de jaren ’80 een vast begrip bij vele families. En terecht, want zelfs gemeten aan de huidige moderne spellen kan het nog aardig goed meekomen. Het idee om aan je medespelers te ontkomen door ze listig te ontwijken heeft mij ook altijd gefascineerd. Alleen kwam het er helaas vaak op neer dat het met een laag spelersaantal niet zo leuk was om te spelen, of dat het thema mij toch echt niet aanstond. Zoals met de meer moderne Mr. Jack reeks die is gebaseerd op de seriemoordenaar Jack the Ripper.

Hidden movement‘, zoals het officiëel word genoemd, is het spelmechanisme waar het hier om gaat. Eén speler weet precies waar iedereen is en wint het spel als hij met zijn character bepaalde doelen weet te halen en/of kan ontsnappen. Dit alles zonder gesnapt te worden door de andere spelers, die als moeilijkheid hebben dat ze geen idee hebben waar die ene speler is. Zij hebben dan ook als doel dat uit te gaan vinden om deze te pakken te krijgen.

Eén van de meest recent uitgekomen hidden movement spellen is Hunt for the Ring. En daarmee is er nu eindelijk een hidden movement spel die op mijn lijf is geschreven. Het kan haast niet thematischer dan Frodo Baggins die de Nazgûl moet zien te ontwijken in zijn vlucht vanuit de Shire naar Rivendell. Hunt for the Ring volgt hierin het verhaallijn uit het boek. Maar voor iedereen die de film heeft gezien zijn er genoeg momenten in het spel die haast zo uit de film geplukt kunnen zijn.

Hunt for the Ring bestaat uit twee delen. In het eerste deel vlucht Frodo samen met Samwise Gamgee en Peregrin Took vanuit de Shire naar Bree. Eén speler speelt Frodo en zijn gezelschap, die altijd bijelkaar blijven en nooit op het bord zelf zichtbaar zullen zijn. Daarom heeft deze speler een apart scherm met daarop de kaart die gelijk is aan het speelbord. Als Frodo beweegt dan wordt dat achter dit scherm aangegeven door middel van het invullen van een locatienummer of een stip. Deze stip is een indicatie dat het gezelschap zich tussen twee locaties bevindt. Onderweg kan Frodo nog het één en ander beïnvloeden door het uitspelen van kaarten, waar hij de Nazgûl mee kan dwarsboomen of de hulp van bondgenoten in kan schakelen. Dit is ook de manier waarop Meriadoc Brandybuck zich nog bij het gezelschap kan voegen.

Frodo heeft trouwens maar beperkt de tijd. Elke dag, één complete ronde in het spel, moet het gezelschap twee keer bewegen. Maar er mag in de nacht nog een derde keer bewogen worden, voor een prijs. Frodo vecht namelijke tegen de corruptie van de ring. En elke keer als er ‘s nachts wordt bewogen gaat deze corruptie verder omhoog. Maar ook als Frodo en gezelschap Bree niet binnen een hoeveelheid stappen weet te halen, zal de corruptie hard oplopen.

En dat is precies wat de Nazgûl speler graag wil zien. Hoe meer corrupt Frodo raakt, hoe dichter de winconditie van de Nazgûl in zicht komt. Om daar een handje mee te helpen heeft de Nazgûl speler vier characters tot zijn beschikking. Deze starten aan de andere kant van het bord en proberen zo snel mogelijk Frodo en zijn companen op te sporen. Hiervoor hebben zij ook een aantal middelen tot hun beschikking. Het voornaamste voor de Nazgûl speler zijn de dobbelstenen. Deze worden aan het begin van een ronde gegooid en geven de acties aan die de Nazgûl mogen uitvoeren. Ook zullen zij kaarten tot hun beschikking hebben, die door middel van een dobbelsteen ingezet kunnen worden.

Het meest belangrijke voor de Nazgûl is om eerst Frodo en zijn companen te vinden. En dat is zo makkelijk nog niet. Het enige dat je weet is dat Frodo in één van de drie locaties aan de andere kant van het bord is begonnen, maar verder zal je door middel van acties er achter moeten zien te komen waar hij zich bevind. Eén van deze actie heet ‘perception’, ofwel een Ringwraith probeert te voelen of de ring zich in de buurt bevind. Omdat dit niet heel erg precies is, hoeft de Frodo speler ook alleen maar aan te geven of zijn laatst genoteerde locatie ook in de buurt is, maar zegt niet welke locatie dat is. Een meer preciese actie is de ‘search’. Hiermee wordt er gevraagd of de Frodo speler de huidige locatie waar de Ringwraith zich bevind ooit heeft bezocht. Hiermee krijgt de Nazgûl speler al mogelijk een duidelijke aanwijzing over de route van het gezelschap. Pas met een ‘Hunt’ moet de Frodo speler ook antwoorden of het gezelschap zich wel of niet op die locatie bevind. Mocht dat zo zijn, dan volgt er een confrontatie tussen Frodo en de Ringwraiths die zich in de buurt bevinden, waarbij de corruptie snel op zal lopen. Zolang zijn corruptie dan nog niet volledig is weet Frodo te ontsnappen naar een onbekende plek, waardoor de Nazgûl speler niet meer precies weet waar hij is, maar wel een aardig goed idee zal hebben.

Acties zijn ook voor de Nazgûl speler niet ongelimiteerd. Elke actie verbruikt een dobbelsteen, dus de Nazgûl speler moet goed nadenken hoe de acties over de gehele ronde en de vier Ringwraiths te verdelen. Weet Frodo Bree te bereiken voordat zijn corruptie maximaal is geworden, dan kan er nog het tweede deel gespeeld worden. Anders hebben de Nazgûl gewonnen en is Frodo verloren geraakt aan de invloed van de ring.

Het tweede deel volgt het verhaallijn waarin het gezelschap door Strider vanuit Bree naar Rivendell word begeleid. Hierdoor heeft het gezelschap niet zo veel meer over de route te zeggen. Dit word in het spel weergegeven door een routekaart die je achter je scherm houd. Hierop word aangegeven waar het gezelschap zich in elke ronde bevind. Mocht je onverhoopt toch door de Nazgûl worden gevonden, op dezelfde manier als in het eerste deel, kan je een andere routekaart uitzoeken om op die manier te vluchten, al zal je ook in dit deel er aardig wat extra corruptie aan overhouden.

Nu lijkt het dat er misschien weinig te doen valt voor deze speler, maar gelukkig krijg je de beschikking over Gandalf. Het doel van Gandalf is om verwarring te veroorzaken voor de Nazgûl speler. Gandalf beweegt een stuk sneller, van locatie direct naar een andere locatie. Daarnaast is er voor een perception actie van de Nazgûl geen onderscheid tussen Frodo en Gandalf. En in een uiterst geval kan de Frodo speler de locatie van Gandalf bekend maken, het character op het bord zetten, om zo de Nazgûl in die locatie de doorgang te blokkeren en weg te jagen. Het is dan ook altijd de vraag voor de Nazgûl speler of Gandalf nu daadwerkelijk probeert het gezelschap te beschermen, of er vanwege de misleiding misschien zelfs helemaal niet bij in de buurt is.

Maar ook de Nazgûl speler krijgt er een nieuwe optie bij. Door middel van kaarten kan de Lord of the Nazgûl in het spel gebracht worden. Deze is krachtiger dan de normale Nazgûl en brengt ook nog eens een eigen dobbelsteen met betere acties met zich mee. Weten zij alsnog de corruptie van Frodo maximaal te krijgen, dan is het ze gelukt om hem aan de ring te laten bezwijken. Bereikt Frodo daarentegen op tijd Rivendell, dan heeft die speler gewonnen.

Dit is in grote lijnen hoe Hunt for the Ring gespeeld wordt. Aan beide kanten zit er zeker nog wel wat meer fijne punten. Al komen die vanzelf naar voren als je ook daadwerkelijk met het spel aan de gang gaat.

Hunt for the Ring is voor twee tot vijf spelers, maar persoonlijk zie ik het zelf als een puur twee speler spel. De vier Nazgûl kunnen wel over twee tot vier spelers verdeeld worden, maar constant overleg over het gebruik van de beperkte kaarten en dobbelstenen maakt het toch wel wat minder. De Frodo speler kan ook nog meeluisteren wat de gedachtengangen zijn en daardoor een beter idee krijgen hoe te moeten lopen. Met twee spelers is het een echt kat en muis spel. Als Frodo speler krijg je echt het gevoel achter een boom te zitten schuilen terwijl er een Ringwraith dicht in de buurt zit en jij daar zit te hopen dat die maar doorloopt. Als de Nazgûl speler is het soms erg frustrerend als je maar geen inzicht krijgt waar het gezelschap nu weer kan zitten, terwijl je al zoveel inwoners de stuipen op het lijf hebt gejaagd met je vraag over Frodo Bagginssss. Aan de andere kant kan het gebeuren dat Frodo al redelijk snel is gevonden. Dan word het spel een race om te zien of je Frodo onder de invloed van de ring kan laten bezweiken, of red hij het om toch op tijd Bree of Riverdell te bereiken.

Zoals ik al in het begin vermelde, Hunt for the Ring heeft een thema dat hidden movement op het lijf is geschreven. Wel zal ik moeten aangeven dat Hunt for the Ring complexer is dan de meeste andere hidden movement spellen. Dit zal in het begin zeker tot verwarring kunnen zorgen, een goed voorbeeld hiervan is hoe het noteren van stippen er voor zorgt dat het Frodo met het gezelschap eigenlijk in de omgeving rondloopt en nog niet een nieuwe locatie heeft bereikt. Maar na een paar keer spelen valt het uiteindelijk reuze mee. Ook is het goed om te weten dat elk deel een uur tot anderhalf uur kan duren, met een totaaltijd dus van zo’n twee tot drie uur. Gelukkig is hier door de makers ook aan gedacht en kan je het spel tussen de twee delen opslaan, om zo een andere keer verder te kunnen spelen.

Mocht de complexiteit en de langere speelduur je niet afschrikken dan kan ik Hunt for the Ring zeker aanraden. Zet de er de soundtrack van de film bij op en je beleeft soms de momenten alsof je er zelf bij bent.