The Bloodstained Butterfly

Poster voor de film ""

The Bloodstained Butterfly

95 min - Thriller
Your rating:

Country:   Italy
Language:  Italian
Release Date:  1971
Director:  Duccio Tessari
Runtime:  1 h 35 min
Writers:  Gianfranco Clerici, Duccio Tessari, Edgar Wallace


Een regenachtige dag in een park. Een koppel kinderen, een jongen en een meisje, spelen er verstoppertje. De kleine meid probeert zich te verbergen en ziet dan het lijk van een jonge vrouw van een heuvel afrollen. Een man verdoken in een regenjas en een deukhoed dragend vlucht. Verschillende mensen zien hem. Wanneer de politie ooggetuigenissen verzamelt, blijkt het spoor te leiden naar TV-personaliteit Alessandro Marchi. Een rechtzaak volgt, waar verschillende bewijsstukken worden aangebracht door de procureur, maar telkens ontkracht door de advocaat van de verdediging, totdat het bloed op Alessandro’s shirt van het slachtoffer blijkt te zijn. Hij wordt veroordeeld tot levenslange opsluiting. Dan volgt er echter een nieuwe moord, wat doet blijken dat de echte moordenaar nog steeds vrij rondloopt.

Diegenen die een beetje bekend zijn met de wereld van de Italiaanse thrillers uit de jaren ’70 (de piekperiode, want het begon al eind jaren ’60 en liep zelfs nog door tot in de jaren ’90), ook de giallo genoemd, kennen de elementen die het genre definiëren. Meestal een moordenaar die zwarte leren handschoenen draagt. Sequenties van moorden die uiterst levendig, opwindend en stijlvol gefilmd zijn (uiteraard zijn voornamelijk vrouwen de slachtoffers en mannen de daders, maar er zijn uitzonderingen). Een hoofdrolspeler die meestal tegen zijn zin gebombardeerd wordt tot amateur-detective (de politie is zo goed als altijd een speler ver in de achtergrond). Een spectaculaire soundtrack. En een onthulling op het einde die je meer niet dan wel op voorhand kon voorspellen, met niet altijd een psychologisch sterk motief waarom dat de dader zonodig met een ijspriem enkel de ogen van blonde vrouwen moest uitsteken.

De regisseur van deze film draaide hiervoor ook al Death Occurred Last Night, een kruising van een giallo met de politiefilm, met veel aandacht voor de personages en wat er zich in hun hoofd afspeelt. Deze film is eveneens een buitenbeentje, zodat het er op lijkt dat de man niet geïnteresseerd was om gewoon een genrefilm af te leveren. Vooreerst 1 van de meest unieke kenmerken, de spectaculaire moorden. Het aantal doden kan je tellen op 1 enkele hand, wat niet bijster veel is. En ook al is de film prachtig gekaderd, gemonteerd, belicht en wordt er gebruik gemaakt van interessante camerastandpunten en rustige, soms melancholische pianomuziek (de opening in het park is een absoluut briljant stukje filmkunst), de moorden zijn kil en functioneel gedraaid, gespeend van sappige details en met een vleugje klasse. Het is een andere aanpak die de structuur van de film goed past.

Die is namelijk ook grondig anders dan de meeste films uit het genre. Er is bijvoorbeeld geen gewone man die tegen zijn wil op onderzoek uitgaat om zelf de dader te vatten. De lange arm van de wet is zeker geen incompetent orgaan in deze prent en speelt zelfs een prominente rol in de afwikkeling van de zaak. In de 1e helft van de film volgen we de politie en de procedures en technieken die ze gebruiken om tot de arrestatie van de verdachte te komen, waarna we de rechtszaak volgen tot zijn uiteindelijke veroordeling. Deze rechtszaak wordt afgewisseld met flashbacks, waarin we wat meer te weten komen over de 2 families die op de voorgrond komen te staan, waarvoor geldt dat ogenschijnlijk stille waters soms wel hele diepe gronden hebben.

Aan de ene kant de familie Marchi, die zwaar onder druk komt te staan doordat de vader een mogelijke moordenaar is (het slachtoffer is trouwens een Franse tiener, Françoise, een vriendin van de dochter, Sarah). Aan de andere kant hebben we Giorgio, een getroubleerde jonge man die uit een rijke familie komt, waar het hem nooit ontbrak aan luxe maar, zo blijkt uit een venijnig gesprek met zijn vader, er toch een serieuze haar in de boter blijkt te zijn. De connectie tussen beide families bestaat erin dat Sarah een boontje heeft voor Giorgio, die de affectie graag aanneemt en tijdens de beproeving van de rechtszaak worden ze een koppel.

Nadat de rechtszaak beklonken is en Alessandro de gevangenis invliegt, is dat uiteraard niet het einde van het verhaal. Tijdens het rechtbankdrama worden we al mondjesmaat wijzer over wat er zich onder de oppervlakte afspeelt (Giorgio en Françoise blijken een historie met elkaar te hebben, Alessandro een minnares), maar erna vallen een aantal maskers af en wordt de ware toedracht steeds duidelijker. Zelf ontdekken hoe de vork in de steel zit, is altijd leuker, dus veel meer kan ik er nu niet over zeggen, behalve dat dubbelspel en bedrog hun lelijke hoofd roeren en dat er van het gezegde “een wolf in schaapskleren” een perfect voorbeeld lijkt rond te lopen, uiteraard van iemand waarvan je dat niet meteen verwacht.

En zo worden doorheen de film constant hints gegeven over de ware toedracht, die pas volledig duidelijk wordt tijdens de laatste 10 minuten. Het moet gezegd, het levert een verrassende, doch vergezochte, ontknoping op, die wel uitnodigt om de film op een later moment zeker nog eens te zien. Opnieuw is het moeilijk om al te veel uit te wijden zonder belangrijke details te verklappen, maar in functie van het voorzien van een einde dat de kijker verrast, blijkt 1 personage wel ontzettend veel risico te nemen om tot een bepaald resultaat te komen. Een voordeel van het einde is dat de sympathie van het publiek voor een aantal personages opnieuw flink overhoop wordt gegooid, wat voer tot discussie oplevert bij een lekker wijntje.

Een zeer sterke film die het flamboyante mist van de absolute toppers in het genre, maar dat ruimschoots compenseert met een uitstekende karakterisering en audiovisueel toch uiterst interessant en aangenaam is.