mother!

Boegeroep, een staande ovatie, een regelrecht fiasco, een meesterwerk, een filmisch hoogtepunt, een kunstwerk, een koortsdroom en veel meer. Er is al veel geschreven en gezegd over mother! van Darren Aronfsky. Iedereen en niemand heeft gelijk over dit werk van Aronofsky. Persoonlijk wil ik mother! geen film noemen maar een ervaring, een cinematografische ervaring.

mother! is een ‘film’ die haast niet te recenseren is op een conventionele manier. Diep ingaan op het verhaal geeft teveel weg. Ingaan op de symboliek en de gedachtegang geeft ook teveel weg, en laten we eerlijk zijn… er zit zoveel symboliek in mother! dat het een monnikenwerk is om alles er op de (juiste) manier uit te halen.

Een korte samenvatting van het verhaal, waarbij er niet teveel verklapt wordt, is dat een stel samenwoont in een huis en dat er steeds meer mensen inbreuk maken op hun leven. Waarom, wie, wat en hoe, dat maakt niet uit.

Home Invasion is een omschrijving die past, horror past, thriller, drama, mysterie, arthouse, fantasy, audience attack en meer. Ik weet het niet zo goed. Gedurende het eerste deel van de film lijkt alles vrij straight forward te gaan en denk je dat er een ‘normale’ opbouw is. Ja, het camerawerk, het acteerwerk en de toch wat onconventionele opbouw doen anders vermoeden en dan gebeurt het.. Chaos en wanorde. Je weet niet meer wat er aan de hand is, je weet niet wat er gebeurt, hoe, waarom en wanneer. Van het één op het andere moment slaat de film om. Misschien denk je dat je op een gegeven moment de draad weer op weet te pakken, maar als dat überhaupt zo is ben je die snel weer kwijt. Want geloof me, tot het einde gaat het alle kanten op. Voor mij geeft het einde van deze film een vrij ‘duidelijke’ uitleg over waar ik naar aan het kijken was, maar ook dat zal niet voor iedereen zo zijn.

Ik snap wel dat men zo verdeeld is over mother!. Aronofsky mag je gerust pretentieus noemen na het zien van dit werk. Maar ik kan hem dit niet kwalijk nemen. Voor mij heeft hij een kunstwerk neergezet die vergeleken mag worden met de werken van David Lynch, David Cronenberg en Lars von Trier. Het is niet de eerste keer dat de werken van Darren Aronofksy hiermee vergeleken worden en zeker niet de laatste keer. Ook de meest controversiële werken van de eerder genoemde regisseur zijn ‘love it or hate it’ en dat is hier precies zo. Ik val in de eerste categorie en kan iedere zichzelf respecterende filmliefhebber die controverse kan waarderen aanraden om mother! te kijken. Ik garandeer je dat mother! iets met je doet. Je zal het misschien geen goede ‘film’ vinden, of wellicht wel een meesterwerk, maar je zit dit kunstwerk niet zonder de spreekwoordelijke kleerscheuren uit. Als je dat als filmmaker weet te bereiken dan doe je iets goeds. Het spreekt wat mij betreft dan ook ontzettend voor mother! dat mensen boos uit de bioscoop zijn gelopen omdat het geen ‘normale’ horror film is. Het enige wat ik mij nu nog afvraag is hoe het er in het hoofd van Darren Aronofsky eraan toe gaat. Hij heeft de eerste draft in 5 dagen geschreven… Hoe weet je in godsnaam zoiets als dit in 5 dagen op papier te zetten. Fenomenaal!