Charlemagne – The Omens of Death

Charlemagne - The Omens of Death Boek omslag Charlemagne - The Omens of Death
Heavy Metal, Power Metal
Charlemagne Productions Ltd.
2013
Jewelcase
52:53

Line-Up:

Christopher Lee as Charlemagne (Ghost)
Vincent Ricciardi as Young Charlemagne
Phil S.P as Pippin the Short
Mauro Conti as Pope Hadrian
Lydia Salnikova as Hildegard
Gordon Tittsworth as Roland
Aaron Cloutier as Duke Lupo
Daniel Vasconcelos as Oliver

Hedras Ramos Jr. – guitars, c
Hedras Ramos Sr. – bass guitar
Ollie Usiskin – drums

Wat valt er te zeggen over een man van in de 80 die na een jarenlange carrière als veelgevraagd acteur schijnbaar plotsklaps besluit de Heavy Metal te omarmen en symfonisch epische albums op te gaan nemen?

De man in kwestie is Sir Christopher Lee, helaas vorig jaar op 93 jarige leeftijd overleden, en hij kan eigenlijk niet aan je aandacht voorbij zijn gegaan. Zijn CV overspant ruim 6 decennia, is duimendik met meer dan 250 films en zijn bekendheid heeft hij vooral te danken aan zijn bijzonder eigenaardige gestalte en vooral zijn excentrieke gezicht. Wat tegelijkertijd ook zijn achilleshiel lijkt te zijn geweest, de karakters die hij meesterlijk neerzette waren veelal die van schurk, monster en geniale gek. Hij is voor het grotere publiek vooral bekend geworden door zijn rol als graaf Dracula in de legendarische Hammer Horror-films in de laat jaren 1950.

In de jaren ’70 was Christopher een beetje uitgekeken op hetgeen wat hem groot had gemaakt en wilde zich weidser ontplooien wat hem ook bijzonder goed afging. De personages werden diverser en bonter maar de typische Lee basis bleef. Het bleek het dubbelzijdige zwaard; naarmate hij zich meer probeerde te verwijderen van de typerende schurkenrol hoe lastiger het bleek om aan de bak te blijven. Mogelijk heeft dat euvel er voor gezorgd dat hij in de jaren tachtig wat meer op de achtergrond verdween en als hij al een rol kreeg dat vooral in B-films en Tv-series was.

In recenter jaren kwam er een hernieuwde vraag naar Lee’s unieke profiel en vertolkte hij rollen zoals graaf Dooku in Episodes II en III van Star Wars en Saruman in Lord of the Rings, rollen die hem letterlijk op het lijf waren geschreven want de man was nogal lang, tenger en had een wat sinistere, markante kop, die met het verstrijken van de jaren enkel meer uitgesproken werd. Datgene wat voor hem in eerste instantie een handicap was werd voor de tweede keer in zijn carrière een speerpunt, hij was anders, een zonderling, er was niemand zoals hij.

Lee schreef ook verhalen, leende zijn ook weer bijzonder markante en diep bassende stemgeluid voor diverse films en maakte dus ook muziek. Zo zong hij al in 1973 in de film The Wicker Man en ging in de loop der jaren ook samenwerkingen aan met verschillende artiesten waaronder in het laatste decennium met metal bands als Manowar en Rhapsody of Fire. De liefde voor symfonische epische metal zal ongetwijfeld gelinkt zijn aan zijn acteer verleden en aan zijn jaren in het leger waarin hij een behoorlijk belangrijke functie had voor hij ging acteren. Volgens eigen zeggen kwam de interesse vooral door zijn liefde voor de werken van componist Richard Wagner. En de link tussen symfonische metal en Wagner is overduidelijk, veel albums in het genre lijken direct geëvolueerd uit zijn muziekdrama’s, een samenspel van woord, muziek en toneel.

Dit laatste levensavontuur begint in 2010 toen Lee op zijn 90ste verjaardag zijn 3e soloalbum uitbracht onder de naam Charlemagne: By the Sword and the Cross. Een bombastisch conceptalbum, misschien beter gezegd een Wagneriaanse rockopera, gebaseerd op het leven van de Franse koning Karel de Grote waar Christopher van afstamde. Ook in zijn muzikale uitspattingen is Lee zijn rol hierin vooral die van verteller. Op bepaalde momenten probeert de goede man wel degelijk te zingen maar dat blijft allemaal behoorlijk achter bij de verwachtingen. En tóch heeft hij iets van de kwaliteiten in huis die je in de opera tegenkomt. Het zit hem dan vooral in de iconische klankkleur van zijn stem en niet zo zeer in de technische scholing ervan wat nooit helemaal van de grond is gekomen in zijn rijke creatieve leven.

Naast Lee, die in het verhaal de geest van Karel de Grote neerzet, treffen we op de sequel Charlemagne: The Omens of Death zeven vocalisten die het label opera glansrijk opstrijken. Judas Priest gitarist Richie Faulkner stond garant voor de muzikale arrangementen, de uit Guatemala afkomstige muzikale virtuoos Hedras Ramos verzorgde het weelderige en flitsende gitaarspel en zijn vader Hedras Ramos Sr. ondersteunde hem op de bas. De relatief onbekende Ollie Usiskin was verantwoordelijk voor het slagwerk en het moet gezegd, het totale plaatje is machtig fraai en speltechnisch van een uitzonderlijk hoog niveau. Daar waar het eerste deel van de saga van Charlemagne behoorlijk symfonisch is neergezet is dit tweede deel vooral klassieke heavy metal. Lee wist precies wat hij wilde neerzetten, de beeldvorming is grotesk, spectaculair en educatief en zeker wanneer we het los proberen te zien van de unieke man die Christopher was als acteur dan is het een degelijk en avontuurlijk album. Voor mij persoonlijk is dat loskoppelen lastig en dat maakt het dat ik minder onder de indruk ben dan ik had gehoopt. Maar goed, dan moet ik ook eerlijk bekennen dat ik niet zo veel heb met het genre én daarnaast kun je nu eenmaal niet in alles de beste zijn en al helemaal niet op deze leeftijd. Wat voor mij echter als paal boven water staat is dat het project uit passie is ontstaan, de man moest en zou blijven ontdekken, ontwikkelen, scheppen. Én inspireren, want dit nalatenschap is bovenal zeer inspirerend en er gaan zelfs stemmen op om het op scholen te introduceren als lesmateriaal.

Tracklisting:
01. The Portent
02. Charles the Great
03. The Siege
04. Massacre of the Saxons
05. Dawning of a New Age
06. Let Legend Mark Me As the King
07. The Betrayal
08. The Devil’s Advocate
09. The Ultimate Sacrifice
10. Judgement Day

Official Website

Official Facebook