BUTFF 2013

butff_2013BUTFF 2013 was er weer van 4 tot en met 8 september in Breda. 4 Dagen vol met BUT films en een randprogramma van metal muziek, industrial wave en meer. Op de woensdag kwam Debbie Rochon het festival versterken als hoofdgast. Debbie staat bekend als Sream Queen en is de ster in vele Troma films. Oorspronkelijk zou Albert Pyun als hoofdgast komen maar die moest zich verontschuldigen wegens ziekte. Gelukkig dus dat BUTFF Debbie alsnog heeft kunnen regelen.

Op de woensdag opende Paul Hagenaars (festival directeur) het festival, gevolgd door de film “The 25th Reich”, een science fiction film met humor en vette monster actie. Na de film was er de industrial metalband ‘Deadcell‘ die het dak van de theaterzaal eraf blaasde met hun muziek, ofwel een geweldige afsluiting van de woensdag.

Donderdag was een heerlijk zonnige dag, prachtig weer om op het BUT terras te zitten met een biertje. Dit mooie weer maakte het wel lastig om naar een film te gaan. Ondanks het mooie weer heb ik besloten om naar “Never Bloodless” te gaan. Een film waar een man wraak op een pimp neemt die zijn vriendin heeft ontvoerd. Dit doet hij op een wel heel originele manier door zelf als hoer te gaan werken. Dit omdat bij de pimp heel veel transgenders werken. De avond werd wederom afgesloten met muziek van onder andere ‘Betonfraktion‘.

Vrijdag is zoals van ouds de Black Friday. Doordat het weer flink warm was waren er niet veel bezoekers, maar gelukkig wel een geweldig sfeer. Een andere guest of honour; Jan Bucquoy uit België, kwam langs met een friet performance en gaf live
commentaar bij de film “Vrijdag Visdag”. Toch wel een saaie film, want zelfs Jan liet een aantal scenes doorspoelen. Voor de Black Metal fans die avonds naar 6 bands konden gaan, waren ook 2 films, “Extreme Jukebox” en “Global Metal”. De laatste film gaat over de metal scene over de hele wereld. Zelf vond ik 6 Black Metal bands op een avond wel een beetje te veel van het goeie. Ik had er eigenlijk liever 3 gezien maar dan met een langere speeltijd.

Zaterdag was er een echte freakshow op het plein, waar performers hun act in dezelfde stijl deden als in de jaren 30 circussen. Dit werd gecombineerd met een heuse freak film. De keuze voor de freak film was “Bloodsucking Freaks”. Op het plein was tevens een aparte performance van een uur lang, waar twee meisjes elkaar constant een bitch slap gaven. Later heb ik maar gevraagd wat het idee hierachter was, het bleek dat het publiek eigenlijk controle over de act had; met veel lawaai  sloegen ze elkaar vlugger dan met weinig lawaai.

Het was ook de dag van het misery-event wat eigelijk het mistery-event moest zijn. Maar door een typfout is het misery-event geworden, waar Debbie Rochon als hoofdgast van het festival en presentator van dit event een uitstekende draai aan heeft geven. Dit door de publiek in de hoofdrol te plaatsen van een sterfscène. Iedereen kwam aan bod, dus iedereen moest lijden van schaamte en naar voren komen, in plaats van veilig te kijken en te luisteren. Dit was echt een super actie, mede door de opdrachten en commentaar van Debbie waardoor je veel kon leren over het acteerwerk. ‘s Avonds kon je in hoge sferen komen met ‘Mongolito‘, ‘Dark Poem‘ en ‘Lois Sue . Hun ambient muziek zorgde voor veel gezelligheid in de zaal. Al waren er veel mensen die nog lekker van de nazomer wilden genieten en liever op het binnenplein aan het BUT-bier zaten, wat er alleen die dag aanwezig was.

Zondag was de gebruikelijke ‘day after’. Zoals elk jaar, altijd lekker rustig en veel vermoeide mensen, maar nog steeds veel gezelligheid. Zelf was ik laat aanwezig op het binnenplein en waren ze al druk bezig met de kinderactiviteiten. Erg leuk voor de kinderen, al vind ik het zelf niet zo bij BUT passen gezien de films die er draaien er totaal niet voor geschikt zijn. Zeker niet de film waar ik later op de dag naar toe ging “Thanatomorphose”, een film over een vrouw die al levend het rottingsproces van een lijk ondergaat.

Ondanks de weinige films die ik heb gezien, was het zeker een geslaagd festival, al was het maar om even van de gewone wereld vandaan te zijn en te genieten van het thema ‘Evolution’ wat als een kleine groene draad door het festival ging. Iedereen die er was: bedankt voor de gezellig tijd. Vooral de filmmakers zelf waren allemaal gezellige mensen waar je lekker mee kon praten, al heb ik daardoor misschien weinig kunnen zien omdat ik teveel met jullie heb gepraat.

Ga hier mee door, zo kan ik er elk jaar van genieten.