BUTFF 2009

butff_2009Bigger, better, longer & uncut! Deze kreet lijkt op de tagline van South Park the Movie, maar dat is niet waar ik het hier over ga hebben. Deze kreet is namelijk perfect van toepassing op het B-Underground en Trash Film Festival van 2009.

  • Het festival is groter, we hebben meer films, meer gasten en meer performance!
  • Het festival is beter, meer variatie aan film, meer grensverleggende performance en films en meer interessante gasten
  • Het festival is langer, dit jaar 5 dagen vol met BUT films!
  • Het festival is uncut!

Van 9 tot en met 13 september was Breda weer bruisender dan de rest van het jaar. Deze dagen waren de dagen dat de 4de editie van het internationale B-Underground en Trash Film Festival in Breda gaande waren. Naast de grote en goede organisatie waren er duizenden bezoekers en een scala aan interessante gasten. Dit jaar waren dat voor de 2de maal de mensen van Toetag Pictures (Fred Vogel, Shelby Vogel, Jerami Cruise en Steve Schofield) met “Maskhead” en “Murder Collection”, Norberto Ramos del Val met “Hienas”, Joshua Brown met “Altamont Now”, Zack Clark en Melodie Sisk met “Modern Love” is Automatic, Barak Epstein met Blood on the Highway, Julia Ostertag met “Saila”, Reinert Kiil en Isabel Vibe met “Hora”, Jaap de Vries met zijn kunst en films en John Waters met een retrospectief.

De woensdag is gestart in het Electon met “Modern Love is Automatic”. Deze film werd ingeleid door de regisseur Zack Clark en de hoofdrolspeelster Melodie Sisk. Na de film was er ruimte voor vragen en opmerkingen richting Zack en Melodie. De avond is afgesloten met een optreden van Bruno & Michelle are Smiling + Skipperrr. Voor deze woensdag kan er alleen aangegeven worden dat het een BUTFF waardig begin was met een goede film en een passende performance act.

Donderdag de 10e was de dag dat het festival echt van start is gegaan. De 10e kregen de bezoeker een onofficiële wereldpremière van “The Murder Collection” van Toetag Pictures te zien met crew aanwezig. Het retrospectief van Jaap de Vries is begonnen met “A Meditation” en “Happy Slapping” en de rode draad van John Waters is begonnen met “Female Trouble”. Naast deze hoogtepunten zijn er nog een scala aan andere films gedraaid. BUTFF waardig is deze dag afgesloten met de grindcore act van LSD Mossels en de percussie act van Hati.

Vrijdag begon de topdrukte op gang te komen. Niet verwonderlijk, aangezien John Waters de vrijdag zijn opwachting maakt op het BUTFF. Deze dag stond dan ook in het teken van deze bijzondere filmmaker. We kregen een lezing over diens werken en inspiratie, we krijgen zijn grootste commerciële succes “Hairspray” en zijn grootste cult succes “Pink Flamingos”. Deze films werden vertoond onder het toeziend oog van John Waters zelf. Naast een scala aan geweldige films was deze dag ook nog eens een hoogtepunten op het performance gebied. We werden geconfronteerd met de act van Aesthetic Meat Front. De tagline voor deze act is: “A Symphony of Flesh” en dat is ook wat we krijgen. We krijgen muziek door middel van het menselijk lichaam. De artiesten zitten vast aan vleeshaken die weer via via aangesloten zijn op versterkers. Door middel van het “bespelen” van bijvoorbeeld de ketting tussen twee haken wordt een geluid gecreëerd. Deze sound wordt versterkt door drum en zang. Dit geheel wekte een trance achtige staat op waarbij het publiek en de act opging in het geheel. Woorden schieten voor deze act te kort. Ik kan alleen maar aangeven, dat je het mee moet maken om het echt te begrijpen.

Vrijdag was al topdrukte, de zaterdag wist dit te evenaren, al dan niet te overtreffen! Zaterdag zag de wereldpremière van “Maskhead”, de wereldpremière van “Hienas”, de Europese premiere van “Altamont Now” en de Nederlandse première van “Saila”. De netgenoemde films werden ingeleid door de makers van de films en afgesloten met een Q&A. Natuurlijk waren er naast deze films een scala aan andere films te zien. Denk hierbij aan “Sex Galaxy”, “Mudzombies”, “Paper Tiger” e.a. Het hoogtepunt van deze avond bestond uit een onstage interview met John Waters door filmjournalist Phil van Tongeren, de uitreiking van de BUTFF awards en “Polyester” als afsluiting van het John Waters retrospectief. De dag werd afgesloten met performance acts van Coby op de accordeon en Sodomy & Lust met glamrock optreden.

Zondag de 13e was de laatste dag van het festival. Ondanks dat het de laatste dag was, werd deze wederom erg goed bezocht. Zondag was de dag dat de wereldpremière van “The Tourist” van Andrey Iskanov te zien was, de wereldpremière van en wederom een scala aan andere BUT films. De zondag werd op de typische BUT wijze afgesloten met een monsteract genaamd Monsterband.

Bigger, better, longer & uncut! Ik zeg het nogmaals! BUTFF werd dit jaar voor de vierde keer gehouden, maar het wordt elk jaar beter. Meer bezoekers, meer gasten en meer films. Dit houdt natuurlijk ook in dat er meer geregeld moet worden en dat er meer vrijwilligers nodig zijn. De teller voor vrijwilligers was dit jaar zo ongeveer 70 man/vrouw. Ik stond dit jaar ook op deze lijst en heb dan het festival vanuit drie verschillende oogpunten kunnen meemaken. Als bezoeker is dit een favoriet festival voor mij. Waar je ook vandaan komt, waar je filmvoorkeur nu echt ligt, dat maakt hier niets uit. Je hoort er gewoon bij en bent gegarandeerd van een betrokken festival en een betrokken organisatie. Als pers is dit ook een festival waar ik graag aanwezig ben. Mijn mening wordt gevraagd, gewaardeerd en er wordt ook wat mee gedaan. Als vrijwilliger is dit festival denk ik wel de leukste manier om mee te maken. Het geheel is goed geolied en geregeld. Iedereen heeft zijn taken, maar springt direct bij om waar mogelijk te helpen. Deze gehele vrijwilligersorganisatie is mogelijk gemaakt door Paul, Dorien, Marlies en de rest van de organisatie achter het BUT Film Festival.

Deze 4de editie van het BUTFF laat zien dat volgend jaar Breda wel eens te klein zou kunnen zijn. Wat volgend jaar zal gaan brengen moet nog blijken. BUTFF onderscheidt zich van de overige Nederlandse film festivals door zich niet alleen op films te richten, maar ook op kunst in het algemeen. De sfeer die BUTFF heeft is er eentje die mij onbekend is bij andere filmfestivals. Vorig jaar heb ik de sfeer en de aanwezigheid van alle mensen op het festival als een soort van thuiskomen en als een familiegevoel omschreven. Dit jaar is het niet anders, op het feit na dat ik nu weet wat dit gevoel veroorzaakt. BUTFF is het enige festival in het land en vermoedelijk ook wel buiten onze landgrenzen waar iedereen echt gelijk is. Nu zul je denken, wat wordt er bedoeld met “iedereen echt gelijk”? Als je regelmatig filmfestivals of conventies bezoekt dan kom je met regelmaat acteurs, regisseurs of andere beroemdheden tegen. Hoe je het wendt of keert, er is altijd een barrière tussen deze gasten en de bezoekers. Deze barrière is bij het BUTFF niet te vinden. De gasten eten aan dezelfde tafel als de bezoekers en vrijwilligers. De gasten doen mee aan dezelfde afterparty en gaan ook mee in de trance opgewekt door Aesthetic Meat Front. Beroemdheden zijn ook maar normale mensen, echter zien de bezoekers ze vaak toch door de ogen van een “fan”. Deze barrière wordt tijdens het BUTFF in zijn geheel opgeheven.

Deze verslaglegging van het festival voelt voor mij alsof ik over een film schrijf waar ik diep van onder de indruk ben. Ik sluit deze verslaglegging dan ook maar af op een wijze waarop ik dat vaak bij dat soort recensies doe; Bezoek dit festival!