20th Amsterdam Fantastic Film Festival

afff_2004In 2004 kreeg ik een uitnodiging in het gastenboek voor The Night Of Terror. Ik kende deze avond wel maar dan van enkele jaren terug toen deze nog in mijn woonplaats gehouden werd. Die avond heb ik geen film gezien alleen maar achter de schermen met de medewerkers van de bios lopen zuipen. Een geslaagde avond dus.

The Night Of Terror word tegenwoordig jaarlijks gehouden tijdens het Amsterdam Fantastic Film Festival. Dit is niet altijd zo geweest het is namelijk 20 jaar geleden begonnen als Weekend Of Terror. Hier kwamen de splatterfans en de gore-hounds naartoe om te genieten van slachting en moordpartijen. In de loop der jaren is het festival uitgegroeid tot meer dan alleen dit weekend vol gore en splatter. Het groeide uit tot een festival van allure een festival van de fantastische film die dit jaar zijn 20ste verjaardag viert. 20 jaren plezier voor de filmfreak en voor de gore-hound. The Weekend Of Terror is niet meer maar The Night Of Terror is er voor in de plaats gekomen.

Zodra de kaartverkoop van The Night Of Terror begon heb ik er meteen drie gereserveerd. Voor mij en voor twee goede vrienden die meegingen om mij in toom te houden…. Jaja alsof ze mij in toom kunnen houden 😉 Een weekje later heb ik via de Planet website meegedaan aan een wedstrijd voor twee vrijkaarten voor een film naar keuze. Ach ja ik had even niets te doen en wist alle antwoorden. Wie weet nu niet wie de regisseur is van de oorspronkelijke Dawn Of The Dead????

Twee dagen voor The Night Of Terror had ik tot mijn verrassing de vrijkaarten gewonnen. Dus ik kon een extra filmpje erbij pakken, dus bekeek welke films er zaterdag overdag en in de vooravond draaiden. Na een kort overleg met de heren besloten we zaterdag maar mooi op tijd die richting op te gaan om ook nog even Amsterdam rond te dwalen en een extra film te pakken. Na nog even goed op de website gekeken te hebben zag ik dat er ook nog kaarten waren voor de Gouden Méliès uitreiking waarbij twee gasten aanwezig zouden zijn die ik graag zou ontmoeten. Namelijk Lamberto Bava en Jan Kounen. Nadat ik hier ook kaarten voor wist te regelen heb ik besloten om de zaterdag een doel te verwezenlijken. Op de foto met deze twee heren en indien mogelijk een handtekening!

Zaterdagochtend om 10 uur vertrokken we naar Amsterdam. De heenreis werd begeleidt door de beukende muziek van Fear Factory en de geweldige noten van Devin Townsend. Eenmaal in Amsterdam aangekomen begon de jacht naar een goede parkeerplaats die we snel vonden. Nadat we de parkeerplaats uit waren gingen we op zoek naar een favoriete versnapering van Bob…. Falafel! Ik en Husseyin genoten van een patatje met!!! Hierna vervolgden we de reis om mijn strijdkledij op te halen bij een lokale muziek en film specialist. Juist de Boudisque. Je kan natuurlijk niet naar een filmfestival zonder correct gekleed te zijn met een goed horrorshirt.

Na een kleine zoektocht en een paar maal een verkeerde kant opgestuurd te zijn kwamen we aan bij Cinerama waar we meteen de gereserveerde kaarten ophaalden en gingen kijken welke film we nog meer zouden kijken. De keuze hebben we laten vallen op Tokyo Godfathers een animé zoals we die niet vaak zien. Dus maar weer een paar kaarten ophalen. Maar ik had nog een doel te verwezenlijken…. foto’s en handtekeningen van Lamberto Bava en Jan Kounen. Ben met enkele van de organisatie gaan babbelen en uiteindelijk kwamen we op het punt dat de dames van de gastenopvang zouden kijken wat ze voor me konden doen. Ik moest ze in ieder geval voor aanvang van de Gouden Méliès uitreiking even hierover aanschieten. Nog drie kwartier op de klok voor aanvang van Tokyo Godfathers besluiten we onze Meal Tickets maar in te leveren bij de Wagamama. Het eten zag er niet uit maar smaakte des te beter. Het was voor mij een welkome kennismaking met de Japanse Keuken.

Tokyo Godfathers: 

We kwamen halverwege de film binnen dus het duurde even voor we in de film kwamen en misten waarschijnlijk een leuk stuk. Maar gelukkig duurde het niet lang voor we in het verhaal zaten.

Het verhaal is tamelijk simpel maar uniek binnen animé. Het gaat over drie daklozen, een alcoholist,travestiet en een van huis weggelopen meisje. Deze drie vinden tussen het vuil een weggegooide baby. Met z’n drieën besluiten ze de ouders van de baby op te zoeken. Dit lijdt uiteraard tot de meest humoristische situaties maar alle drie worden ze ook geconfronteerd met hun verleden en leren dit accepteren.

Dit soort verhalen kom je niet vaak tegen misschien gelukkig misschien helaas, maar dat moet één ieder voor zichzelf uitmaken. Ik kan zeggen dat ik dit een heel erg mooie animé vind die ik zeker de moeite waard vind en wat ik ook graag vaker zou zien. De tekenstijl in deze animé is ook zeker de moeite waard alleen dit al maakt het een topper.

Van Helsing : The London Assignment: 
Direct na Tokyo Godfathers kwam de korte introductie tot Van Helsing.

Van Helsing word opgeroepen om in Engeland de dreiging van een moordenaar tegen te gaan die jonge meisjes vermoord en niets meer overlaat dan een weggeteerd lijk. Van Helsing gaat de strijd aan met de demonische Dr. Jekyll en Mr Hyde. De strijd is lang en hard maar uiteindelijk weet Van Helsing te overwinnen en hiermee het Engelse koninkrijk te redden.

Deze prequel was een leuk extraatje maar voor mij alles behalve de moeite waard. De animatie was zwak om het maar niet slecht te noemen en het verhaal en de humor typisch Amerikaans. Slecht gewoon slecht.

Hierna was het toch maar eens even tijd om met de dames van de gastenontvang te gaan babbelen over de gasten. Helaas konden de dames niets voor mij betekenen behalve de tip dat de gasten toch door de hoofdingang naar binnen zouden gaan en ik ze het beste maar aan kon schieten en ze gewoon de vraag voorleggen. Tevens waren ze ook zo vriendelijk om aan te geven vanaf wanneer de gasten aanwezig zouden (moeten) zijn. Dus het lange wachten begon. Na het wachten begonnen de eerste gasten dan te komen. Bob en Husseyin stonden al klaar om de foto’s te maken. Het duurde niet lang of één van de dames die de gasten ontving seinde me in de richting van een kleine oudere man die ik meteen herkende als Lamberto Bava. Meteen de stoute schoenen aangetrokken en op hem afgestapt met de vraag of ik met hem op de foto mocht. Geen probleem vond hij en ging ervoor staan waarnaar er enkele kiekjes gemaakt zijn. Helaas was zijn Engels of mijn uitspraak niet goed genoeg en begreep hij niet dat ik nog een handtekening wou hebben maar schudde me de hand en bedankte me. Even later kwam dezelfde dame van de ontvangs naar me toe en zij tegen me dat buiten Jan Kounen een peukie zat te dampen. Haha meteen erop af en weer dezelfde vraag. Jan Kounen reageerde er perfect op en zei me dat we er dan ook goed voor moesten staan. Peukie uit en in de houding en klik weer een mooie foto. Hierna meteen weer om een krabbel gevraagd en die heb ik ook gekregen met een groet erop en een tekeningetje. Mijn doelstelling was bereikt…. met twee mensen op de foto waar ik niets meer dan respect voor heb. Nadat alle gasten aanwezig waren de Gouden Méliès uitreiking.

Gouden Méliès: 

8 leden van de EFFF (European Fantastic Film Festival) nomineren een korte film voor een Gouden Méliès en elk een lange film voor een zilveren Méliès waarvan de favoriet dan weer de gouden Méliès wint. De prijs is vernoemt naar Georges Méliès, een Franse filmmaker die bekend staat om zijn fantastische films die hij het begin van de vorige eeuw maakte. Elke van de lange films werd de trailer van geshowd en kreeg na afloop van één van de gasten een zilveren Méliès uitgereikt. Dit werd afgewisseld met filmpjes van Georges Méliès en een illusionisten act. Na de 8 zilveren Méliès uitgereikt te hebben aan: Beyond Re-Animator, Deathwatch, Fear Dot Com, Killing Words, Tears Of Kali, Haute Tension, The Green Butchers en My Little Eye was het tijd voor de Gouden Méliès. Deze werd voor de lange film uitgereikt aan: The Green Butchers en voor de korte film aan: El Tren De La Bruja. Als afsluiter van de uitreiking werd de korte film El Tren De La Bruja geshowd.

Direct hierna begon The Night of Terror de eigenlijke reden waarom ik naar Amsterdam ben gegaan die dag.

The Night Of Terror: 

Vlak voordat de mensen massaal naar binnen ging liep Jan Doense (Mr Horror) regelmatig langs om nog wat spullen weg te slepen. Mr Horror een begrip in Nederland onder de horrorliefhebbers. Natuurlijk kon ik deze kans niet voorbij laten gaan en viel hem ook lastig met de vraag voor een kiekje en een krabbel. Geen probleem vond die en dat is dan ook weer goed gekomen.

De uitnodiging die ik in mijn gastenboek ontving luidde: “hoer-roepers unite”. Ach ja dacht ik het zal wel er niet verder over nadenkend. Maar na ongeveer een kwartier in de zaal gezeten te hebben begon het. Iedereen schreeuwde tegen elkander HOER en HOMO tot vervelends toe. Ik begon me nadat men dit tot aanvang van de eerste film volhield me lichtelijk te ergeren.

High Tension: 
Een Franse slasher over twee vrouwen die naar de boerderij van de ouders van één van hen gaan voor een korte vakantie.

In het begin van de film is me meteen duidelijk waarom de uitnodiging “hoer-roepers unite” luidde. De vrouwen binnen de film werden continu voor HOER uitgemaakt en dan niet zomaar voor hoer nee nee. Stel je voor ze loopt op blote voeten, dan is het een BLOTE VOETEN HOER. Als ze een badkuip droogmaakt is het een BADKUIP HOER. Maar als ze even voelt als de elektrische kachel aan is, is ze weer een ELEKTRISCHE KACHEL HOER. En de mannen ja ja dat zijn de HOMO’S he! Daar hoor je ook de meest uiteenlopende versies van maar de beste is nog wel de KOMOHOMO die gejoeld werd op het moment dat iemand met een stuk plastic (zak) gewurgd werd.

De film is een typische slasher waarin alle clichés naar boven zijn gehaald met een overdaad aan bloed en splatter wat het dan nog enigszins leuk maakte. De reactie van het publiek toen er bijna aan het eind van de film een technische storing met de band was, was ik het ook helemaal mee eens. Een applaus en verzoek om de volgende film. Helaas het mocht niet baten en we hebben de film uitgekeken waarbij het laatste cliché uit de kast gehaald werd de zaag…..

Dawn Of The Dead: 
De film waar we allemaal voor gekomen zijn. Deze film hoef ik verder niet te beschrijven voor een uitgebreid verslag ga op de website naar recensies en lees mijn recensie er maar over.

Undead: 
Australische Zombie film zonder ondertiteling met een zaal vol HOER-roepers!?

Australiërs zijn rare lui vooral omdat ze telkens Oj Mate schreeuwen als ze iemand aanspreken. Dit werkte bij het publiek erg aanstekelijk waardoor het typische HOER geroep regelmatig werd afgewisseld met OJ MATE. Natuurlijk kennen we ook allemaal een erg bekende Australiër… namelijk Steve The Crocodile Hunter. Door deze bekende Australiër werd iedere man binnen de film omgedoopt tot een STEVE HOMO. Geweldig je moet het meemaken om het te geloven.

De film heb ik helaas niet alles van meegekregen omdat de slaap mij af en toe te pakken nam ondanks het HOER en STEVE HOMO gejoel. Het verhaal is vagelijk om het maar even zo te noemen. Door een meteorietenregen veranderen de mensen in zombies die dan weer gered worden door buitenaardse wezens. Jaja ik kon de film niet helemaal volgen maar dat kan ook komen doordat ik af en toe wegzakte tijdens de film 😉 Al met al genoeg splatter en gore om mij en de rest van het publiek te vermaken.

Na deze film gingen we weer richting auto om de weg terug naar huis te vervolgen helaas voor ons moesten we hierdoor de film The Toolbox Murders missen maar om eerlijk te zijn had ik hier ook geen hoge verwachtingen van. Ten eerste is het een Amerikaanse slasher, wel van Tobe Hooper maar het blijft toch een slasher. En het is ook nog een remake…. iets waar ik fel op tegen ben. Ik zal hem wel zien zodra deze op DVD uit is en beslis dan of het wel of niet verstandig is om deze film te hebben overgeslagen….

Na deze lange dag en nacht kan ik me maar één ding bedenken….. volgend jaar weer en HOER-ROEPERS unite!!!!!

Het is echt aanstekelijk 😉