Star Wars: The Last Jedi

Met The Last Jedi kreeg regisseur Rian Johnson (Looper, Brick) de kans om het achtste deel van de Star Wars saga neer te zetten. Dit vervolg op JJ Abrams The Force Awakens zet hoger in en weet het op zo goed als alle fronten waar te maken. Johnson neemt Star Wars mee naar onbekend terrein en bevat alsnog alle klassieke elementen die van een Star Wars film verwacht mogen worden. De lightsaber duels, gevechten tussen ruimteschepen en humor zijn aanwezig maar bestaan nu naast veel heftigere interne (en externe!) conflicten dan we gewend zijn.

In tegenstelling tot de verwachting begint de film niet bij het moment waar de vorige film eindigde. In plaats daarvan komen we binnen bij de evacuatie van de Resistance basis. Deze basis wordt aangevallen door de First Order die de macht na de eerste film geheel hebben overgenomen. Deze evacuatie en de daaropvolgende vluchtpoging voor de First Order-floot zijn de ruggegraat van het verhaal van de Last Jedi. We zien hier oude bekenden terug zoals General Leia (Carrie Fishers laatste rol) , top-piloot Poe Dameron (Oscar Isaac) met zijn geliefde droid BB-8.

Daarnaast volgen we iets later in de film alsnog Rey (Daisey Ridley) en, eindelijk, Luke (Mark Hamill) wiens ontmoeting en verdere kennismaking volledig anders dan verwacht loopt. Het afgelegen eiland Ahch-To dient als de achtergrond voor dit stuk van de film. Hier maken zien we ook voor het eerst de uiterst schattige Porgs, die het slachtoffer zijn van enkele duistere grappen. Deze Porgs zijn verder gelukkig niet al te aanwezig in de film (zoals in het verleden wel eens gebeurde).

Finn (John Boyega) heeft een vrij losstaande missie samen met nieuwkomer Rose Tico (gespeeld door de nog onbekende Kelly Marie Tran). Samen gaan ze op zoek naar hulp in de stad Canto Bight (een soort ruimte Monaco). Dit gedeelte is het zwakste stuk van de film, met enkele scènes die bijna overbodig voelen. The Last Jedi blijft echter ook in dit middenstuk zeer vermakelijk.

Het hart in de film zit in het conflict tussen schurk Kylo Ren (fantastisch neergezet door Adam Driver) en Rey. Het welbekende Star Wars thema van de balans tussen Licht en Donker wordt vakkundig veel verder uitgediept dan ooit tevoren in filmreeks. Beide acteurs stralen kracht en kwetsbaarheid uit en hun scènes samen zijn de hoogtepunten uit de film.

Visueel is de film misschien wel de beste Star Wars films tot nu toe. De locaties zijn gevarieerd en erg kleurrijk. Zo lijkt een bijna geheel rode kamer haast uit Argento’s Suspiria te komen, en de planeet Crait waar witte zoutvlakten prachtig contrasteren met de rode grond daaronder.. Ook is het eiland Skellig Michael een prachtige vondst om als locatie te gebruiken. De gevechtschoreografie heeft een combinatie van elegantie en rauwe kracht die we niet eerder hebben gezien in Star Wars.  Ook thematisch is de film zeer sterk. Het centrale bericht om het verleden te laten rusten wordt goed uitgewerkt, alhoewel het misschien voor iedereen om een welkome verandering in thematiek gaat.

The Last Jedi lijkt een enigszins gemengd ontvangen te worden, voornamelijk omdat het nieuwe wegen inslaat. Hierin vallen parallellen te zien met The Empire Strikes Back dat destijds ook niet universeel geliefd ontvangen werd als middelste film. Uiteindelijk werd ESB door velen gezien als juist de beste film uit de oorspronkelijke trilogie. De tijd zal leren welke positie The Last Jedi uiteindelijk krijgt.