Demon Gaze 2

Demon Gaze 2
Demon Gaze
JRPG, Adventure
Kodansha Games,
2016
Playstation 4, Playstation Vita
Single Player
1

De huidige generatie spelcomputers zitten alweer bijna aan het einde van hun levensloop, gezien het feit dat de nieuwe Playstation en Xbox er in dit najaar aankomen. Persoonlijk vond ik de Playstation 4 de periode van de Playstation 2 vrijwel evenaren betreffende het aantal games dat er voor uitkwam. Traditioneel worden op het einde van de levenscyclus van een console games aan dumpingprijzen aangeboden om zo plaats te maken voor de nieuwe lichting. Gaat dat nu ook het geval zijn want de Playstation 5 belooft backwards compatibility voor Playstation 4-games? Sowieso verliezen games al vrij snel hun waarde en kunnen ze soms een maand na verschijnen al voor een relatief prikje op de kop getikt worden. Digitale soldenperiodes die schering en inslag zijn versterken dit nog.

Desalniettemin zullen er ook nu games zijn die in hun fysieke vorm een aardige duit zullen opleveren. Omdat het aantrekkelijke genres zijn, ze vrij zeldzaam zijn,… dat is op voorhand nooit juist te voorspellen. Waar mensen nu geen 25€ voor een spel willen betalen, gaan ze binnen 2 jaren er misschien wel 100€ voor willen neertellen. Fysieke videogame verzamelaars, wat kan onze hobby toch rare toeren met ons uithalen! Nu, de belangrijkste reden om terug te kijken op de Playstation 4 en te zien wat er allemaal voor een lagere prijs de deur uitgaat, is natuurlijk de mogelijkheid om leuke games die in de grote stortvloed wat verloren zijn gegaan, nu alsnog aan te schaffen. De games die onder de radar zijn gevlogen omdat al de AAA-toppers in de schijnwerpers hebben gestaan. Niet noodzakelijk absolute toppers, maar gewoon goede games, soms in genres die wat in de vergetelheid zijn geraakt. Ik denk dat Demon Gaze II er zo eentje is.

Zoals de titel doet vermoeden, is dit een sequel op een spel uit 2014 dat toen enkel op de Playstation Vita uitgekomen was. Beide games zijn 3D dungeon crawlers, een genre dat ontstond in de jaren ’80 met de release van het seminale Dungeon Master. In dit soort game bekijk je de actie vanuit de 1e-persoon. Je hebt echter geen volledige bewegingsvrijheid en beweegt volgens een vastgelegd patroon. Wat bedoel ik hiermee? Wel, je moet de spelwereld bezien als een reeks sporen die aan elkaar geplakt zijn. Je drukt op de omhoog-toets en je zet 1 stap naar voren, naar de volgende kubus als het ware. Druk je op de L1- of R1-toets, dan zet je 1 stap naar respectievelijk links of rechts. Druk je op de links- of rechts-toets, dan maakt je personage een draai naar respectievelijk links of rechts van 90 graden. De toetsen ingedrukt houden betekent dat je meerdere stappen naar voor, links of rechts zet of dat je om je as blijft draaien. M.a.w. je kan enkel bewegen in 4 richtingen. Ikzelf heb Dungeon Master nooit gespeeld (ik was indertijd te jong om te beseffen wat er buiten mijn NES zich allemaal afspeelde) maar de voornaamste reden voor deze aanpak moet geweest zijn dat er technische limitaties waren om een volledig vrije 3D-wereld te creëren.

Doch soms uitstaan er uit bepaalde limitaties kunstvormen en aldus was een genre geboren dat deze limitaties als onlosmakelijke funderingen heeft gebruikt. Over de jaren heen zijn de graphics wat mooier geworden, doch het genre heeft zich altijd voornamelijk gericht op de hardcore gamer. Vooral in Japan is het genre heel populair geweest, want er zijn echt een hele sloot van dit soort games die er zijn uitgekomen maar nooit de oversteek hebben gemaakt naar het Westen (zie maar naar de reeks Wizardry-games voor verschillende consoles en handhelds waarvan we in het Westen welgeteld 1 hebben mogen verwelkomen, nl. Wizardry : Tale Of The Forsaken Land voor de Playstation 2). Het speciale aan dit genre is dat je in een realtime omgeving toch een vrij tactische, turn-based spelervaring krijgt. In veel games van dit genre bewegen vijanden bvb. enkel als jij beweegt. Dus als jij 1 stap zet, dan zie je de vijanden ook 1 stap zetten. Al zijn er ook voorbeelden waar de af te slachten creaturen vrij kunnen bewegen of helemaal niet zichtbaar zijn.

In Demon Gaze 2 krijg je, zoals in vele JRPG’s, te maken met random battles. Dat betekent dat je een bepaald aantal stappen zet en dan wordt je plots in een gevecht gegooid. Deze gevechten zijn volledig turn-based, waarbij elke actie wordt beschreven en je telkens op de X-knop dient te drukken. Bvb. als je selecteert dat je met je karakter een goblin met je zwaard wilt slaan, dan zal je eerst lezen hoe je met je zwaard zwaait, je drukt op de X-knop, dan lees je hoeveel schade je berokkend hebt, waarna je terug op de X-knop drukt. Wat maakt dat nu uit, zal je denken. Wel, je groep krijgers bestaat uit maximaal 5 stuks (jijzelf en 4 andere demonen, daarover zodadelijk meer). Het is mogelijk om 2 wapens te dragen (dual wielding) en sommige vaardigheden bestaan er uit om meerdere vijanden te slaan of om 1 vijand meerdere keren te slaan. Dat betekent dat je wel eens héél veel keren op die X-knop kan drukken. Gelukkig laat men de mogelijkheid om de X-knop ingedrukt te houden (versneld vechten) of om bij het begin van een rond de ∆-knop te gebruiken, waarna 1 ronde in een paar seconden over is met daarbij de gevechtskeuzes van de vorige ronde te gebruiken.

Ook kan je op de kaart die ten allen tijde beschikbaar is een punt selecteren waarna je je groep avonturiers automatisch tot daar laat lopen. De AI zorgt er zelfs voor dat je om vallen en vijanden heen loopt. Voorwaarde om dit te gebruiken is wel dat je de kaart reeds 1 maal verkend hebt. In de oude dagen moest je op papier zelf een kaart bijhouden, tegenwoordig wordt in dit genre gebruik gemaakt van auto mapping. Uiterst handig. Wel jammer is dat je geen aantekeningen kan maken op die kaart, waardoor er soms wel momenten zijn dat je moet onthouden waar een bepaalde queeste moet ingeruild worden, terwijl het handig zou zijn indien je dat eventjes op de kaart met een symbool kon markeren. Nog beter (én leuker) zou zijn, moest het systeem van de Etrian Odyssey-reeks gebruikt worden, waar je volledig zelf de kaart moet bijhouden (een mengeling van auto-mapping en het zelf tekenen van de muren, vallen,…) doch ik kan begrijpen dat de bediening dan wat omslachtiger zou worden (Etrian Odyssey en de sequels zijn allemaal verschenen op de Nintendo DS en 3DS, waarbij het touchscreen als kaart gebruikt wordt).

Hoe zien de graphics er nu uit? Er zijn 2 verschillende onderdelen, de dungeons en de stad Asteria waar je in verblijft. Die stad wordt weergegeven door hoogst gedetailleerde 2D artwork. Uiterst mooi en sfeervol, doch je ziet wel het hele spel door exact dezelfde tekeningen vanuit exact dezelfde positie. Je zal met een aantal personages spreken en ook dit zijn 2D-tekeningen waarvan hoogstens de ogen knipperen. Dan hebben we de dungeons. Deze bestaan uit vrij primitieve 3D-zones met repetitieve texturen (je zal in 1 zone een handvol texturen constant opnieuw zien, bvb. de textuur voor de muur is in heel zulk een zone hetzelfde) en waar items, quest markers en vijanden (ja, buiten de random battles hebt je een aantal zichtbare vijanden) worden weergegeven met een zwevend icoon. Wanneer je begint te vechten, krijg je opnieuw 2D-tekeningen te zien van de monsters waar echter 0,0 animatie inzit, buiten af en toe een flitsende sprite van een zwaaiend wapen/klauw. Eerlijk, dit spel had evengoed op de Playstation 2 kunnen draaien (buiten natuurlijk de zuivere ‘shine’ van een HD-spel). Het nadeel hiervan is je visueel niet echt geprikkeld gaat zijn. Het voordeel is dat het spel er zeer ‘clean’ en duidelijk uitziet en vrij vlot draait.

Qua geluidseffecten en muziek is het niet veel beter gesteld, want de geluidseffecten zijn minimaal en de muziek vrij repetitief. Dat dit spel met een enigszins beperkt budget gemaakt is, laat zich ook voelen in de voice acting, aangezien niet alle tekst ingesproken is. Wel is er keuze uit Japanse en Engelse spraak, alsook ondertiteling voor beide talen. Tja, het is niet verwonderlijk dat er maar 4,5 GB nodig is op je harde schijf om dit spel te installeren! Gelukkig is de gameplay wel uiterst solide. De bediening is vlot en uiterst nauwkeurig (weliswaar niet zo moeilijk bij een spel als dit, maar toch…). Het is ook gewoon leuk om een kaart helemaal te verkennen, op zoek naar monsters, quest items en verborgen schatten. Als extra stimulans kan je bij de buit soms wel eens een schatkaart vinden, waarbij er een icoontje verschijnt op de kaart op voorwaarde dat je net dat plekje al verkend hebt. Je hebt die schatkaarten niet nodig en gewoon in het wilde weg tegen de muren trappen om te zien of er iets verborgen zit, doch dat kan wel beginnen tegensteken als je dat in het wilde weg moet doen.

In tegenstelling tot de meeste soortgenoten zal je wapens en beschermingsmateriaal niet vinden na het verslaan van monsters doch heeft men wel een ingenieus systeem bedacht dat onmiddelijk verbonden is met het verslaan van de eindbazen in deze zones. Om zulk een eindbaas te kunnen bereiken, dien je eerst een aantal demonencirkels te veroveren. Dat doe je door op zo’n cirkel een edelsteen te plaatsen, waarna je een gevecht aangaat met een aantal vijanden. Als je wint, heb je niet enkel een cirkel veroverd, je krijgt ook een wapen of stuk bescherming corresponderend met het type edelsteen. Om een voorbeeld te geven : je komt bij een demonencirkel aan. Je plaatst een edelsteen van het type zwaard en onderbroek (het blijft een Japans spel!). Vervolgens begint een gevecht tegen 4 geraamtes, een geest, en 3 bultroggen. Wanneer je die verslaat, krijg je een willekeurig zwaard en stuk ondergoed. Als je dan alle cirkels hebt veroverd, verschijnt er een portaal naar het demonenrijk waar je een puzzel dient op te lossen alvorens je de demoon kan bekampen.

Sla niet té hard op hun gezicht want als je wint, vervoegen ze zich bij jouw groep! In totaal kan je 18 demonen voor je winnen (+ nog 1 extra in de post game) die je dan geleidelijk aan sterker kan maken en volledig kneden naar eigen smaak, al is het wel meteen snel duidelijk welke rollen er voor de demonen weggelegd zijn (je hebt een tank, een aantal damage dealers, een paar boogschutters, healers,…). Wanneer je een zone hebt vervolledigd, kan je er later terug naar toe gaan om te gaan grinden voor betere wapens en bescherming. Zelfs als je dan een bijl verkrijgt die in vergelijking met je huidige wapen nog geen vlieg kan doodmeppen of een harnas waar de vijand zo doorheen raast, is het nog geen verloren moeite want overbodige uitrusting kan omgezet worden naar ether die je dan kan gebruiken om andere uitrusting te versterken.

Het zal wel duidelijk zijn dat je al snel uren kan doorbrengen in de kerkers van Asteria met het sterker maken van je personages, het zoeken naar betere uitrusting en het verslaan van de demonen om het verhaal verder te zetten. Dat verhaal (je bent een krijger bij de Revolutionary Party die er op uit is om het regime van de heerser van Asteria, Lord Magnastar, omver te werpen) is geen nagelbijter doch bevat af en toe wel een streepje humor en soms even de pretentie om wat diepgang aan te bieden. Persoonlijk kon ik niet wachten om de cutscenes af te werken en terug de kerkers in te duiken. Wel een apart (en gezien recentelijke ontwikkelingen in de wijde wereld ook ongelukkig) gegeven is de mogelijkheid om de eigenschappen van je gerekruteerde demonen en hun appreciatie voor jou te versterken met een minigame waarbij je de demonen op bepaalde plaatsen op hun lichaam aan te raken (op de Playstation Vita gebeurt dit uiteraard via het touchscreen). Bij succesvolle pogingen kan je dan met je demonen wat gesprekken voeren. In de interacties met je demonen zitten redelijk wat dubbele bodems en soms een sexuele ondertoon doch het wordt nergens grafisch. Het dient ook gezegd dat je zowel vrouwelijke als mannelijke demonen ter beschikking hebt.

De focus ligt hier gewoon op het verkennen van een vijandige omgeving, de opwinding van het verkrijgen van een fantastisch zwaard en een beetje de grijze hersenmassa te gebruiken. Het spel is ook geschikt voor de wat minder ervaren gamer want er zijn verschillende moeilijkheidsgraden voorzien en sowieso is het spel in een aantal aspecten vrij vergevingsgezind. Zelf ben ik aan het einde van het spel (Magnastar gaat er aan moeten geloven!) en kan ik zeggen dat ik tot nu toe zo’n 60 uren aan het scherm gekluisterd ben geweest. Niet dat er na Magnastar niets meer te doen gaat zijn, want er zit nog een stuk post game content op de schijf die ongeveer even lang duurt als de main game. Ja, audiovisueel is het magertjes. Ja, het spel is niet perfect (het is uiterst vervelend en omslachtig om een stuk uitrusting aan een demoon te geven die niet in je partij van 5 zit). Dat deert echter niet als de verslavende aard van het spel je om middernacht verleidt om toch nog die ene kamer te verkennen, dat ene zwaard te vinden. Voer voor de veteranen, geweldige binnenkomer voor de newbies!