Night Fright

Night Fright

75 min - Science Fiction, Horror
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1967
Director:  James A. Sullivan
Runtime:  1 h 15 min


Maak het maar eens mee! Je verjaardag komt er binnenkort aan en je bent een ontzettend grote fan van de horrorklassieker Fright Night uit 1985 (wie niet trouwens, prachtfilm), maar je hebt hem nog niet op DVD. Je partner (of kameraad, ouder, broer,…), die van je interesses afweet maar er niet in thuis is, vangt de hints op die je subtiel laat vallen (“Jezus, Fright Night, dat was nog eens een topper, had ik hem maar op DVD!” binnen hoorafstand) en wilt je uiteraard verrassen. Een aantal dagen later is het zover. Gelukkige verjaardag! Kusjes. Taart. Pakjes, 1 heeft de vorm van een DVD. Hongerig graai je het open. Maar dan… geluk verandert in een verpletterende teleurstelling die je voor de geschenkgever enigszins probeert te verbergen. Blijkt het de totaal overbodige remake te zijn! Ochja, moet je maar bedenken, het kan nog altijd erger, lees verder!

Het begint nochtans goed. Een koppeltje is aan het vrijen in de auto ergens bij een bos aan een afgelegen zandweg. Iets hijgends en grommend nadert. Het meisje krijgt het in de mot, schreeuwt en… een andere jongen, Chris, gaat zijn vriendinnetje Judy uithalen. In het bos gaan ze wat kussen en rondspelen, waarna Judy het uitschreeuwt als ze iets op de grond ziet liggen. Blijkt het een vreselijk toegetakeld lijk te zijn. Sheriff Clint Crawford wordt erbij geroepen, maar mag niets doen omdat de FBI de zaak overneemt. Gefrustreerd gaat hij dan samen met zijn hulpsheriff en een reporter maar zelf op onderzoek uit. In het bos vinden ze de pootafdruk dat enkel maar van een beest afkomstig kan zijn. Uit voorzorg verbiedt hij de mensen uit het plattelandsdorpje om zich nabij het bos te begeven, maar dat weerhoudt een aantal tieners er niet van er een nachtelijke danspartij te houden.

De film voelt aan als een jaren ’50 monsterfilm met het enige verschil dat hij in kleur geschoten is, zelfs in die mate dat het een bewuste keuze lijkt van de filmmakers om die stijl te imiteren. Er wordt dan ook ontzettend veel in gebabbeld (vele gebeurtenissen en ontdekkingen krijgen we niet te zien, maar worden door de karakters wel netjes uitgelegd) en het monster krijgen we zeer weinig te zien (in de beeldtransfer die ik voor handen had, kon je dat bijna letterlijk nemen wegens te donker, maar een 2k HD restauratie gaan we waarschijnlijk niet moeten verwachten). De enscenering is ook heel sec en zonder franjes met veel statische camerastandpunten en af en toe een POV-shot van het monster (alsook een aantal keren zoom-in en zoom-uit, wat wel een leuke overgang naar de titelsequentie oplevert). Alles wordt netjes, doch risicoloos in beeld gebracht. Wanneer we het monster dan toch te zien krijgen, lijkt hij nog het meest op een yeti met hoorntjes. Uiteraard is het gewoon een man in een luizig pak.

Aangezien de film uitkwam voor Night Of The Living Dead in 1968 (een echte kantelpuntfilm, ook al was H.G. Lewis met zijn gorefilms hem eigenlijk voor) krijgen we niets te zien qua grafisch spektakel (1 enkele keer krijgen we een close-up te zien van het gezicht van een slachtoffer waarop een paar straaltjes bloed zitten) en gaat de film telkens netjes over op een andere scène op het moment dat het monster toeslaat. Dit laatste wordt zelfs meerdere keren toegepast. Een karakter schreeuwt en het volgende shot is dat van iemand anders die schreeuwt of luid praat in een ongevaarlijke situatie. Verder is er van special effects geen sprake. Het experiment dat zich in de ruimte afspeelde en hoogstwaarschijnlijk onze yeti (een mutatie) voortbracht, wordt dan ook op het einde van de film netjes en rustig verteld (i.p.v. getoond) door een professor terwijl die van een goede pijp geniet, zich blijkbaar er niet van bewust dat als hij reeds zijn mond had opengedaan bij het allereerste slachtoffer er geen andere doden meer gevallen waren.

De mondspieren van de acteurs hebben dus het meeste werk, dan vraag je je af wat daar precies uitkomt? Ook daarin volgt de film de voorbeelden van 10 tot 15 jaar geleden (gladde, one-liner achtige dialogen die nooit door echte mensen gebruikt worden). Dat vraagt om een voorbeeld. Hier heeft sheriff Crawford net te horen gekregen dat hij zich van de zaak moet afhouden.

Sheriff  : “Yep, a rocket.”
Hulpsheriff  : “A rocket?”
Sheriff  : “One of ours. And would you believe it, those government boys were already there?”
Hulpsheriff  : “How the hell did they beat us out there?”
sheriff  : “Ah, beats me how they do it, but I tell you 1 thing… they won’t get my vote in any popularity contest!”

Verder krijg je af en toe ook nog eens zéér gedateerde hippe termen te horen (“this is our blast, dig it or you can split!”) die het toenmalige publiek waarschijnlijk al met de ogen deed rollen. Uiteraard kan dit voor huidige kijkers juist een extra charmante toets opleveren.

Wat als weinig charmant zal opgevat worden, zijn de vele lange scenes van opvulling. Een zoektocht in het bos levert uiteindelijk een voetafdruk en een stukje pels op, maar verder gebeurt er geen hol. Chris en Judy hollen door het bos, tikkertje spelen, en dat duurt langer dan noodzakelijk. Eenmaal het wilde feestje (nuja, dansen op rockabilly muziek en het drinken van cola terwijl de tieners op een dekentje zitten) begonnen is, krijgen we regelmatig het voetenwerk en de heupbewegingen te zien. Het is beeldmateriaal dat in een goede, spannende film er allemaal uitgesneden zou worden of ferm ingekort. Maar ja, als je een film hebt van 75 minuten die opgebouwd is uit zoveel overbodige momenten, kan je wel vermoeden dat bij een echt scherpe montage die enkel toont wat er toe doet, het eindresultaat eerder de lengte van een aflevering van The Outer Limits zou benaderen.

Logica is soms ook ver te zoeken. Als de hulpsheriff op een zandweg rijdt en hij plots het monster ziet, draait hij zijn auto om. De man heeft dus nog steeds tijd om weg te rijden. Toegegeven, het was donker dus mogelijk zag ik het verkeerd (en zat hij vast in de gracht), maar i.p.v. door te rijden (of verdraaid, rijdt het beest overhoop en beëindig de film), beslist hij in paniek dan maar via de radio om hulp te roepen. Dit gaat ongeveer 1 minuut door! In tijden van stress nemen mensen soms rare beslissingen, maar kom, als een harige manaap op je komt aflopen en je kan wegrijden (en zelfs eventueel via de passagiersdeur weglopen), blijf je dan echt zitten en je dood afwachten? Daar sta je dan met je jarenlange ervaring! Uiteraard is dit niet de enige domme actie die te aanschouwen valt, want verpleegster Joan en Judy laten in een moment van stress ook de mogelijkheid liggen om met de auto weg te rijden om dan hun kans maar te gaan om een chalet binnen te dringen (uiteraard gesloten). En als er zulk een gevaarlijk wezen ronddoolt, waarom blijven Chris en Judy op het einde van de film (sheriff Crawford en een groep agenten zetten een val op) dan in de buurt in hun wagen zitten (maar wel buiten hoorafstand van de sheriff) i.p.v. gewoon weg te rijden naar huis zodat ze veilig zijn (uiteraard worden ze aangevallen)?

Die domheid vertaalt zich gelukkig ook naar onze yeti. Op een bepaald punt achtervolgt hij sheriff Crawford door het nachtelijke bos. Crawford loopt terwijl de yeti snel stapt, dus in principe kan die eerste nooit bijgehaald worden. Om 1 of andere reden sukkelt de sheriff echter op de grond en blijft daar dan maar liggen (terwijl hij omwille van zijn voorsprong meer als genoeg tijd had om terug op te staan). De yeti nadert, de sheriff grijpt een tak en probeert de yeti aan te vallen. Eindelijk mag de man in het pak zijn armen eens strekken en hij slaat de sheriff terug op de grond. Nu kan de genadestoot gegeven worden. Neen! De yeti kijkt toe, de sheriff staat terug recht en loopt weg. Einde scène! Een heel slecht uitgewerkte manier om de held van het verhaal niet vroegtijdig het loodje te laten leggen.

Misschien maar goed ook, want veteraan John Agar in de rol van sheriff Crawford is 1 van de weinige redenen die de film nog enigszins kijkbaar houdt. Hij brengt wat leven in de brouwerij en heeft een goede presence. Dat kan je van de rest van de cast niet zeggen (de tieners worden trouwens door veel te oude acteurs en actrices uitgebeeld, nog iets wat uit de vroegere jaartjes meegepikt is), maar ze moeten zich dan ook wel behelpen met ééndimensionale personages waar weinig mee te doen is en soms wel hele flauwe humor. Een voorbeeldje? Chris en Judy lopen weg uit een snackbar voordat ze hun bestelling hebben gekregen. Het dienstertje komt met een dienblad af, begint sip te kijken (met de lippen theatraal naar beneden) en na enkele seconden jammert ze “Hey, what about your order?”. Knap dat de actrice dit gezegd krijgt zonder het schaamrood op de lippen te krijgen! Wel goed gevonden, en best hilarisch, is de finale waarin met een list de yeti uiteindelijk toch overwonnen wordt. Het heeft te maken met een mannequin, maar meer verklap ik niet.

Het vormt een degelijk orgelpunt op een best saaie film. Met de bril van een historicus op valt er nog wat jolijt uit te halen als relikwie uit een vervlogen filmtijd, doch dan kan je best even verder graven naar echt waardevolle stukken!