Aliens: Colonial Marines

Aliens: Colonial Marines Boek omslag Aliens: Colonial Marines
Alien
First-person shooter
Sega
2013
Mike Neumann
Brian Burleson
Microsoft Windows, PlayStation 3, Xbox 360
Single-player, multiplayer

Zoals ik al aangaf in mijn Alien Isolation recensie, ben ik een enorme Alien fanboy. Vandaar dat ik ook de Collector’s Edition van Aliens: Colonial Marines thuis heb staan, inclusief een coole powerloader figurine, en ondanks dat dit spel universeel slecht ontvangen is, ik ben blij dat ik hem heb. Want ik vind het namelijk wel een tof spel.

‘Maar Karst’, hoor ik jullie roepen door mijn monitor en het spacetime continuum heen, ‘waar gaat dit spel nou precies over en wat vond iedereen er toch mis mee? Verlicht ons met jouw bijna goddelijke mening en woordgrapjes waar zelfs Shakespeare nog zijn grote pluimhoed voor af zou nemen!’. Nou ok, voor deze keer dan.

A:CM speelt zich af ergens tussen de 2de en de 3de Alien films. In Aliens hebben ze het over een reddingsteam dat achter de Sulaco aankomt als ze niks van zich laten horen. Dit reddingsteam komt echter pas na 17 weken, dus uiteraard valt er dan niet veel meer te redden. Maar wie de film heeft gekeken wist dat al. Anyway, jij bent Cpl. Christopher Winter, een United States Colonial Marine die samen met zijn crew aan boord van de U.S.S. Sephora dus het reddingsteam mag spelen. Jullie komen aan op LV-426 en gaan onderzoeken wat er precies in Hadley’s Hope is gebeurd. Al snel raakt de shit de fan als het blijkt dat jullie niet alleen zijn. Er lopen huurlingen rond die om een of andere reden meteen op je beginnen te schieten, en er zijn ook hier en daar (lees: overal, inclusief het plafond en de goddamn walls man!) wat Xenomorphs die maar graag een hapje uit je lichaam willen nemen. De reddingsmissie verandert al snel in een poging om levend van deze kutplaneet af te komen, maar dat blijkt niet al te makkelijk, want iemand heeft andere ideeën over wat er moet gebeuren met de aanwezige buitenaardse levensvormen (om het voor de mensen die het nog niet door hebben maar even te verklappen, Weyland-Yutani probeert weer shit voor elkaar te krijgen met de Aliens, iets wat in het hele Alien universum algemeen gezien wordt als een niet al te goede beslissing).

Het spel is op zich een standaard first-person shooter. Het grootste gedeelte ren je van punt A naar punt B terwijl je alles dat niet vriendelijk is doorzeeft met kogels. Soms hoef je even niet te rennen en mag je punt C gaan verdedigen door alles dat niet vriendelijk is te doorzeven met kogels. Dus als je een originele FPS wilt kopen hoef je deze nou niet persé aan je collectie toe te voegen. Maar als je een FPS wilt kopen met de look & feel van Aliens… you won’t be disappointed. Alle gear die je in de films zag komt terug: Pulse Rifles, Smartguns, Sentry Turrets, lasapparaatjes om deuren mee dicht te maken… de makers hebben er echt voor gezorgd dat je je een Colonial Marine voelt. En dit hebben ze echt goed gedaan. Alle geluiden kloppen gewoon. Het slappe geouwehoer tussen jou en je squadmates past precies bij wat je in de film zag tussen de mariniers daar. Ook de environments zijn getrouw nagebouwd. Hadley’s Hope is een heerlijk verlept, door regen geteisterd kolonisten kamp, de wildernis op LV-426 waar je af en toe doorheen moet ziet er ook heerlijk desolate uit… het is echt gewoon goed gedaan. Waar Alien Isolation er voor zorgde dat je jezelf in de eerste film waande, vind ik dat A:CM dit perfect doet voor de tweede film.

De meeste negatieve kritiek op het spel kwam door slechte A.I., crappy graphics die in de verste verte niet leken op filmpjes die op de E3 enzo getoond werden en een slecht verhaal dat niet binnen het Alien universum past. Ik heb gelukkig het spel gekocht nadat er al een patch was geweest om de A.I. te fixen, dus daar heb ik geen last van gehad en dat punt over de graphics vind ik nogal achterhaald. Als je nu nog steeds gaat zeuren dat een presentatiefilmpje er mooier uitziet dan het final product leef je wel heel erg onder een steen, want iedereen doet dat en ik vind dat je tegenwoordig mag kunnen verwachten dat daar verschil in gaat zitten. En over het verhaal… tsjah, daar moet je mij niet over vragen. Er zijn ook genoeg ‘echte fans’ die aanstoot nemen aan Alien3 en Alien: Resurrection (om nog maar niet te beginnen over de Aliens vs Predator films en Prometheus) terwijl ik ook met liefde naar deze films kijk.

Dan nog even de multiplayer, aangezien de makers hier ook aardig wat tijd in hebben gestopt. Je hebt meerdere gameplay types, maar helaas toen ik het spel eenmaal had werd er nog maar ééntje gespeeld blijkbaar, dus over de rest kan ik niet echt wat zeggen. In ieder geval, de standaard deathmatch mode heb ik aardig wat gespeeld. Hierin speel je met maximaal 8 lui, waarvan 4 de mariniers en 4 de Aliens, en elk potje wisselt dit om. Je speelt betere wapens, skills en skins voor je character (zowel Marine als Alien) vrij door doelen te behalen, zowel in de singleplayer als de multiplayer. Als je dus de campaign hebt uitgespeeld en je hebt wat extra moeite zitten doen om bijvoorbeeld zo en zoveel Aliens af te knallen zonder je wapen te herladen (één van de doelen als ik het me goed herinner) dan kun je de multiplayer al beginnen met meer dan de standaard loadout, wat ik een leuke touch vind. Afijn, je speelt dus 6 tegen 6 op niet extreem grote maps, maar met zo weinig mensen wil je ook niet 20 minuten kunnen rondlopen zonder iemand tegen te komen. Het mooiste vind ik de multiplayer nog wel als je met andere mensen speelt die het ook serieus nemen. Ik heb een aantal keren een potje gehad, van zowel beide kanten, dat we zonder het afgesproken te hebben gingen samenwerken. Als Mariniers bijvoorbeeld zochten we met zijn 6en een stuk van de map op die goed te verdedigen was, legden we mijnen en shit neer en gaven we elkaar goed dekking. Als Aliens daarentegen zorgden we ervoor dat we alle 6 tegelijkertijd aanvielen van alle kanten, en dus niet 1 voor 1 als een kip zonder kop recht in de loop van een shotgun liepen.

En geloof me, als je dit ziet gebeuren, dat voelt echt lekker. Als je als Alien een aantal marines achter elkaar aan stukken weet te rijten met je klauwen en je staart voel je je awesome. Echter, als Marinier was het soms best kut. Als je bent afgezonderd van de rest en je hebt door dat er 2 Aliens achter je aan zitten en je ziet ze maar telkens net niet… nou, dan voel je je wel als Private Hudson en is het al snel game over man!

Al met al, ik vind Aliens: Colonial Marines een goed spel en ik heb hem met trots op de plank staan. Ik snap prima de kritiek die mensen er op hebben, maar dat is hun mening en daar ben ik het niet mee eens. Dus zitten zij waarschijnlijk fout 😉