Night of the Devils

Poster voor de film "Night of the Devils"

Night of the Devils

91 min - Horror, Foreign
Your rating:

Country:   Italy Spain
Language:  Italian
Release Date:  1972
Director:  Giorgio Ferroni
Runtime:  1 h 31 min


Tagline: Creatures of the Living Dead!

Een man in vuile en gescheurde kledij loopt door het landschap van een onbepaald Oost-Europees land. Hij heeft een blik van waanzin in zijn ogen en valt neer in een rivier. Daar wordt hij gevonden en meegenomen naar een ziekenhuis. Daar blijkt men geen woord uit hem te krijgen. Ondertussen herinnert Nicola zich wat er eerder gebeurd is. Hij blijkt een zakenman te zijn die hout ging aankopen, doch hij krijgt autopanne in het bos nadat hij moest uitwijken voor een oude vrouw. Hij gaat op zoek naar hulp en komt aan bij een hoeve waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. De vader van het gezin maakt er zich klaar om het bos in te trekken en geeft zijn familie te kennen dat als hij na 6u ’s avonds arriveert, men hem onder geen beding mag binnenlaten. Wanneer hij de volgende dag op klokslag 6u terug aan de deur staat, weerhoudt Nicola de zoon Jovan er van zijn vader met een staak in het hart te doden. Maar dan gaat de vader zich steeds vreemder gedragen.

Deze film valt kort samen te vatten als een typische Hammer-film vol gothiek, maar dan gemaakt in Italië en een stukje bloederiger en nog sfeervoller. En dat mag gerust een compliment genoemd worden. Het verhaal van de film is gebaseerd op een novelle van Alexei Tolstoi genaamd The Family Of The Vourdalak en heeft ook als uitgangspunt gediend voor het segment ‘I Wurdulak’ uit de film Black Sabbath van Mario Bava. Ook dat is een vergelijking die gemaakt mag worden, de cinema van grootmeester Mario Bava, waar deze film in kwaliteit sterk tegen aanleunt, enkel een tikje minder kleurrijk. Het verhaal is spannend te noemen, maar is uiteindelijk een variatie op het thema van de vampiers en puilt dan ook niet uit van de originaliteit. Dat komt terug in een aantal elementen, zoals de noodzaak van een houten staak in het hart te steken om de monsters te doden, alsook de reactie van de Wurdalak nadat hun hart gepenetreerd wordt en dat ze zich tijdens de nacht voortbewegen.

Een vraag voor iedereen die dit leest. Als voor je ogen een lijk wegsmelt, blijf je daar dan vrij onbewogen bij? Lijkt je dat normaal? De protagonist Nicola schijnt er niet echt een probleem van te maken. Later in de film sterven een aantal van de ondoden blijkbaar door van het dak van een rijdende auto op de grond te vallen. De film vergeet eventjes zijn eigen regels! En daarmee is zowat het negatieve afgehandeld. Want voor de rest is dit horror om van te snoepen. Er wordt namelijk meer dan degelijk geacteerd. Hoofdrolspeler Gianni Garko (in een carrière die gaat van westerns tot Lucio Fulci’s The Psychic en zelfs een Tirolersexkomedie!) weet op overtuigende wijze de moderne zakenman neer te zetten die terechtkomt in een alternatieve wereld en langzaamaan zich realiseert dat hij te maken heeft met krachten die hij niet begrijpt. De oogverblindende Agostina Belli straalt een breekbaarheid uit die haar rol van zachtaardige boerendochter Sdenka goed uitkomt, een meisje dat de bovennatuurlijke en harde wereld waar ze in leeft maar al te graag zou ontvluchten. Zelfs de 2 kleine meisjes halen een dikke voldoende!

Aangezien dit een Italiaanse film is (en dan ook nog in de jaren ’70), wil dat zeggen dat bloed en naakt niet geschuwd worden. Zoals al duidelijk werd, krijgen we te zien hoe een lijk wegsmelt en dat is qua speciale effecten wel het hoogtepunt, maar er zijn nog een paar andere momenten die eventjes de adrenaline doen stijgen (zoals een vrij hallucinante en surrealistische openingsmontage). Zonder iets te willen verklappen, is er een scène waar naakt en geweld gemengd worden op een manier die je nooit van zijn leven uit de Hammer-stal zou zien komen. Het moet wel gezegd dat bloot en gore niet de raison d’être zijn en enkel gebruikt worden om enkele scènes van wat meer pit te voorzien. Ook zijn de momenten van naakt vrij smaakvol in beeld gebracht en zijn ze uiterst ver verwijderd van de groezeligheid van sommige Italiaanse genrecinema een aantal jaren later. Smaakvol en gracieus, zo kan ook de soundtrack van jazzpianist Giorgio Gaslini genoemd worden, met een prachtig thema met engelenstem Edda Dell’Orso die de luisteraar in hogere sferen brengt.

En sfeer, dat is uiteindelijk waar de film op drijft. De locaties zijn prachtig. Een uitgestrekt bos, de donkere en oude hoeve, ze worden uitstekend gebruikt en nog beter belicht. Er zitten echt fantastisch mooie shots in de film, uitgevoerd met licht en schaduwen die alles een sinister laagje geven. Er wordt de tijd genomen om de spanning op te drijven en de verschrikkingen van de Wurdulak goed te laten inwerken. Er zijn een paar momenten die als ‘jump scare’ zouden gecategoriseerd kunnen worden, maar het is vooral het creëren van een onheilspellende sfeer waar men zeer goed in slaagt. En zo kan alles opbouwen naar een uiterst bevredigende finale waarbij de actie een versnelling hoger gaat (bijna letterlijk te nemen) en de kijker wordt achtergelaten met een vrij wrang gevoel omwille van het deprimerende einde. Ja, liefde overwint hier niet alles!

Een vrij obscure horrorfilm en dat is jammer, want hij behoort tot de hogere klasse. Zelf hoorde ik er pas van toen ik de Blu-Ray van Raro Video aanschafde (regiovrij!) en dat is iets wat ik elke liefhebber van Eurohorror alleen maar kan aanraden!