Goblin Rebirth

Goblin Rebirth Boek omslag Goblin Rebirth
Soundtrack, Instrumental, Progressive
Relapse Records
2015
Digipack
44:17

Line-Up:
Bass - Fabio Pignatelli
Drums - Agostino Marangolo
Keyboards - Aidan Zammit
Keyboards - Danilo Cherni
Guitars - Giacomo Anselmi

Voor wie zich graag laat verleiden voor het Europese thriller/ horror filmgenre en dan graag het verleden in duikt komt al gauw uit bij de Italianen. Mario Bava en Dario Argento zijn wat dat betreft legendarische filmmakers, hun films worden gezien als zeer uniek, baanbrekend en huiveringwekkend, vaak meer door hun sfeer dan om grafisch heftig beeldmateriaal. Bij Argento is de barok aandoende avant-gardistische inslag regelmatig expliciet schokkend maar toch is het vooral de sfeer die de rillingen over je rug doen lopen.

Een treffende sfeer wordt natuurlijk mede bepaald door de soundtrack, de geluiden, de stilten en de gebruikte muziek. Wanneer dit alles goed in balans is heeft het een enorme meerwaarde. En zoals bij veel dingen in het leven is minder vaak meer. Zo valt het mij vaak op dat het bij de oudere films, pak hem beet de jaren tussen 1950 en 1990, het simplisme en het open karakter is waarbij de kijker de ruimte wordt gelaten zelf in en aan te vullen wat een heel creepy effect kan hebben. Immers, wanneer niet alles letterlijk wordt voorgekauwd en gevisualiseerd, gaat je verbeelding al snel aan de gang. Bij de films van Dario Argento was het vooral het gebrek aan budget wat aan die simplistische maar doeltreffende stijl heeft bijgedragen. De kracht van suggestie was mogelijk een bijkomstigheid, het heeft de filmmaker er net zo goed legendarisch mee gemaakt. Een horror subgenre was geboren.

De Italiaanse band Goblin kent een bijzonder lange, rijke en vooral dynamische geschiedenis. Het gezelschap ontstond in de vroege jaren ’70 in Rome (toen nog Cherry Five genaamd) en aanvankelijk was het vooral de psychedelisch progressieve rock zoals we die kennen van bijvoorbeeld Genesis, King Crimson en Yes wat de band vormde en zo naar een eigen identiteit leidde. Die onmiskenbare identiteit kwam er in 1975 toen de band samen ging werken met Argento die hen vroeg de soundtrack te verzorgen voor de Giallo kaskraker ‘Profondo Rosso(Deep Red). Vanaf die succesvolle samenwerking was Goblin een naam die tot op de dag van vandaag klinkt als een zware bronzen kerkklok. Argento vroeg ze met enige regelmaat soundtracks voor zijn films te verzorgen en er ontstond een sterke fan-base voor de band, al kunnen we misschien beter van een beweging spreken want het collectief kende bijzonder veel bezettingswijzigingen. Als Goblin stond het garant voor de herkenbare soundtracks van horror klassiekers als Suspiriauit 1977, Zombi(Dawn of the Dead, 1978), en Tenebreuit 1982. Voor die laatste twee films werd de naam The Goblins gebruikt en voor de in 2002 geschoten ‘Nonhosonno (Sleepless) herenigde Argento het originele Goblin wat in de jaren tachtig uiteen was gevallen. Daarnaast waren er in de loop der jaren ook diverse afsplitsingen van de groep actief, gedoopt Back to the Goblin, New Goblin, The Goblin Keys. De Goblin bleek dus niet zo gemakkelijk vast te leggen en dat maakt de band ongrijpbaar en intrigerend.

Zo zouden we dit Goblin Rebirth als een vormsel kunnen zien wat een eerbetoon aan het oorspronkelijk Goblin lijkt te willen brengen. Goblin drummer Agostino Marangolo en bassist Fabio Pignatelli vormen de basis voor deze band. In een bijzonder geslaagde hedendaagse sound is het bovenal één grote ode aan de Goblin soundtracks van de jaren ’70. Het album is een lappendeken van sferen en indrukken welke bijzonder tot de verbeelding spreken en die een heel breed publiek moet kunnen bereiken. En dat komt vooral omdat het album rijk geschakeerd is, een erg sterk geheel vormt en gek genoeg ook bijzonder gemakkelijk weg slikt. De op synthesizers geschoeide progressieve rock van weleer vormt nog steeds de basis en elke track heeft zo zijn uitstapjes, naar exotische plekken, naar mysterieuze wouden en hier en daar een onheilspellend hoekje opzoekend. De virtuositeit spat er regelmatig van af maar het vervalt nooit in egotripperij. Alles komt er met een prettige souplesse uit die je mag verwachten van muzikanten met zoveel ervaring en toch maakt dat de ervaring nooit mat of saai. Het neemt je mee terug in de tijd naar de jaren ’70 waar het allemaal begon maar schiet je net zo goed het heelal in en al wat je er voor hoeft te doen is je comfortabel te installeren en je ogen dicht te doen. Wedden dat je al snel in een film zit? Een wel heel unieke film waarvan jouw fantasie de regisseur is. Het enige vaststaande gegeven is de Goblin die fraai geportretteerd is op de cover van het album.

Er is iets tijdsloos aan dit project wat al een decennium bestaat maar waarvan dit album, wat vorig jaar verscheen, het eerste vastgelegde werk is. Niet alleen is het een specifieke tijdsgeest die ontbreekt maar ook de tijd zelf lijkt een rekbaar begrip wanneer je het over je heen laat komen; het besef van tijd ontglipt je gewoonweg. Zou je van de oudere Goblin soundtracks kunnen opmerken dat ze gedateerd klinken, wat zeker zo zijn charme heeft, bij Goblin Rebirth ontbreekt enige link met de tijd waarin het gemaakt is. Dat maakt het bijzonder, en erg uniek. Ik zou het bijna een nieuw genre willen gaan noemen. Of dan toch in ieder geval de wedergeboorte van een genre.

Tracklisting:
01. Requiem For X
02. Back In 74
03. Book Of Skulls
04. Mysterium
05. Evil In The Machine
06. Forest
07. Dark Bolero
08. Rebirth

Officiële Bandcamp pagina 

Officiële Facebook pagina