War Between the Planets

Poster voor de film ""

War Between the Planets

80 min - Science Fiction
Your rating:

Country:   Italy
Language:  Italian
Release Date:  1966
Director:  Antonio Margheriti
Runtime:  1 h 20 min


Tagline: The Earth Is Scourged By Floods, Earthquakes and Disasters... until a space station discovers a fiery unknown planet heading for a collision to destroy all humanity!

Wat zou jij doen als je op een avond een ommetje aan het maken bent en plots staat er een buitenaards wezen voor je? Veel zal afhangen van hoe het creatuur er uitziet. Als het een sexy humanoide is, ga je het misschien wel uitnodigen om een pint te drinken. Lijkt het nog het meest op een beschimmelde appel met 9 ogen en 6 poten, dan krijgt het hoogstwaarschijnlijk een goed gerichte riek in het achterste geplant (als je het achterste al kan vinden). De inherente angst voor het onbekende dat wij mensen bezitten, zorgt er voor dat men in de filmwereld daar handig op inspeelt door de xenomorfen veelvuldig als kwaadaardige wezens voor te stellen die ons liefst zo snel mogelijk een kopje kleiner willen maken. Meestal kunnen we die dreiging wel aan. Maar hoe pak je het aan als een volwassen planeet zelf zich tegen ons verzet?

Het weer en de atmosfeer op Moeder Aarde heeft het zwaar te verduren. Wetenschappers dokteren uit dat dit komt door invloeden vanuit het heelal. Rod Jackson, een bevelhebber op een ruimtestation, wordt erop uit gestuurd om dit te onderzoeken. Al snel komt men er achter dat een planeet de oorzaak is en bovendien ook nog eens op ramkoers ligt met onze aardkluit. Buiten dit gevaar van gigantisch proporties moet Rod ook nog rekening houden met de gevoelens van luitenant Terry Sanchez, een ongewenste uithuwelijking met de dochter van generaal Norton en de rivaliteit en rebellie van Dubrowski, zijn onderbevelhebber. Met nog enkele uren te gaan, wordt de beslissing genomen om de planeet te laten ontploffen met een antimaterie-bom. Dit zal niet zo makkelijk blijken te zijn, want de planeet leeft en gaat zich niet zonder slag of stoot gewonnen geven.

Als je de bovenstaande synopsis leest, moet je waarschijnlijk wel denken aan Michael Bay’s Armageddon, wat in de verte de zelfde structuur volgt. Dat is in ieder geval wat ik deed. Ook hier volgen we een groep ruimtereizigers die naar een planeet toevliegen met gevaar voor eigen leven met als doel het op te blazen. Da’s ook wel waar de vergelijkingen stoppen. De Amerikaanse blockbuster was een actiefilm waar een groot budget achter stak met (op dat moment) wereldsterren en ontploffingen, wat overdreven sentimentaliteit en een verhaal dat gericht was op entertainment, zonder dat de hersens moesten gepijnigd worden. Graag had ik gezegd dat deze Italiaanse ‘space opera’ veel meer te bieden had, maar het tegendeel is echter waar. Ondanks dat de film nog geen 80 minuten duurt, zijn de eerste 50 minuten dodelijk saai. En saaiheid is iets wat je niet wilt horen van een Italiaanse genrefilm!

Want bij een ruimte-avontuur waarbij de antagonist een levende planeet is, leeft de hoop dat het merendeel van de film zich op die planeet bevindt. We gaan echter veel grijze metalen gangen en bedieningspanelen zien, waardoor de gedubte acteurs heenwandelen. Veel van de ‘actie’ houdt in dat men allerlei onderzoeken voert vanachter hun computers, terwijl stemmen over de telecom ons op de hoogte houden. De relationele problemen van commandant Rod Jackson zijn ook vrij oninteressant (en bovendien onbevredigend uitgewerkt, de potentiële dramatiek van de driehoeksrelatie en confrontaties tussen de participanten ervan vinden simpelweg niet plaats), maar er zitten af en toe wel onbedoeld hilarische momenten in verwerkt. Wanneer de rebelse Dubrowski te horen krijgt dat zijn vrouw overleden is bij een ramp op aarde toont Rod zijn leiderscapaciteiten door zijn collega eens bij de schouder vast te grijpen en te zeggen dat hij even kan gaan slapen!

Al te veel zeiken over dit soort elementen lijkt nutteloos gezien het genre en het doel ervan, maar als men de dodelijke fout maakt om zich hier grotendeels op te concentreren, dan gaat het juist extra hard steken. Buiten het algemene gegeven dat men een planeet gaat opblazen, vliegen veel van de details gewoon over het hoofd van de kijker heen, deels ook geholpen door pseudo-wetenschappelijke termen die constant gebezigd worden waarmee de personages veel, maar eigenlijk helemaal niks, zeggen. Ik weet ook niet of het komt door de beperkte ruimte in de sets op het ruimtestation en de basis op de Aarde, maar de film is ook cinematografisch helemaal niks opmerkelijks. De special effects zien er wat knullig uit met de overduidelijke modelbouw en de koorden die de acteurs helpen om door de ruimte (ook duidelijk dat het een geverfde achtergrond is waar de acteurs voorstaan, meer dan in andere films die ik heb gezien uit dezelfde periode) te zweven, zijn soms zichtbaar, maar dit doet eerder charmant dan storend aan.

Na de worsteling doorheen het overgrote deel van de film, waarbij de ogen af en toe dichtvielen, was ik klaar om niks anders als gal te spuien. Juist op dat moment arriveren onze helden bij de gevaarlijke planeet in kwestie en voor de laatste 20 minuten komt er plots vaart in. De planeet is, net zoals Mars, rood en lijkt gemaakt uit een geleiachtige lava. Kraters met daaruit groeiend een soort aderachtige tentakels geven het landschap nog wat meer reliëf. Alles ziet er overtuigend buitenaards uit en je vraagt je meteen af, hadden we hier niet eerder kunnen landen? Een schip met inzittenden wordt opgeslokt door de lava, iets wat commandant Rod weinig doet. Ook de dood van Dubrowski (het GI Joe-poppetje dat hem representeert in zijn ruimtepak vliegt als een gek boven de planeet en dan plots recht de smurrie in) lijkt hem niet van zijn stuk te brengen. Onverschrokken duikt hij een grot binnen en begint wild op de aders in te hakken, terwijl zijn kompanen (liefje Terry en engineer Perkinson) de bom voorbereiden.

Nu plots wordt Rod wel zéér heldhaftig, zelfs zo ver gaand dat hij zichzelf wilt opofferen! De bom kan namelijk enkel afgaan door het te verbinden met een speciale ruimtehelm, gedragen door Perkinson, dus zonder problemen zet onze commandant zijn helm af en wisselt met Perkinson. Een instorting doet Perkinson echter vast te komen zitten en Terry moet alle moeite van de wereld doen om Rod mee te sleuren en van de planeet af te krijgen. Het is duidelijk wie de lievelingetjes van de commandant waren en van wie hij het enkel koud kreeg! Wanneer ze op veilige afstand zijn, gaat de planeet er aan in een bevredigende explosie. Dit laatste deel slaagt er zo in om de film nog enigszins te redden en de voorgaande slaappil wat te neutraliseren. En ere wie ere toekomt, Rod toont zijn groot hart door het zoontje van Dubrowski, samen met Terry, te adopteren. Eind goed, al goed!

Voor geslaagde Italiaanse ruimtecinema kan je best Luigi Cozzi’s ondernemende Starcrash in de DVD-speler duwen, maar de hardnekkigere kosmonauten van de genrefilm kunnen met deze film nog wel op onderzoek uitgaan, zolang ze in het begin een stevige koffie ter hand hebben!