David King, director of PURGE

Voor het NL vertaalde interview, scroll naar beneden tot na de foto van David King.

Af en toe kom je films tegen die je bij blijven. Zo nu en dan krijg je ook de kans om kennis te maken met de filmmaker. Dit privilege had ik met de film PURGE en David King, het brein achter deze film. Deze film is bij het BUT Film Festival 2010 te zien geweest. Na het festival hebben David King en ik contact onderhouden. Ik heb hem zelfs geholpen met een extra voor op de DVD. Nu heb ik hem aan de tand gevoeld over zijn film en wat de toekomst te brengen heeft.

Could you introduce yourself?

I’m an independent filmmaker and video artist who lives and works in Australia. But I’m not necessarily an ‘Australian filmmaker’. My films tend to have nothing to do with national identity or even recognizable times. I live in a world of imagination tempered by a few realities. As Orson Welles once put it: being director of a film is like being in charge of the biggest train set you could imagine – or something like that. Only when I was a kid, I never played with train sets. With a few boxes, planks, and other things, I used to create whole imaginary worlds in my parents’ backyard. Now I do that as a filmmaker…or try to.

What was your inspiration to start of as a filmmaker?

My interest in cinema was sparked in 1968 when, as a 13-year old, I was taken in a school group to see Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey. It blew me away. Never before, had I experienced such awe-struck silence from a cinema full of school kids. Kubrick’s vision of the future was single-handedly responsible for sparking my interest in cinema. I walked out of that cinema saying to myself: “I want to do that!” But it wasn’t until my third year of tertiary education in 1974 that I found a way to actually start making films. Encouraged by a drama lecturer, I borrowed a 16mm Bolex and a handful of photoflood lights from the audio-visual department and press-ganged fellow students into working as cast and crew on my first short film, the bizarre black comedy Daffy. This was distributed to schools and universities via the now-defunct Vincent Film Library, and made back every cent of its AUS $2,000 cost.  I was the first tertiary student in the industrial town of Geelong to make a narrative film and the first profoundly hearing-impaired person in Australia to receive a Government grant to make a film (The Student, 1975).

You are best known for your feature length PURGE, can you tell me a bit about that movie?

PURGE is a micro-budget (under A$30,000) quasi-sci fi feature set in a parallel universe where genetic engineering companies create people and program them for roles in life. To fail to assume the role you’re created for is to become a Stray and be treated worse than a criminal. The story follows a young woman, destined to be a sex worker, who suddenly finds she is unable to assume her role and is forced underground to survive. Its underlying theme is the rediscovery of love in a society where love is regarded as ‘a myth that clouds our minds and judgments’’.

It is quite a dystopic movie, what was your inspiration for PURGE?

PURGE was sparked, in part, by my despair at the conservative right wing policies of Australia’s Government between 1995 and 2007. The demonization of asylum seekers was atrocious, and I’m ashamed to say we have even more draconian policies in place today. While the government introduced middle-class welfare for working families, it cracked down hard on welfare for the unemployed, making them literally jump through hoops to get it.  I felt that if society was to continue in this vein, we would sooner or later end up with a society similar to that depicted in PURGE. Maybe not exactly the same, but the idea is there. My literary inspirations were the likes of William S. Burroughs and William Gibson. People have said the film reminds them of Brave New World so I’ll have to add Aldous Huxley.  My cinematic influences included Jean Luc Godard’s Alphaville and George Lucas’s THX 1138. In fact, the use of text titles and mock commercials was inspired by Jean-Luc Godard’s political films of the 1960’s. They were very polemical and deliberately set out to alienate viewers so they would be forced to realize they were watching a film and not get sucked into the manufactured experience and swept along as they would in a Hollywood film. Godard wanted viewers to approach his films as an intellectual exercise. I didn’t go quite as far, but I certainly had those examples in the back of my mind.

How would you describe the process of making PURGE?

More like making an experimental film than a normal narrative feature. When I realized there was no way I could get funding or investment for PURGE, I decided to make it with a mixture of savings and credit cards. The budget had to be very low (under A$30,000), and any credit I used would have to be largely paid off before I could use any more.  So instead of having a normal day-to-day shooting schedule over six to ten weeks, we shot sporadically over weekends and week nights with breaks of up to two months between shoots. In this manner, it took two years to shoot the entire film.  Because there was no money for public liability insurance or location fees, we shot most of the film in a three-storey building occupied by co-Executive Producer Lindsay Saddington. We just made various rooms look different for various scenes. Post production was funded the same way and took another two years to complete.

What can you tell me about the casting of Sarah Breen and Meda Royall?

The moment 20-year old Sarah Breen walked in the door of the casting room with her motorcycle jacket and tousled long hair, I knew she was Layla Jane Thomas. I just knew. She hadn’t even acted in a film before. She was an award-winning drama student with no real-world experience. But she had some ineffable quality that screamed, this is HER! PURGE was her first film role. Because it was shot over two years, she gained experience on short films and theatre projects while we were still shooting. She went from being a naïve young wannabe to someone who challenged me on all sorts of things. She grew on the film just as she grew in the film. To this day, I cannot imagine any other actress in that role.

Meda Royall wanted the chance to audition for what she called an excellent script. She never expected to get the role. I was interested in her and she definitely had something, but we seemed to have a lot of options at that time. One by one they fell away. I needed two actresses who could be available on and off for a long period of time. It turned out to be two whole years. We had actresses turn down the role of Peta because they could only spend between four and eight weeks on the project before they would have to leave for something else. Meda seemed available, so finally I decided to offer the role to her. She turned out to be perfect, too. Unlike Sarah, who would rock up, get the makeup done then switch on the character pronto, Meda liked time and space to prepare. Because we couldn’t always accommodate her, she became progressively sick and tired of the whole thing. But that was part of her role, the journey her character was on. At just about every stage of the film, she captured perfectly what Peta was experiencing – the artifice, the frustration, the anger, the feeling of being constantly compromised – because that’s what she herself was going through.
I cannot imagine anyone else in the role of Peta but Meda Royall.

The thing about these two actresses is that they had to spend up to two months off the set between shoots. Two months of having to forget all about the film, go about their normal lives, and then – on my call – come back and try to remember who they were supposed to be and where they were supposed to be emotionally. I did everything I could to help them, but the work was theirs alone. I can only salute and thank them.

You’ve taken up quite some tasks with PURGE. You’ve directed, produced made SFX, sound editing and a lot more. How important was it for you to be in total control of the creative process?

Well, I don’t walk around thinking: “I’ve got to be in total control here”. Obviously, I know the film better than anyone else and how I want it to look and sound. But narrative filmmaking is essentially a collaborative art and you accept that sometimes someone else’s idea or way or doing something might be better than yours. But because there was no money to pay anyone, I had to do a lot of things myself. I was actually trying to find heads of department and crew members who would help but it was an uphill battle, partly because of the extended nature of the shoot and partly because people just couldn’t afford to work for nothing in the sort of society Australia had become. The dole was no longer an option for creative people as it was back in the 70’s and early 80’s. If they didn’t get paid, they just had to do something else. But I was rarely totally alone. I nearly always had either cinematographer Shane Mengaziol or first assistant director Andrew Gordon there to help. Sound recordist Darren Maxwell and makeup artist Eleni Tzaros were also on set most of the time. But I still had to do a lot jobs, myself.  Ditto for post production. I did all the editing – sound as well as picture – and some of the visual effects. But I had Gavin Anderson helping on motion graphics, Adam Clarke on 3D animation, and David Streefkerk for sound mixing.  I was just lucky I had the experience of doing all those jobs from my early days.

When looking at the current world we live in and the future you sketched in PURGE, how do you see the future for mankind? Will it be a world like PURGE or something completely else?

It’s 2013 now but cars still run on four wheels and combustible fuel. People still look like people and still wear ‘normal’ clothes. Ditto for PURGE. Another similarity: people are socially programmed to be the way they are. They may not be bred in test tubes and programmed by teams of specialized programmers as they are in PURGE, but they might just as well have been. In Australia, for example, there’s considered to be something radically wrong with you if you don’t want to make heaps of money, buy a McMansion, a four wheel drive and a whopping big boat to prove how good you are. Never mind what you do. Bricklayer or doctor, professor or steam carpet cleaner – how much money do you make? That people regard this quest for status symbols as normal shows the breadth and depth of social programming. In Modern Times, Charlie Chaplin suggested, in only the second shot of the film, that most people are sheep. And how long ago was that? Aldous Huxley warned us in Brave New World. People said, ‘Oh, that never happened’. Short of people actually being bred in test tubes – it was already happening in Huxley’s society back then. People sprouted slogans without thinking. Still do. They let social conditioning take over and go along with what everyone else thinks, says, and does. That’s how Hitler, for example, was able to come to power and get away with what he did. Repeat often enough that those who don’t fit in are ‘bad’ and should be cut up for spare parts as they are in PURGE, and eventually people would think that’s the way it’s supposed to be. I’m not saying it would happen, but the social conditioning for it to be able to happen is there.

What kind of responses have you gotten on PURGE so far?

Since its release in February 2013, PURGE has had nine positive reviews including a three-page critical review in Australia’s Metro magazine. So I believe I can say it’s been a critical success. Commercially, it was never going to skyrocket. But it does sell, and there are now people out there who know my name and work where previously they didn’t.

What other movies have you made besides PURGE?

My first short film, made in 1974, was called Daffy (16mm B & W, 16 min) – a bizarre black comedy about a university student who dies attempting to pass an impossible assignment set by a sadistic Nazi-sympathizing lecturer.  The following year, I shot The Student (16mm B & W, 16min) – about a naïve young student who pursues the girl from his dreams with tragic results. This was partly-funded by the now-defunct Experimental Film and Television Fund and was the first 16mm narrative film to be made by a student of the then-newly formed Deakin University in Geelong. Unfortunately, the completed film was lost from 1977 until 1991 when the sole answer print was found and returned to me. It has since been purchased by the Deakin University as an historical item.

From the early 1980’s to the late 90’s, I was variously a radio and television scriptwriter, a journalist with newspapers and magazines, and ran my own small media business which made promotional videos and low budget commercials.  I returned to independent filmmaking in 1999 with my third short film, Enigma (Betacam SP, Colour, 15 min) released in 2000. This was my first film to screen at international film festivals. It has since been re-released as an experimental video called What If You Woke One Day…? (DVD, Colour, 1 min).

Another short film, The Job (DVCam, Colour, 15 minutes), followed in 2002. This has screened at over 25 international film festivals and screening venues and is even listed with the British Film Institute from its multiple screenings in London. It was actually a forerunner to PURGE as it dealt with a hypothetical future in which a government-sanctioned company has found a bizarre way to get young unemployed people off the dole – for good.

Then there’s an experimental video spin-off from PURGE, called Dystopic Overload (DVD, Colour, 4 min) which has screened at various festivals and landed a spot at the Museum of Experimental Art in Mexico City.

PURGE is picked up by Troma Entertainment, how did this came to be?

Dutch film writer, Ton van Rooij, saw a copy of PURGE, loved it and tried to get it seen as widely as possible. One of the people he showed it to was Lloyd Kaufman, whom he knew personally from helping to run an annual Tromathon in the Netherlands. Lloyd watched the film, declared he loved it, and asked his team in New York to see if I would like them to distribute it. Of course, I said yes.

Were you familiar with Troma movies before you came in contact with Lloyd?

Not really. I knew they had distributed Surf Nazis Must Die, but little else about them. I didn’t know anything about Lloyd Kaufman’s films at the time. I’m generally a creature of arthouse cinema, and it was the extreme end of arthouse cinema that I aimed PURGE. Because I was busy making it, I didn’t realize the extreme end of arthouse cinema was becoming virtually extinct.

How is it for you that your movie is available next to Troma classics like ‘Toxic Avenger’, ‘Class of Nuke em High’ and more likewise B-Movies?

Quite a few reviewers have noted that PURGE is very different from those films and that kind of cinema.  As Kit MacFarlane noted in his review in Metro magazine, PURGE doesn’t descend into farce and self-mockery like many other micro-budget films released by Troma. PURGE is a serious film – described as an act of economic defiance with clear intellectual intent.  But at the time Troma acquired PURGE, they had also acquired Bill Mousoulis’s A Nocturne. A micro-budget arthouse vampire film focusing on its characters’ existential angst, this was also an unusual choice for Troma. It seems, that with its acquisition of PURGE and A Nocturne (and possibly other films) Troma was attempting to branch out in new directions.
Frankly, I’m grateful to Lloyd and Matt, and the team at Troma for taking PURGE and putting it out where people have a chance of seeing it.

Where can we see PURGE or other movies you made?

PURGE is available through Amazon and a number of other DVD outlets. The quickest and easiest way to find it is via:  www.troma.com/films/purge/

My other films are available directly from me at: davidkingmedia@yahoo.com.au

Dystopic Overload and What If You Woke One Day…? can also be found online at the Cologne International Videoart Festival’s website.

The Student and The Job are available to university and college lecturers and libraries through Kanopy Streaming at  www.kanopystreaming.com/category.supplier/djk-media?lang=AU

What can you tell me about future projects?

I’ve been trying to get a feature project called Hotel D’Arc off the ground.  Set in a surreal dystopian city, ruled by stylish gangs and secret police, it follows an all-girl gang of man-killers who find their unity threatened when one of them falls in love with an idealistic young motorcycle courier. You could say it’s a kind of Romeo and Juliet meets Kill Bill and Sin City, but done in a style reminiscent of German Expressionist cinema and experimental theatre, which is why it can be made for a relatively small budget.  Debbie Rochon, frequently known as ‘Queen of Horror’ in the USA, is keen to play a lead role.

Anything else you would like to add?

I think I find myself in a similar situation to Stanley Kubrick after he made Fear and Desire and Killer’s Kiss. If he hadn’t met James B. Harris who became his producer for the next few films, he may not have had the career he had.  I also need to find a producer, because you can really only make one or two films where you can ask people to work for free or for deferred pay (which in most cases, sadly means ‘no pay’). After that, you’ve got to start being professional and someone has to find the money so you and the cast and crew can be paid to work on whatever it is you want to make.

Thanks for your time!

My pleasure, Frank.


Kun je jezelf introduceren?

Ik ben een onafhankelijke filmmaker en video artist, die in Australië woont en werkt. Maar ik ben niet noodzakelijk een Australische filmmaker. Mijn films hebben niets met nationale identiteit of herkenbare tijden te doen. Ik leef in een wereld van fantasie, slechts door een enkele realiteiten getemperd. Zoals Orson Welles ooit beschreven heeft: een regisseur te zijn van een film is als de leiding hebben over de grootste treinset die je je maar voor kunt stellen – of zoiets dergelijks. Alleen heb ik als kind nooit met treinsets gespeeld. Met enkele dozen, planken en andere dingen creëerde ik gehele zelfbedachte werelden in de achtertuin van mijn ouders.

Nu doe ik dat als filmmaker… althans, dat probeer ik.

Wat was voor jouw inspiratie om als filmmaker te beginnen?

Mijn interesse in de cinema is ontstaan in 1968, toen ik als 13-jarige, met een groep van school naar Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey ben mee genomen. Het heeft mij versteld doen staan. Nooit eerder heb ik zo’n ontzagwekkende stilte van een bioscoop gevuld met schoolkinderen ervaren. Kubrick’s visie van de toekomst is eigenhandig verantwoordelijk voor het doen vonken van mijn interesse in de cinema. Ik heb tegen mij zelf gezegd: “Dat wil ik doen!”, toen ik de bioscoop uit liep. Maar het was pas in het derde jaar van mijn tertiaire onderwijs, in 1974, dat ik een manier gevonden heb om daadwerkelijk films te gaan maken. Aangemoedigd door een toneel docent heb ik een 16mm Bolex en een handvol Photoflood lampen geleend van de audio-visuele afdeling en medestudenten geronseld om als cast en crew aan mijn eerste korte film, de bizarre zwarte komedie “Daffy” te werken. Deze werd naar scholen en universiteiten gedistribueerd door de het niet meer bestaande Vincent Film Library, en verdiende elke cent van de 2,000 Australische Dollar terug. Ik was de eerste student in een industrie stadje Geelong, die een verhalende film heeft gemaakt en de eerste persoon in Australië, met een ernstige gehoor afwijking die een beurs van de overheid heeft gekregen om een film te maken (The Student, 1975).

Je bent het meest bekend door je feature length PURGE. Kun je daar wat meer over vertellen?

PURGE is een micro-budget (onder AUS$30,000) quasi Sci-fi feature gesitueerd in een parallel universum waar Genetic Engineering companies mensen creëren en de rol in het leven van die persoon programmeerd. Falen om de rol te vervullen die voor jouw gecreëerd is betekent dat je een Stray wordt en slechter daardoor slechter behandelt wordt dan een crimineel. Het verhaal volgt een jonge vrouw, voorbestemd om een seks-werker te worden, die, opeens bemerkt dat ze niet in staat is om haar voorbedachte rol te vervullen en gedwongen wordt om ondergronds te overleven. Het onderliggende thema is het herontdekken van liefde in een samenleving waar “liefde” wordt gezien als “een mythe die je verstand en reden vertroebelt”.

Het is een redelijk dystopische film. Wat is je inspiratie voor PURGE geweest?

PURGE is gecreëerd, gedeeltelijk, door mijn wanhoop door het conservatieve rechtse beleid van de Australische Overheid tussen 1995 en 2007. De demonizering van Asielzoekers was verschrikkelijk, en ik schaam me te zeggen dat we vandaag de dag nog een nog meer Draconisch Beleid voeren. Terwijl de overheid gemiddelde welstand voor de werkende families introduceerde, heeft ze de welstand voor werklozen hard aangepakt en laat de overheid ze letterlijk allerlei kunstjes opvoeren om de welstand te verkrijgen. Ik had het gevoel dat als de samenleving op deze wijze door gaat, dat we te zijner tijd eindigen met een samenleving zoals die in PURGE weergegeven wordt. Misschien niet exact hetzelfde, maar het idee is er. Mijn literaire inspiraties zijn de personen William S. Burroughs en William Gibson geweest. Mensen hebben gezegd dat de film ze doet denken aan “Brave New World”, dus ik zal Aldous Huxley ook moeten toevoegen. Mijn film invloeden behelzen Jean Luc Godard’s Alphaville en George Lucas’THX 1138. Het gebruik van tekst titels en schijn reclames zijn, in feite, geïnspireerd door Jean-Luc Godard’s politieke films uit de jaren ’60. Die waren erg polemisch en er doelbewust op uit om de kijkers te vervreemden, zodat ze werden gedwongen zich te realiseren dat ze een film aan het kijken waren en zodat ze niet mee werden gezogen in de gefabriceerde ervaring en meegesleept werden, zoals in een Hollywood film. Godard wilde dat kijkers zijn films benaderden als een intellectuele oefening. Ik ben niet zo ver gegaan, maar ik had die voorbeelden weldegelijk in mijn achterhoofd.

Hoe zou jij het proces van het maken van PURGE omschrijven?

Meer als een het maken van een experimentele film dan een normale verhalende feature. Toen ik mij realiseerde dat ik op geen manier sponsoring of een investering voor zou krijgen voor PURGE, heb ik besloten de film te maken met een mix van spaargeld en credit cards. Het budget moest erg laag blijven (onder de AUS $30,000), en elk krediet dat ik heb gebruikt, moest afbetaald worden voordat ik nieuw krediet kon krijgen. Dus in plaats van een normale dag tot dag filmschema over 6 tot 10 weken, hebben we sporadisch geschoten over weekenden en avonden, met soms tussenpozen oplopend tot 2 maanden tussen de opnames. Op deze manier heeft het twee jaren geduurd om de gehele film op te nemen. Omdat er geen geld was voor een aansprakelijkheidsverzekering of voor locaties, hebben we de film in een gebouw van 3 verdiepingen opgenomen, waar co-Executive Producer Lindsay Saddington zich bevond. We hebben gewoon de verschillende kamers een andere look gegeven voor verschillende scenes. Post Productie was op de zelfde manier gefundeerd en heeft nog twee jaar nodig gehad om te volbrengen.

Wat kun je vertellen over de casting van Sarah Breen en Meda Royall?

Vanaf het moment dat de 20-jarige Sarah Breen de deur van de casting kamer binnen liep, met haar motor-jack en haar warrelige lange haar, wist ik dat zij Layle Jane Thomas was. Ik wist het gewoon. Ze had nog nooit eerder in een film geacteerd. Ze was een prijswinnende drama studente zonder levenservaring. Maar ze had een onuitsprekelijke eigenschap dat schreeuwde: Dit is HAAR! PURGE was haar eerste film-rol. Omdat we PURGE in twee jaar hebben geschoten heeft ze tussentijds ervaring op kunnen doen in theatervoorstellingen en korte films terwijl we aan het opnemen waren. Ze ging van naïve jonge wannabe naar iemand die mij op bij allerlei dingen uitdaagde. Ze is zowel in de film als in de rol gegroeid. Tot op de dag van vandaag kan ik niemand anders in die rol zien.

Meda Royall wilde de kans om auditie te doen op wat zij een uitstekend script vond. Ze had nooit verwacht de rol te krijgen. Ik was in haar geïnteresseerd en zij had zeker iets, maar we hadden veel opties op dat moment. Eén voor één vielen ze weg. Ik had twee actrices nodig die op en af beschikbaar waren gedurende een lange tijd. Het bleek twee jaren te zijn. We hebben actrices gehad die de rol hebben geweigerd omdat ze maar tussen vier en acht weken beschikbaar waren voordat ze met andere projecten. Meda bleek beschikbaar, dus heb ik uiteindelijk besloten haar de rol aan te bieden. Ze bleek ook nog eens perfect te zijn. In tegenstelling to Sarah, die zich oppompte, haar make-up op deed, en naar haar rol schakelde, wilde Meda tijd en ruimte om rustig voor te bereiden. Omdat we haar niet altijd tegemoet konden komen, werd Meda geleidelijk het hele gedoe zat. Maar dat was onderdeel van haar rol, de reis die haar character maakte. Op elk punt van de film wist ze perfect neer te zetten wat Peta heeft ervaren – het kunstmatige, de frustratie, de boosheid, het gevoel van constant moeten schikken – omdat ze dat zelf door maakte.

Ik kan me niemand anders in de rol van Peta voorstellen dan Meda.

Het punt met de actrices is dat ze tot aan twee maanden off set moesten spenderen tijdens de opnames. Twee maanden waarin ze alles wat met de film te maken heeft moeten vergeten, door gaan met hun normale leven en daarna – op mijn bericht – terug komen en herinneren wie ze ook al weer moesten zijn en waar ze emotioneel gezien waren. Ik heb alles gedaan wat ik kon om ze te helpen, maar het werk hebben ze zelf gedaan. Ik kan niet anders dan ze huldigen en bedanken.

Je hebt aardig wat taken op jezelf genomen met PUGRGE. Je hebt geregisseerd, geproduceerd, SFX gemaakt, Sound editing en nog veel meer. Hoe belangrijk was het voor je om de totale controle te hebben over het creatieve proces?

Nou, ik loop niet rond te denken: “Ik moet de totale controle hebben”. Ik ken de film klaarblijkelijk beter dan iemand anders en hoe ik er uit wil hebben zien en hoe ik het wil laten klinken. Maar verhalend filmmaken is in wezen collaboratieve kunst en je accepteert dat soms iemand anders zijn idée of manier van iets doen beter kan zijn dan die van jou. Maar omdat er geen geld was om iemand te betalen, heb ik veel dingen zelf moeten doen. Ik was eigenlijk bezig om mensen te vinden die verschillende afdelingen zouden kunnen leiden en crewleden die zouden kunnen helpen, maar het was een zware strijd, deels omdat de langdurige aard van het filmen en deels omdat mensen zich het gewoon niet konden veroorloven om voor niets te werken in de samenleving die Australië was geworden. De uitkering was niet meer een optie voor creatieve mensen, zoals het was in de zeventiger en begin tachtiger jaren. Als ze niet betaald kregen, moesten ze maar wat anders gaan doen. Maar ik was zelden totaal alleen. Ik heb bijna altijd of cimenatograaf Shane Mengaziol of eerste Assistent Regisseur Andrew Gordon gehad om me te helpen. Geluidsopnemer Darren Maxwell en makeup artist Eleni Tzaros waren merendeel van de tijd op de set. Maar ik had zelf genoeg werk te doen. Hetzelfde geldt voor Post Productie. Ik heb alle editing – zowel geluid als beeld – en somige van de Visual Effects gedaan. Maar ik had Gavin Anderson om te helpen bij Motion Graphics, Adam Clarke bij 3D Animation en David Streefkerk voor Sound Mixing. Ik heb het geluk gehad dat ik de ervaring had op die gebieden van mijn begin dagen.

Kijkend naar de wereld waar we in leven en de toekomst die je hebt geschetst in PURGE, hoe zie je de toekomst voor de mensheid? Zal het een wereld als PURGE worden, of iets compleet anders?

Het is nu 2013, maar auto’s rijden nog steeds op vier wielen en op brandstof. Mensen lijken nog steeds op mensen en ze dragen nog steeds “normale” kleding. Ze mogen dan wel niet in testtubes worden gefokt en geprogrammeerd worden door teams van gespecialiseerde programmeurs, zoals dat gebeurt in PURGE, maar ze zouden het net zo goed wel kunnen zijn. In Australië, bijvoorbeeld, maar het wordt als radicaal verkeerd beschouwd als je niet veel geld wilt verdienen, een McMansion koopt, een auto met four-wheel drive hebt en een grote boot hebt om te pochen over hoe goed je wel niet bent. Het maakt niet uit wat je doet. Metselaar of dokter, professor of tapijtreiniger – hoeveel verdien je? Dat  mensen deze zoektocht naar status symbolen als normaal beschouwen toont hoe ver en hoe diep deze sociale programmering gaat. In “Modern Times” stelde Charlie Chaplin al in het tweede shot van de film voor dat de meeste mensen schapen zijn. Hoe lang geleden was dat? Aldous Huxley heeft ons in

A Brave New World gewaarschuwd. Mensen hebben gezegd: “dat zal nooit gebeuren”. Op het fokken van mensen in testtubes na – gebeurede het als in Huxley’s samenleving toentertijd. De laten sociale conditionering het overnemen en gaan mee met wat anderen zeggen, denken en doen. Zo is Hitler, bijvoorbeeld, aan de macht gekomen, en is hij er mee weg gekomen met wat hij heeft gedaan. Vaak genoeg blijven herhalen dat de mensen die er niet echt bij passen “slecht” zijn en tot reserveonderdelen gemaakt moeten worden, zoals ze doen in PURGE, en uiteindelijk zullen de mensen geloven dat het zo hoort. Ik zeg niet dat het zal gebeuren, maar de sociale conditionering die het mogelijk maakt is er al.

Welke reacties heb je tot nu toe op PURGE gekregen?

Sinds de release in februari 2013 heeft PURGE negen positieve recensies gekregen, waaronder een kritische recensie van drie pagina’s in Metro magazine van Australië. Dus ik geloof dat ik kan zeggen dat het een succes is. Commercieel gezien zou het nooit omhoogschieten, maar het verkoopt wel, en er zijn nu mensen die mijn naam en werk kennen, waar ze dat eerder niet kenden.

Welke andere films heb je, naast PURGE nog meer gemaakt?

Mijn eerste korte film, gemaakt in 1975, was genaamd “Daffy” (16mm zwart/wit 16min.) – een bizarre zwarte comedy over een universiteitsstudent die sterft tijdens het proberen te halen van een onmogelijke opdracht, opgelegd door een sadistische, Nasisympathiserende docent. Het jaar daarop heb ik “The Student” opgenomen (16mm zwart/wit 16min) – over een naïeve student die het meisje van zijn dromen na jaagt, met een tragisch resultaat. Deze was deels gefundeerd door het niet meer bestaande Experimental Film and Television Fund en was de eerste verhalende film op 16mm gemaakt door een student van het toentertijd nieuw opgerichte Deakin University in Geelong. Jammer genoeg is de afgemaakte film verloren geraakt van 1977 tot aan 1991, toen de enige “answer print”gevonden werd en bij mij terug gebracht werd. Sindsdien is het gekocht door de Deakin University als een historisch voorwerp.

Van het begin jaren ’80 tot eind jaren ’90 ben ik afwisselend een scriptschrijver geweest voor radio en televisie, een journalist voor kranten en magazines en ik runde mijn eigen kleine media onderneming die promotionele video’s en low-budget reclames maakte. Ik ben in 1999 terug gekeerd bij onafhankelijke films maken met mijn derde korte film “Enigma” (Betacam SP, Kleur, 15min), uitgebracht in 2000. Dit was mijn eerste “film to screen” op internationale Film Festivals. Het is sindsdien opnieuw uitgebracht als experimentele video, genaamd, “What If You Woke One Day…?” (DVD, Kleur 1 min).

Een andere korte film, “The Job” (DVCam, Kleur 15min), volgde in 2002. Deze werd gescreend op 25 internationale Film Festivals en screening zalen en wordt genoemd bij de British Film Institute voor de meerdere screenings in London. Het was eigenlijk een voorloper voor PURGE, waarals het ging over een hypothetische toekomst waarin een door de overheid toegestaan bedrijf een bizarre manier heeft gevonden om jonge werklozen voorgoed van de uitkering te krijgen.

Dan is er nog een experimentele video spin-off van PURGE genaamd “Dystopic Overload (DVD, Kleur, 4min), die tijdens verschillende festivals in Mexico City werd gescreend en zich een plaats heeft verweven in “The Museum of Experimental Art” in Mexico City.

PURGE is opgepakt door Troma Entertainment. Hoe is dit ontstaan?

Nederlandse film maker Ton van Rooij, zag een kopie van PURGE, vond het geweldig en heeft geprobeerd om de film zo veel mogelijk vertoond te krijgen. Eén van de mensen die hij het heeft laten zien was Lloyd Kaufman, die hij persoonlijk kende van het helpen met een jaarlijkse Tromathon in Nederland. Lloyd heeft de film gekeken, heeft verklaard dat hij hem geweldig vond en heeft aan zijn team in New York gevraagd of ze wilden polsen of ik de film aan hen wilde distribueren. Natuurlijk heb ik “Ja” gezegd.

Was je bekend het de films van Troma voordat je in contact kwam met Lloyd?

Niet echt, Ik wist dat ze “Surf Nazi’s Must Die” gedistribueerd hadden, maar verder niet echt. Ik wist op dat moment niets van Lloyd Kaufman’s films. Ik ben over het algemeen een wezen van Arthouse, en het was het extremere eind van Arthouse, waar ik met PURGE op mikte. Omdat ik erg bezig waws met het maken er van, realiseerde ik me niet dat het extremere eind van Arthouse nagoeg uitgestorven was.

Hoe is he t voor je om je films verkrijgbaar te zien naast Troma klassiekers als “Toxic Avenger”, “Class of Nuke em High” en meer soortgelijke B-Movies?

Een flink aantal recensisten hebben opgemerkt dat PURGE er anders dan dat soort films en dat soort cinema. Zoals Kit MacFarlane op heeft gemerkt in zijn recensie voor Metro magazine daalt PURGE niet af naar farce en zelfspot, zoals vele andere micro-budget films uitgebracht door Troma. PURGE is een serieuze film – omschreven als een economische tarting met duidelijk intellectueel voornemen. Maar op het moment dat Troma PURGE heeft verkregen, hebben ze ook Bill Mousoulis’ “A Nocturne” verkregen. Een micro-budget Arthouse vampier film, die zich focust op de existentionele angst van de karakters. Die was ook een aparte keuze voor Troma. Het blijkt dat met de aanschaffing van PURGE en A Nocturne (en waarschijnlijk andere films) Troma poogde zich uit te spreiden naar andere takken.

Eerlijk gezegd, ik ben Lloyd en Matt en het team van Troma dankbaar voor het kiezen voor PURGE en het zo veel mogelijk uit brengen, zodat zo veel mogelijk mensen het kunnen zien.

Waar kunnen we PURGE of de andere films die je hebt gemaakt zien?

PURGE is verkrijgbaar via Amazon en een aantal andere DVD outlets. De snelste en gemakkelijkste manier om het te vinden is via: www.troma.com/films/purge/

Mijn andere films zijn rechtreeks van mij verkrijgbaar op davidkingmedia@yahoo.com.au

“Dystopic Overload” en “What It You Woke One Day…? Is ook online te vinden op de website van Cologne International Videoart Festival.

“The Student” en “The Job” zijn verkrijgbaar voor docenten van Universiteiten en Hoger Onderwijs en voor bibliotheken door Kanopy Streaming op www.kanopstreaming.com/category.supplier/djk-media?lang=Au

Wat kun je me vertellen over toekomstige projecten?

Ik ben bezig om een feature project genaamd Hotel D’Arc van de grond te krijgen. Gesitueerd in een surrealistische dystopische stad, geregeerd door elegante bendes en geheime politie, volgt het een all-girl bende van mannen moordenaars, die hun eenheid bedreigd ziet worden wanneer één van hen verliefd wordt op een idealistische jonge motor koerier. Je kunt het een soort van Romeo and Juliet meets Kill Bill en Sin City noemen, maar gedaan in een wijze die doet herinneren aan Duits Expressionistische cinema en aan experimenteel theater, waardoor het gemaakt kan worden met een relatief klein budget. Debbie Rochon, veelal bekend als “Queen of Horror” in de VS is enthousiast om de hoofdrol te spelen.

Wil je nog iets meer toevoegen?

Ik denk dat ik mijzelf in een soortgelijke situatie bevind als Stanley Kubric zich bevond, nadat hij “Fear and Desire” en “Killer’s Kiss” had gemaakt. Als hij James B. Harris, wie zijn producent werd voor de volgende films, niet had ontmoet, hij misschien niet de carrière had gehad die hij heeft gehad. Ik moet ook een producent zien te vinden, omdat je eigenlijk maar voor één of twee films weg kunt komen met het vragen van mensen om gratis voor je te werken of tegen uitgestelde betaling (wat in vele gevallen helaas “geen salaris” betekent). Als dat gedaan is, moet je beginnen professioneel te worden en iemand moet geld zoeken zodat je een cast en crew kunt betalen om te werken aan wat het ook is dat je wilt maken.

Bedankt voor je tijd!

Graag gedaan, Frank.