Horizon Zero Dawn

Horizon Zero Dawn Boek omslag Horizon Zero Dawn
Action role-playing
Guerrilla Games
2017
Sony Interactive Entertainment
PlayStation 4
Single-player

Ik zie mezelf wel een beetje als een Sony fanboy. De eerste PlayStation die ik had was de PlayStation 2, en die heb ik voor 986 gulden gekocht, dus ga maar na hoe lang dat geleden is. Ik was vooral blij toen het nieuws kwam dat een Nederlandse gamestudio een PlayStation exclusive game ging uitbrengen, namelijk Killzone. Heerlijk spel was dat zeg, volgens mij heb ik de campaign vaak genoeg uitgespeeld dat ik nu nog steeds precies weet waar alle vijanden vandaan komen. Ook met de offline multiplayer heb ik me kostelijk vermaakt (online was toen nog niet echt een dingetje), maar helaas had ik maar weinig vrienden die tegen mij wouden spelen, iets wat vast niet komt door het feit dat ik precies wist waar alle goeie wapens lagen en de maps uit mijn hoofd kende… Guerilla (de makers van Killzone) hebben daarna voor elke nieuwe PlayStation console ook nieuwe Killzone games uitgebracht, allemaal weer mooier en grootser dan de vorige. Nu valt er over Killzone: Shadows Fall (de laatste, voor de PS4) wel wat negatiefs te zeggen aangezien deze wel heel erg is meegegaan met de microtransactions en DLC’s met dingen die eigenlijk gewoon in het basisspel hadden moeten zitten, maar dat is een hele andere discussie.

Je zal nu vast wel denken, deze review is over Horizon Zero Dawn, waarom zit je nou zoveel over Killzone te lullen? Nou, dat is omdat dit spel van dezelfde maker is. Ze hadden de neiging om weer eens een nieuw product op de markt te brengen wat niet met de Killzone franchise verbonden was. En dat hadden ze beter niet kunnen doen. Horizon Zero Dawn is namelijk zo fucking awesome, ik vind het heel moeilijk om me voor te stellen dat ze hierna nog met iets op de markt kunnen komen dat deze zeer hoge lat gaat overstijgen.

Dan zoals gewoonlijk, eerst het verhaal. Jij speelt als Aloy, een lid van de Nora stam. Nah ja, je bent niet heel erg lid, want het grootste gedeelte van de stam ziet je namelijk als een Outcast, omdat je na je geboorte gevonden bent binnen in een berg en niemand dus weet of je eigenlijk wel ouders hebt, en dat kan natuurlijk niet. Maar gelukkig is er een andere Outcast, genaamd Rost die het niet erg vindt om je op te voeden en je te beschermen. De wereld van Horizon Zero Dawn is namelijk wel een beetje gevaarlijk. Er is een apocalyptische gebeurtenis geweest en alles dat over is van de mensheid bestaat nu uit een aantal stammen, die dichter bij de holbewoners staan dan bij wat wij de huidige mens beschouwen. Daarnaast zwerven er grote robot machines door de landen, die nogal geneigd zijn om je aan te vallen als ze je zien.

Aloy wil in ieder geval erg graag weten waarom ze nu precies een Outcast is en waar ze vandaan komt, en Rost verteld haar van de Proving, een wedstrijd die hun stam elk jaar houdt, en dat als ze deze wint ze 1 verzoek mag doen aan de stamoudsten, die ze wil gebruiken om haar vragen te stellen. Van haar 6de tot haar 19de traint ze daarom als een malle om de beste jager te worden van de hele stam, zodat ze dus eindelijk eens wat antwoorden krijgt. Meer van het verhaal kan ik niet echt vertellen zonder al gauw spoilers te geven, dus om het maar even lekker vaag te houden… Aloy komt achter een complot die het leven van haar en haar hele stam bedreigd en trekt de grote boze buitenwereld in om dit te stoppen. Ze maakt nieuwe vrienden, nieuwe vijanden en ontdekt dat de wereld een stuk groter is dan ze gedacht had. Ook leert ze meer over de apocalyptische gebeurtenis en waarom de wereld nu zo is als die is.

Helaas kan ik dus niet teveel details over het verhaal geven, want ik vind dat je deze echt zelf moet ontdekken. Vooral de onthulling over wat er is gebeurd met de wereld voordat Aloy kwam kijken zorgde ervoor dat ik met open mond naar de tv zat te staren en niet veel meer kon zeggen dan “You maniacs!”. Zeker weten één van de beste single-player verhalen die ik zelf gespeeld heb en qua emotionele impact komt het verrekte dicht in de buurt van bijvoorbeeld The Last of Us.

Natuurlijk zijn er nog andere belangrijke dingen naast het verhaal, zoals de graphics en de gameplay. En geloof me, hier hebben ze ook goed hun best gedaan. Grafisch ziet het spel er prachtig uit. Ik betrap mezelf er vaak genoeg op dat ik een berg of een vervallen gebouw beklim en dan een tijd lang alleen om me heen kijk naar de prachtige uitzichten. Bergvalleien waar de mist langzaam tussen de bomen door rolt, besneeuwde bergtoppen die het zonlicht reflecteren… met dit spel hoef je bijna niet meer op vakantie. Ook de character animaties zijn goed uitgewerkt. Zo viel het me op een gegeven moment op dat Aloy tijdens een flinke regenbui zichzelf beschut tegen de regen, en daarna ook anders gaat staan als je achter een rots wat beschutting kan vinden. Allemaal van deze kleine dingen die er echt  voor zorgen dat het spel af voelt. Ik kan me zo snel geen moment bedenken dat ik vond dat de character animatie niet aansloot bij de situatie, zoals het beklimmen van een steile helling, of door een ondiep riviertje waden. Ook praat Aloy nog wel eens tegen zichzelf, maar gelukkig wordt dit niet irritant. Meestal geeft ze een beetje commentaar op het weer, of gewoon de wereld om haar heen, en dit voelt niet echt geforceerd of repetitief. Het voelt allemaal heel logisch en het haalt je niet uit de spelwereld.

Ook de gameplay is goed uitgewerkt. De mensheid is weer terug naar een aardig primitief niveau, en dit houdt in dat je voornamelijk met pijl en boog de vijanden te lijf gaat. Gelukkig is deze combat goed uitgewerkt. Er is hier en daar wel wat technologie in het spel verwikkelt, en zo heb je dus een apparaatje waarmee je je omgeving en de vijandelijke machines kan scannen, om bijvoorbeeld weak spots te vinden. Het voelt echt heerlijk om met 1 welgemikte pijl een machine uit te schakelen, vooral omdat er meestal nog 3 achter elkaar komen, en je niet echt de kans krijgt om een gevecht te lang te laten duren. Uiteraard gaat dit voor grotere machines niet op, en dan moet je echt je hele arsenaal inzetten om een T-Rex achtige machine tegen de vlakte te krijgen. Dit is iets waar je in het begin van het spel echt niet aan moet beginnen, maar als je op gegeven moment sterk genoeg bent om dit te doen, voelt het echt geweldig om uiteindelijk het beest te zien sneuvelen.

Al met al, in mijn lange carrière als gamer ben ik maar zelden een spel tegen gekomen zoals Horizon Zero Dawn. Ik vind het namelijk echt heel moeilijk om iets negatiefs te verzinnen. Het verhaal is intrigerend en ik heb iets te vaak tot in de late uurtjes doorgespeeld omdat ik de controller niet kon neerleggen. Het spel houdt je soms bezig met side-quests en collectibles, maar deze zijn goed geïntegreerd in het verhaal, dus ze voelen tijdens het spelen niet aan als overbodige padding. Ook zit er geen content verstopt achter microtransactions of DLC. Er zijn namelijk helemaal geen microtransactions bij dit spel, en de enige DLC (tot nu toe) is recentelijk uitgekomen en voegt meteen een heel nieuw gebied, nieuwe wapens, nieuwe vijanden en nieuwe missies toe aan het verhaal. Ik ben hier zelf een paar dagen geleden aan begonnen en ik vind dit echt een goede uitbreiding op het spel. Dit is DLC zoals het in mijn ogen bedoelt is. Met andere woorden, dit spel is gewoon awesome en als je een PlayStation 4 hebt vind ik dat er geen excuus is om dit spel niet te halen.