The Creation of the Humanoids

Poster voor de film ""

The Creation of the Humanoids

75 min - Science Fiction
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1962
Director:  Wesley Barry
Runtime:  1 h 15 min


Tagline: Man's Own Creation! Can He Control Machines That Produce People?

Robots zijn in de maatschappij overall aanwezig. Je hebt van die stofzuigpannekoeken die je hele huis schoonmaken, in fabrieken helpen ze met het verlichten van de taken van mensen of ze dienen gewoon als gadget voor mensen om zich te vermaken. Een jaar ofzo geleden (of langer geleden, het gaat allemaal ook zo snel) was er zelfs een hobbyist die er in geslaagd is een robotversie van Scarlett Johansson te maken, waarmee hij dan conversaties aanging (en wie weet wat allemaal nog meer). In ieder geval hebben we het bij robots altijd over dienende rollen en zien we ze niet als onze evenknie, vooral ook omdat ze geen ziel en gevoelens hebben. Alle acties die ze ondergaan, hoe geavanceerd ook, zijn voorgeprogrammeerde instructies. De angst dat ze op een bepaald moment de bovenhand zouden halen, is misschien niet reëel, maar stemt wel tot nadenken.

In deze film hebben de mensen weeral eens niet goed nagedacht, want een nucleaire oorlog heeft de planeet tot een verlaten kluit in het heelal gedegradeerd, waar een klein percentage van de mensheid is overgebleven. De overgeblevenen proberen de maatschappij terug op te bouwen en roepen de hulp in van robots. Deze worden steeds complexer totdat men humanoïdes creëert, robots die gelijken op mensen (hier met ‘zwarte knikker’-achtige ogen en een groen-blauwe huid) en door de mensen met argwaan behandeld worden. Desondanks hebben de humanoïden enkel het beste voor met de mensheid en bereiden ze, samen met een geleerde, de volgende stap voor : het overbrengen van het geheugen van overleden mensen in humanoïdes die identiek lijken op het gastlichaam, waardoor ze verder kunnen leven. De Orde Van Vlees En Bloed wil daar echter een stokje voor steken.

Het is me nog niet veel voorgevallen, maar de film slaagde er in om tegelijkertijd met intrigerende ideeën op de proppen te komen die mijn aandacht trokken én saai genoeg te zijn waardoor ik mijn aandacht er moeilijk kon bijhouden, met dichtvallende ogen tot gevolg. Het is een film die in de handen van een uitstekend regisseur (met acteurs die wat meer leven in hun rollen brachten i.p.v. als levensloze mannequins hun tekst af te werken) tot grote hoogtes zou gebracht kunnen worden.  Het lage budget doet de film ook al geen goed, maar zou aan de andere kant een sterke structuur ook geen kwaad doen. Sommige van de robots die in het begin van de film even voorbijkomen, zijn hilarisch in hun onbeholpenheid en doen denken aan Robby De Robot, maar de humanoïden zijn een geslaagde creatie die geloofwaardig overkomen als geavanceerde mensachtigen die binnenin toch enkel uit bedrading en radertjes bestaan.

Verder zit de film vol kleuren en leuke geluiden (een deurbel heeft een ‘swoosh’-geluid dat in geen 100 jaren op een deurbel zou lijken), denk bij dit een beetje aan de originele Star Trek-reeks qua kwaliteit, niet hoogstaand maar hoogst charmant. Verder bevat de film een paar uiterst simpele, doch efficiënte trucjes, zoals het tot leven brengen van een arm van een humanoïde. Qua actie is het echter nog droger dan een woestijn zonder oase. Er is welgeteld 1 vuistgevecht waarin 2 mensen een klap op hun smoelwerk krijgen en tijdens de finale wordt er een mes in een bast geduwd. Daarbuiten zijn het vooral de mondspieren van de acteurs die een workout krijgen van jewelste. Er wordt zoveel afgepraat hier dat het evengoed een hoorspel op de radio had kunnen zijn. Dit wordt ook nog eens versterkt door een wel zéér spaarzame beeldvoering. Bij momenten lijkt het wel of de cameraman even naar de cafetaria was. Ook niet nodig als de acteurs maar in een beperkte radius bewegen of gewoon stilstaan. Dit maakt het visuele aspect tot een verwaarloosbaar gegeven.

En dat is jammer, want ook al is het chassis zwaar ondermaats en zijn enkele onderdelen niet in staat de wagen ver te brengen, de motor bevat meer dan voldoende pk’s. De film mijmert en filosofeert er op los met thema’s als religie, racisme en de natuur van de mens, zoals elke goede science-fiction dat doet. De humanoïdes die aanvaard willen worden door de mensen en daarom hun menselijkheid willen evenaren, de Orde Van Vlees En Bloed die als een sekte opereert en angstvallig de humanoïdes onder de knoet willen houden, het conflict tussen de ‘held’ van het verhaal (een lid van de Orde Van Vlees En Bloed) en zijn zus (die in een relatie verwikkelt is geraakt met een humanoïde),… het is allemaal vrij zware kost die naderhand grondstof tot discussie voorziet.

Toegegeven, sommige sequenties gaan iets te lang door en hadden gemakkelijk korter gekund (ik kreeg meermaals het gevoel dat de film beter had gewerkt als een aflevering van The Outer Limits), maar het getuigt wel van een intelligentie die ver boven de gewoonlijke ‘aliens willen ons vernietigen’-niveau stijgt (denk aan klassiekers als The Day Earth Stood Still en Forbidden Planet). In de finale volgt er een twist die je halfweg al kunt zien aankomen, maar ze valt wel niet uit de boot en volgt logisch op de thema’s die de film wilt aansnijden, vooral over welke elementen een mens tot een mens maakt en zijn identiteit vormt. Een finale ook die geweldloos is, hoopvol voor de mensheid zelfs, wat ook niet alledaags is voor het genre. Of toch niet, want is de ziel niet de essentie van de mens? Meer ga ik niet verklappen!

Maar ja, die rijke inhoud wordt allemaal wat in de weg gezeten door de krakkemikkige uitvoering. Daarom is deze prent enkel aan te raden voor de vergevorderde science-fiction kijker en droom ik voor een keertje eens over een remake die het onderste uit de kan zou halen.