Alien: Isolation

Alien: Isolation Boek omslag Alien: Isolation
Alien
Action-adventure, stealth, survival horror
Sega
2014
Alistair Hope
Creative Assembly
Linux, Microsoft Windows, OS X, PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One
Single-player

Ik zal maar even meteen met de deur in huis vallen, maar ik ben een gigantische Alien (en Predator) fanboy. Dit houdt in dat ik verblind wordt door liefde voor dit prachtige wezen en dus niet afknap op zoiets als loze beloftes (Aliens: Colonial Marines) of gigantische gapende plotholes waar je een compleet ruimteschip in kan parkeren (Prometheus). Ik heb zelfs ergens thuis een pluche Facehugger liggen die ik als cadeautje voor mezelf heb gekocht nadat ik een 9 kreeg voor een presentatie op school over de film Alien vs Predator, in het Duits. Dus dan weet je vanuit welke hoek ik ongeveer deze review schreef.

Even nog een 2de disclaimer, spoilers ahead. Ik ga me niet inhouden met wat ik vertel, dus als je geen spoilers wilt voor het spel, hou dan nu op met lezen.

 Het verhaal
Ok, er zijn nog mensen over gebleven? Mooi. Ten eerste dan maar even vertellen waar het spel over gaat.

Alien: Isolation speelt zich 15 jaar na Alien af. Je kruipt in de huid van Amanda Ripley, Ellen’sdochter. Amanda is een ingenieur geworden die op zoek is naar haar moeder en op een gegeven moment wordt benaderd door ene Samuels, die haar vertelt dat de flight recorder van deNostromo boven water is gekomen en aan boord van het ruimtestation Sevastopol is. Samen met Samuels en een dame van WeylandYutani genaamd Nina Taylor, gaat Amanda aan boord van het ruimteschip de Torrens richting Sevastopol Station. Het ruimtestation ziet er in een belabberde staat uit en de drie proberen via een ruimtewandeling (dus in van die dikke pakken enzo) op het station te komen. Helaas gaat er iets hier grandioos mis, en ondanks dat ze wel alle drie aan boord van het station komen, is de toon al gezet. Amanda is afgezonderd van de andere twee, en Taylor is zwaar gewond.

Al snel komt Amanda er achter dat het station zo goed als verlaten is, onder andere omdat het gedecommisioned is. Oftewel, het is niks meer waard, iedereen die niet nodig was is pleite en het station begint hier en daar een beetje uit elkaar te vallen. Om het nog even vervelender te maken komt Amanda er ook nog achter dat er een buitenaards wezen aan boord is (spel zou een beetje saai zijn anders) die alles en iedereen aan het uitmoorden is. Gelukkig zijn er nog wel wat andere bewapende overlevenden in het station… oh nee, niet gelukkig. Die lui zijn allemaal ondertussen zo paranoia dat ze eerst schieten en daarna pas proberen contact met je te maken. Om daarna verder te gaan met schieten. En alsof dat nog niet genoeg is zijn er ook nog creepy-looking androids aan boord, genaamd Working Joes, die een paar steekjes los hebben en je ook proberen te vermoorden als ze je tegenkomen.

Het enige pluspuntje dat Amanda heeft is dat ze zeer handig is en genoeg rotzooi op het station kan vinden om handige spullen te bouwen. Motion trackers, Molotov cocktails, medkits, EMP mines… genoeg om te overleven in ieder geval. Terwijl ze probeert levend van het station af te komen raakt de poep steeds harder de ventilator en begint het aantal mensen dat haar wil helpen steeds kleiner te worden. Niet dat ze Amanda niet lief vinden, maar ze komen allemaal tot een gruwelijk einde dankzij de Alien.

Het spel
Dit spel is het voorbeeld dat je prima een film kunt omtoveren in een spel. De look & feel van de film is perfect overgezet. De hele low-tech industrial feel van de originele film komt in alle punten terug. Muren met buizen erlangs, CRT monitoren met groene tekst en luidruchtige hardware, claustrofobische airvents… het is gewoon perfect. Voor echte fans zijn de verschillende plot-twists wel redelijk te voorspellen, maar dat neemt voor mij niks van de hele ervaring af. Op een gegeven moment weet je gewoon dat een NPC die jou min of meer helpt elk moment gegrepen gaat worden, en het sarcastische gevoel van “Goh, die zag ik echt niet aankomen” maakt al gauw plaats voor de realisatie dat de Alien in de buurt is en dat dat niet handig is voor je eigen levensverwachting.

De Alien is, samen met de hele sfeer, ook het sterkste punt van het spel. Je kan hem niet doodmaken, dus ammo stockpilen en de eerste de beste keer je hele arsenaal op hem leeg schieten helpt niet. Hij is wel bang voor vuur, en de eerste keer dat je een vlammenwerper krijgt en er achter komt dat een paar keer dat beest met vlammen beschieten er voor zorgt dat hij weg rent voel je je heel blij. Totdat je ziet hoe snel je ammo counter leeg gaat en er nauwelijks extra ammo te vinden is. Je voelt je eigenlijk het hele spel lang fucked. Ik had dit vooral toen ik er achter kwam dat de makers niet hadden gelogen over het feit dat de Alien niet scripted is en elke keer anders reageert. Ik liep op gegeven moment een kamer uit en de Alien (die ik op gegeven moment trouwens Charles had genoemd, Charlie voor vrienden) liet zich uit een luchtschacht in het plafond vallen en maakte me af. Dus, terug naar het vorige checkpoint en weer die kamer in. Deze keer keek ik goed om me heen waar ik me allemaal kon verstoppen en zodra ik een goed plan had bedacht liep ik stukje bij beetje de kamer uit, terwijl ik angstig naar het plafond bleef kijken. Maar, geen Charlie. Bij elke halve meter die ik naar voren liep sprong ik snel weer 2 meter terug, voor het geval hij kiekeboe ging zeggen… maar nog steeds geen Charlie. Dit geschuifel ging zo door totdat ik op gegeven moment recht onder de luchtschacht stond, met mijn zaklamp het plafond af te speuren, maar er was geen spoor van hem te bekennen. Totdat ik in een keer de zware voetstappen hoorde en het beestachtige gegrom achter me en me besefte dat die eikel gewoon verder op in de gang ergens stond… en nadat het vorige checkpoint weer geladen was begon de angst bij mij echt te komen. Er is namelijk maar 1 ding enger dan precies weten wanneer een jumpscare komt… en dat is denken dat je weet wanneer hij komt… maar dat dan niet gebeurt, en je dus echt elk moment op het puntje van je stoel zit.

De angst
Dit is ook wat voor mij dit spel perfect maakt. De film was eng, de spanning was echt om te snijden, maar na de 10de keer dat je hem hebt gezien weet je toch wel wat er gaat gebeuren. Niet dat dit de film minder goed maakt, maar die knoop in je maag is na een tijdje wel weg. In het spel niet. Ik heb stukken gehad dat ik 2 uur bezig was en haastig op zoek was naar de volgende savepoint (oh ja, deze komen niet heel vaak voor. In tegenstelling tot de meeste recente spellen met hun autosave die opslaat na elke kogel die je hebt geschoten ongeveer, zijn de savepoints hier verspreid over de levels en het kan zo gebeuren dat je 2 uur aan het spelen bent zonder dat je de kans hebt gekregen om op te slaan). Ik had regelmatig echt het gevoel dat mijn darmen op schoot waren gesprongen bij mijn maag. Ik heb ook nog nooit gehad dat ik niet verder wou gaan met een spel omdat het te eng werd (ik speel ook niet echt veel survival horror eigenlijk, dus dat terzijde). Maar dit zit er goed in. Ik denk dat ik de helft van het spel eigenlijk verstopt zat in een kluisje, of onder een bureau. En dan met 1 oog op de motion tracker en de andere op de kamer, wachten totdat Charlie eindelijk ergens anders wat hoort en weer een tijdje weg is.

De kritiek
De grootste kritiek die ik heb gehoord over dit spel was dat de makers iets teveel hadden gedaan om de speeltijd te verlengen. Je komt inderdaad aardig vaak een deur tegen die niet open te krijgen is waardoor je weer via een veel langere route moet gaan om je doel te bereiken. Er zijn ook stukken waar helemaal niks gebeurt terwijl je in een spacesuit aan het lopen bent (en je dus teringtraag loopt). Ook zijn er nog wat stukken waar de Alien niet voorkomt en je het voornamelijk op neemt tegen menselijke tegenstanders en die verrekte Working Joes. Ondanks dat ik vooral de stukken met die laatste tering irritant vond, was dit bij mij niet omdat ik het een slecht stuk van het spel vond, maar het gewoon moeilijk was om te doen. Dit is ook wat ik met de meeste kritiek vind. Ik vind die aspecten van het spel niet slecht, ik vind ze juist goed bij het verhaal horen. Ja ok, misschien werd ik er zelf ook wel een beetje moe van dat ik voor de zoveelste keer voor een dichte deur kwam te staan en dus alles dat ik het afgelopen anderhalf uur gedaan heb voor niks was, maar het past wel in het verhaal. De stukken met het spacesuit vond ik juist een aangename verademing. Je hebt al redelijk snel door dat er tijdens die stukken weinig gevaar is en je kan dan even rustig de pracht van het spel in je opnemen. En het stuk met de Working Joes… tsjah, het was echt tering irritant… maar omdat die Working Joes gewoon kut zijn. Je krijgt ze moeilijk dood, maar het kan wel. Soms is het zelfs prima mogelijk om langs ze heen te sneaken, en dat geeft best wel een gevoel van voldoening. Maar waar ze vooral voor zorgden was dat ik blij was om Charlie weer te zien. En dat zegt toch wel wat.

De liefde
Maar eindconclusie, ik ben verliefd op dit spel. Ik ben verliefd op die gekke Alien die me altijd probeert te verrassen door in een keer op te duiken, en ik ben verliefd op de nauwe, slecht geventileerde low-tech gangen van Sevastopol Station. Voor de liefhebbers van de Alien film, koop dit spel. Voor liefhebbers van survival horror, koop dit spel. Voor liefhebbers van science-fiction, koop dit spel. Er is eigenlijk geen excuus om dit spel niet te spelen*. Duidelijk toch?