Eddie Vedder – Into the Wild (OST)

Eddie Vedder – Into the Wild (OST) Boek omslag Eddie Vedder – Into the Wild (OST)
Folk rock
J Records
2007
Digipack
33:04

Line-Up:
Eddie Vedder – vocals, guitar, bass, mandolin, banjo, piano, organ, drums, percussion
Jerry Hannan – guitar, backing vocals
Corin Tucker – backing vocals

Toen in 2007, gek genoeg vlak voor de wereldwijde financiële crisis, ‘Into The Wild‘ uit kwam had ik een hoop aan mijn hoofd. Natuurlijk keek ik dat jaar films en luisterde ik gretig naar muziek. Niets zo geruststellend en bemoedigend als muziek, althans dat geldt zeker en alvast voor mij. En, naast de amusementswaarde kan een film je ook écht iets mee geven. Je aan het denken zetten, je inzichten verschaffen. Soms kan een verhaal, fraai opgetekend in een boek of een film je wereld op zijn kop zetten. Je inspireren om de dingen eens van een ander standpunt uit te bekijken. Ik ben gek op dat soort boeken en films.

‘Into The Wild’ is zeker zo’n film. Voor wie de film nog niet zag, gebaseerd op het waargebeurde verhaal in een notendop: Afgestudeerd aan de Universiteit vraagt de hoofdpersoon, Christopher McCandless zich af wat het voor zin heeft om het gebaande pad wat de in zijn ogen hypocriete samenleving voor hem heeft klaar liggen te volgen zonder eerst te ontdekken wat de essentie van het leven is. Hij besluit al zijn bezittingen en kapitaal los te laten en trekt de wijde wereld in. Zijn doel, Alaska. Een krachtmeting, een uitdaging, een ontdekkingsreis, op zoek naar zijn werkelijke zelf.

Sean Penn regisseerde de zeer indrukwekkende film op een vrij unieke manier. We worden als kijker vrij vaak van de ene tijd naar de andere geflitst en soms is dat wat verwarrend. Gaandeweg de film maakt het tegelijkertijd ook dat het verbanden legt, het allemaal goed te behappen blijft en de spanning mooi gedoseerd. Een indrukwekkend verhaal, en mede door de unieke regie een indrukwekkende film dus.

Wat ook veel indruk maakte is Eddie Vedder‘s aandeel in de soundtrack voor de film. Wat voor veel films en dan vooral Hollywood films vaak een hekel punt is, is de muziek die er vaak voor wordt geselecteerd. Het is heel plausibel dat voor een groot publiek die nummers worden gekozen (en misschien geldt dat ook wel voor acteurs) die men kent. De herkenning van een nummer (wat natuurlijk wel bij de situatie die zich op dat moment in de film afspeelt moet passen) draagt bij aan de betrokkenheid. Het kan iets toevoegen aan de scene waarbij het gebruikt word doordat de woorden in het lied iets toevoegen wat niet verder uitgelegd hoeft te worden. Of het versterkt een gevoel wat op dat moment visueel langskomt. Het nadelige effect bij de films die op een groter publiek gericht zijn is dat de keuzes voor nummers in de soundtrack en de keuze van de acteurs vaak erg voor de hand liggen. En dus daardoor waarde verliezen en mogelijk zelfs irritant kunnen gaan worden.

Dit euvel hebben we bij ‘Into the Wild’ niet. Er zit één liedje in de film waar ik van uit ga dat we het allemaal kennen, ‘Can’t Touch This‘ van MC Hammer, wat kort in een scene zit waarbij Chris McCandless een baai invaart en een spacey stel uit Kopenhagen treft die op doortocht zijn. De twee lijken aan de XTC te zitten en voordat er echt een middagje ontspanning voor Chris in het vooruitzicht lijkt te liggen wordt hij gedwongen verder te trekken omdat de politie hem op de hielen zit. Er zitten redelijk wat knipoog momentjes in de film waarvan dit er ongetwijfeld één is. De rest van de geselecteerde muziek bestaat uit minder bekende tracks van bijvoorbeeld Lynyrd Skynyrd en Creedence Clearwater Revival en behoorlijk wat van Michael Brook, een redelijk onbekende multi-getalenteerd artiest die vooral muziek schrijft voor films.

Op sleutelmomenten van de film dus ook muziek van de hand van Eddie Vedder. Hij schreef het voor de film zelf terwijl die zich ontwikkelde. Regisseur Sean Penn vroeg Vedder materiaal te schrijven na een succesvolle samenwerking van de twee voor de film ‘Dead Man Walking‘. Vedder nam de instrumenten ook vrijwel allemaal zelf op. Al is het vooral akoestische gitaar en ukelele. Net als het hoofdthema van de film is zijn aanpak ‘back to nature’, terug naar de basis, en Vedder doet dat door een simpele, sobere aanpak en invloeden van onder andere de bluegrass, honky-tonk country en vooral traditionele folk. Het meeste werk op dit album lijkt bij een kampvuur te zijn opgenomen. Er zijn twee songs aanwezig die hij zelf niet schreef en de single ‘Hard Sun‘ is er één van. Het is een cover van de onder het pseudoniem Indio uitgebrachte plaat ‘Big Harvest‘ en past erg goed in deze soundtrack. Het nummer valt op, en de gedachte moet zijn geweest dat dit obscure nummer een tweede kans verdiende. Het is de enige track die naar het einde toe naar Pearl Jam riekt en ons even terug neemt naar ‘onze wereld’.

Far Behind‘ klinkt als de underground 90s grungebands. Ruw en roestig maar toch ook komt in dit nummer weer het akoestische basic element terug. ‘No Ceiling‘ had zo op een album van 16 Horsepower kunnen staan. Overigens, bij het hele album hangt de broeierige sfeer van 16 Horsepower in de lucht. Ook de geest van Jim Morrison komt nog even aan waaien, het woordloze ‘The Wolf‘ doet met zijn rituele sjamaan huilklanken wat betreft sfeer denken aan de legende op zijn postuum verschenen ‘An American Prayer‘.

Deze selectieve soundtrack heeft een lengte van iets meer dan een half uur. Dat komt vooral omdat er niets te veel op staat. Het is het aandeel van Vedder aan de film, niets meer dan dat. De meeste nummers zijn bijzonder kort, gemiddeld zo’n 2 minuten, en soms lijken ze niet helemaal af. Dit heeft te maken met het ontstaan van deze collectie van tracks, Vedder schreef ze terwijl de film ontwikkelde. Wat er in de film gebruikt is hoor je op dit album terug, er is niets verder aan toegevoegd voor de uitgave als album. Misschien een gemiste kans, aan de andere kant kun je stellen dat het juist heel fijn is dat het niet langer door gaat omdat aan de essentie anders voorbij zou zijn geraasd. Minder is vaak meer en dat gaat hier heel duidelijk op. Door de simpele en kort-maar-krachtig aanpak blijft dit als album lang nazingen. En ook zonder de film te hebben gezien krijg je als luisteraar het verhaal enigszins mee.

Toen het album uit kwam kreeg het matig enthousiaste recensies. Als album op zichzelf beschouwd zijn er, als ik eerlijk ben, natuurlijk spectaculairdere naast te plaatsen. Maar wat ik zo sterk vind aan deze plaat is de symbiose met de film. Zelden zag ik een film waarbij de muziek en beelden elkaar zo goed aanvulden. Ze horen ergens onvoorwaardelijk bij elkaar. En toch heeft het album op zich zelf staand ook bestaansrecht. Een film van twee en half uur zet je niet zomaar weer voor de tweede of derde keer op, hoe fraai en indrukwekkend hij ook is. Met het draaien van de soundtrack komt het verhaal weer terug tot leven en op dat gebied is het in mijn ogen een klein meesterwerk.

Tracklisting:
01. Setting Forth
02. No Ceiling
03. Far Behind
04. Rise
05. Long Nights
06. Tuolumne
07. Hard Sun
08. Society
09. The Wolf
10. End of the Road
11. Guaranteed