Howling II: Stirba – Werewolf Bitch

Poster voor de film ""

Howling II: Stirba - Werewolf Bitch

R 91 min - Thriller, Horror
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1985
Director:  Philippe Mora
Runtime:  1 h 31 min


Tagline: It's not over yet.

Waarschijnlijk is het voor niemand nodig om Christopher Lee te introduceren. Op gezegende leeftijd, wanneer de meeste acteurs dan profiteren van hun pensioen of noodgedwongen moeten opdraven in gedrochten, mocht de man optreden in 2 van de (op dat moment) grootste franchises die er bestonden, nl. The Lord Of The Rings en Star Wars. Zelfs tot aan zijn dood was hij nog betrokken in projecten, wat neerkomt op een carrière van zo’n 70 jaar, want zijn 1e optreden had hij al in 1946. Zijn bekendste rol is die van graaf Dracula in een handvol films voor het Britse Hammer Studios, waar hij voornamelijk tegenover Peter Cushing (die nog in Star Wars uit 1977 meedeed) stond. Met zijn dood is een laatste acteur uit de klassieke horrorperiode van ons heengegaan en daarmee werd dan ook een tijdperk definitief afgesloten.

Terwijl het op het 1e zicht wel een verhaal lijkt met enkel succesmomenten, bleek de man uiteindelijk ook maar een mens te zijn. Zo sloeg hij indertijd de rol van dr. Loomis af in de kleine horrorfilm Halloween, waarna Donald Pleasence wel toehapte en de geschiedenisboeken inging. Gezien zijn lengte en enigszins aristocratische uiterlijk (en typische stem) zag je hem ook nooit de rol van tengere personages krijgen en werd hij enigszins getypecast als de slechterik. Uiteindelijk heeft hij, geheel onverwacht, ook nog een paar heavy metal albums uitgebracht. Ja, al bij al is de man toch enkel een waar icoon te noemen die een erfenis nalaat waar velen een puntje aan kunnen zuigen. Een catalogus vol vampiers, mummies, jedi’s, hobbits waar de man uiteindelijk toch best trots op geweest zal zijn. Echter, voor The Howling 2 zou hij zich later bij Joe Dante (de regisseur van het origineel) geëxcuseerd hebben. Zouden de copulerende weerwolven daar voor iets tussenzitten?

Nochtans gaat deze sequel verder onmiddelijk na de vorige film (nog niet gezien, dan best eerst kijken en deze paragraaf overslaan) en komen we uit op de begrafenis van Karen White, de onfortuinelijke protagonist uit de 1e film. Deze wordt bijgewoond door haar broer Ben, haar collega Jenny Templeton en de mysterieuze Stefan Crosscoe. Die laatste vraagt even later aan Ben om hem bij zijn woonst te ontmoeten. Samen met Jenny, die een verhaal ruikt, ontdekt hij dat Crosscoe een weerwolvenjager is en, sterker nog, dat Karen in een weerwolf veranderd is (voor het publiek is dat geen verrassing, aangezien zo de vorige film eindigde). Tijdens een middernachtelijke poging om Karen definitief te doden, worden ze aangevallen door andere weerwolven die gestuurd zijn door Stirba, die zich ergens in Transsylvanië schuilhoudt en daar een leger opbouwt. Ben voegt zich samen met Jenny bij Crosscoe en ze reizen af om Stirba tegen te houden, doch die laat dit niet zonder slag of stoot gebeuren.

Het origineel was een leuke weerwolfprent met vrij goede effecten die indertijd de concurrentie aanging met An American Werewolf In London en, net zoals die laatste, een weerwolftransformatie toonde recht voor je ogen, alsook de nodige humor bevatte (in beide elementen scoort AAWIL wel beter). Zoals eerder aangehaald, volgt The Howling 2 meteen op het einde van het origineel. Dat betekent echter niet dat je het origineel hoeft gezien te hebben om deze film te kunnen volgen, want buiten 1 connectie (het personage van Karen White, hier trouwens overduidelijk door een andere actrice dan Dee Wallace vertolkt) staan de verhalen compleet los van elkaar. Persoonlijk vond ik The Howling 2 ook een stuk luchtiger en zotter, waardoor deze film eerder als een ‘guilty pleasure’ genoten dient te worden dan een vrij serieuze griezelfilm.

Om te beginnen is er de rol van Reb Brown, die de broer van de onfortuinelijke Karen White speelt. Niet meteen de meest expressieve man en hij lijkt met zijn hoofd reeds in oorlogsmodus te zijn (hij zou later een aantal keren in Italiaanse Rambo-ripoffs spelen) want hij schiet er lustig op los met zijn shotgun en krijst af en toe de longen uit zijn lijf. Totaal ongeloofwaardig en uit het niets heeft hij een stomende seksscène met zijn vrouwelijke collega die mee op pad trekt met hem naar Transsylvanië (vrij geloofwaardig ‘Oost-Europees’ wat komt doordat men effectief in Tsjechië is gaan draaien) en uiteindelijk al snel de ‘damsel in distress’ zal worden. Zij komen te staan tegenover Sybil Danning, die de grootborstige en sensuele Stirba speelt. Die borsten spelen trouwens een bijna even grote rol als de actrice zelf, want te pas en te onpas scheurt ze haar BH van het lijf (in de hilarische eindsequentie wordt dit zelfde shot trouwens meer dan 10 keer herhaald, op de tonen van de jaren ’80 punksong die ook in het begin van de film wordt gezongen).

Wat zal opvallen doorheen de film is dat de plot vrij magertjes is en snel opgelost, miniem bijna. Wanneer onze helden in Transsylvanië aankomen, is het na zo’n 2 nachten gepiept. Daarom ook dat er veel tijd wordt gespendeerd aan het tonen van de couleur locale. In het dorpje dat aan de voet van de berg ligt van Stirba’s burcht heerst er een enorm feestgeruis dus wordt daar de lengte van de film al eens wat gerekt. Regelmatig, zonder aanwijsbare reden, wordt er in de montage overgegaan naar een close-up van een gebouw of een Roemeense pop, en meer dan 1 keer. Ondanks dat de locatie er niet om liegt, is er vrij weinig om van bang te worden. Aan de  effecten en make-up zal het niet gelegen hebben, maar ze krijgen vrij weinig mogelijkheden om de film wat te peperen. Ook hier wordt bijna alles in close-up gefilmd. Weerwolf wordt neergeschoten? Close-up van de kogelinslag op de vacht. Weerwolf krijgt een zwaard in zijn muil? Close-up.

Het zou kunnen betekenen dat het budget toch niet voldoende was om overtuigende special effects te tonen, maar zorgt er wel voor dat het er niet altijd spectaculair aan toegaat wanneer de weerwolven in het spel betrokken zijn. Godzijdank zijn er dan wel een aantal hilarische momenten die voor tintelingen in de rug zorgen. Wanneer Stirba een soort gezang ten berde brengt, dienen onze helden (een aantal lokale inwoners hebben zich bij hen gevoegd) een speciale soort oordopjes te dragen. Helaas struikelt de dwerg van het gezelschap en zijn oordopjes vliegen door de nacht. Het publiek zal zich de ogen kunnen uitkijken met wat dan volgt. Er zijn zo nog wel wat leuke dingen te bezichtigen die ik hier niet ga verklappen, maar Stirba’s huisgargoyle mag zich ook een keertje uitleven. Aan de andere kant slaagt men er uiteindelijk wel bedriegelijk simpel in om het kasteel van Stirba binnen te vallen (weerwolven zijn luizige bewakers, zo blijkt) en er weer uit te ontsnappen, wat een beetje op een anticlimax uitdraait. Gelukkig maakt de uiteindelijke confrontatie tussen Crosscoe en Stirba dan weer veel goed gezien de bizarre afwikkeling daarvan, geholpen door een magische lichtshow.

Ja, hoe brengt Christopher Lee het er nu vanaf hier? Wel, de man houdt zich kranig en lijkt met zijn doodserieuze blik wel te acteren in een andere film zonder dekkende weerwolven, borsten, punkrock en bloederige latex. Een beetje een Van Helsing-type, zoals zijn vroegere collega en boezemvriend Peter Cushing. Één enkele keer doet hij een beetje mee met de luchtigheid door een flashy zonnebril te dragen in een nachtclub, maar voor de rest is hij zoals altijd de rijzige aristocraat waarvoor je alleen maar gezag kan hebben. Het levert uiteindelijk een leuke hutsepot van verschillende elementen en toonaarden op die aangenaam om volgen is als je het allemaal niet te serieus neemt, zonder dat het ergens ook maar enigszins indrukwekkend wordt (met de prachtlocatie van Stirba’s kasteel wordt uiteindelijk, buiten een opmerkelijk ritueel, veel te weinig gebruik gemaakt, helaas). Ook is de film net niet goor en uitzinning genoeg om van een echte trashklassieker te kunnen spreken, doch de prent is gelukkig ook niet té droog en krijg je toch nog voldoende waar voor je geld.

Vrij goed te genieten als je het niet serieus neemt en het bizarre wel kan smaken. Mensen met een fetish voor weerwolven mogen een extra puntje toekennen!