CinemAsia Film Festival

Cinemasia_logoAls een last minute verzoek werd mij gevraagd of ik een aantal films wilde kijken van het CinemAsia Film Festival voor Top of The Flops. Er was alleen wel een voorwaarde dat ik er daarna een klein verslag over zou schrijven. Deze 7de editie van het CinemAsia Film Festival werd gehouden in De Balie in Amsterdam van 1 t/m 6 april. Het film festival is in 2003 opgericht om de Aziatische cinema te promoten in de Nederlandse filmindustrie.

Helaas heb ik door omstandigheden de eerste film moeten missen, maar dat werd meer dan goed gemaakt door de twee films die ik wel gezien heb. Bij ontvangst werd ik gelijk opgevangen door twee aardige vrijwilligers. Het was niet zo druk op dat moment, dus was er tijd voor een gesprek totdat de film begon.

De eerste film die ik van het festival gezien heb wasWhite Storm. Zelfs als iemand die onbekend is met de Aziatische cinema, heb ik wel films van Benny Changezien. Zijn Jackie Chan films heb ik wel altijd vermakelijk gevonden en nu was ik wel benieuwd naar wat deze film naar het witte doek zou brengen. Er had voor mij geen andere opener geweest kunnen zijn die beter zou zijn dan White Storm. De film was goed gevuld met actie. De uitgebreide recensie van White Storm staat hier ook op de website. Er was wel een punt in de film die ik door de zaal hoorde gaan. Voor mij was het een gemist puntje dat er bij een onthulling door de zaal ging. “Wie was dat ook alweer?” Voor de rest was de film uitstekend, dit was alleen iets dat mij opviel. Na de film was er mogelijkheid voor een drankje. Dit was niet voor mij, want als ik een drankje zou drinken, dan zou het veel te laat worden.

De andere film die ik tijdens het festival heb kunnen kijken was Maruyama The Middle Schooler. Volgens de beschrijving beloofde dit al een aparte film te worden. De film stelde niet teleur, deze was erg apart. Vooral de humor in deze film was erg bijzonder. Het verhaal in het kort is dat je het gezin van Maruyama volgt, terwijl deze door een rare periode gaat. Maruyama’s moeder komt erachter dat haar favoriete acteur uit haar favoriete Koreaanse soap de nieuwe elektricien van de flat is. Zijn jongere zusje wordt door haar klasgenootje gevraagd of ze een relatie wil. Hierdoor begint ze te denken aan een relatie ook al is ze pas 10 jaar oud. Ze gaat echter een onschuldige relatie aan met de demente opa van haar vriendin. De nieuwe flatbewoner, die in het appartement boven het gezin komt te wonen, is ook niet wie hij zegt te zijn. Al dit speelt zich af terwijl Maruyama zichzelf probeert te pijpen. Zijn pogingen zorgen voor een schok in zijn hersenen, waardoor zijn verbeeldingsvermogen in overdrive gaat. Deze overdrive zorgt ervoor dat hij samen met zijn nieuwe buurman gaat speculeren over de mensen in zijn omgeving. Dit leidt tot een einde waar, als je terug kijkt, door de hele film al naar gehint wordt.

Het festival is mij goed bevallen, ik denk dat ik er volgend jaar weer naartoe ga. Dat de mensen bij Maruyama nog over White Storm aan het praten waren laat wel zien wat voor indruk die film achter heeft gelaten.