Giallo in Venice

Poster voor de film ""

Giallo in Venice

91 min - Mystery, Crime
Your rating:

Country:   Italy
Language:  Italian
Release Date:  1979
Director:  Mario Landi
Runtime:  1 h 31 min


Voor koppels, die romantiek hoog in het vaandel voeren, moet Venetië wel een droombestemming zijn als ze hun huwelijksreis plannen. Het beeld van een tochtje op de wereldbekende gondels terwijl ze door het oude stadsgedeelte worden geleid moet zeer uitnodigend werken. Ik heb tussen de regels door wel eens verstaan dat het water in al de kanalen daar ontzettend hard stinkt, maar of het waar is weet ik niet. Het is in ieder geval niet genoeg om de associatie met romantische levensvreugde te ontkrachten. Veel films, waaronder Death In Venice en Don’t Look Now, hebben de stad dan ook als achtergrond gebruikt. Het zijn niet meteen de meest optimistische werken, maar in vergelijking met Giallo A Venezia zijn het sprookjesfilms. Zet je schrap en doe een capuchonnetje aan, want het gaat smerig worden!

Langs het water vindt men de lijken terug van Fabio en Flavia. De man is met meerdere steken van een scherp voorwerp omgebracht, de vrouw is verdronken doch op 1 of andere manier op de oever geraakt. Inspecteur De Pol is met het onderzoek belast. Al snel komen ze uit bij Marzia, een vrouw die via telefoon obscene boodschappen krijgt van een ex-vriendje. Ook blijkt ze het vermoorde koppel goed gekend te hebben en vertelt ze alles wat ze over hen weet. Fabio bleek een perverseling te zijn die Flavia meetrok in een draaikolk van sexuele abhorrentie. Een ex-vriend van Flavia bekent dat hij maar al te graag Fabio een kopje kleiner zou gemaakt hebben. Ondertussen houden de moorden niet op. Zal inspecteur De Pol er in slagen om deze prangende zaak op te lossen?

Om met de roeispaan maar meteen in de gondel te stappen : dit is een ontzettend vuige en vunzige film. Het beste kan je hem vergelijken met Lucio Fulci’s New York Ripper, maar dan zonder de filmische klasse van die laatste. Sterker nog, indien de groezelige esthetiek en moraal uit de Amerikaanse grindhouse en sexploitation zou kunnen vertaald worden naar Europa, dan komt deze film er dichtbij. Neem Venetië zelf, waar de regisseur over het algemeen de pracht en praal van Venetië wat afzij houdt (buiten een paar momenten) en ons vooral meeneemt naar achteraf-straatjes en –steegjes, op regenachtige dagen, op stuk brakland/bouwwerf. Als inspecteur De Pol en een verdachte aan een tafeltje zitten te praten, zie je verder geen enkele toerist. Het zijn allemaal elementen die de levensvreugde onttrekken aan de omgeving waar je dit normaal wel verwacht en een deprimerende sfeer van geestelijk verderf ontlenen aan deze prent.

Dat geestelijk verderf wordt in de 1e plaats verpersoonlijkt in het karakter van Fabio. Met zijn blonde kapsel en blauwe ogen lijkt hij wel op een engel die van zijn wolk gevallen is, tuimelend recht tot in de hel. Je kan je hardop afvragen waarom een knappe en relatief onschuldige jonge vrouw als Flavia bij zo’n kastaar blijft, doch in het echte leven komen er wel meer destructieve relaties voor. Het begint met een vrijpartij tussen 2 gestationeerde boten. Flavia merkt op dat ze worden gadegeslagen door een vreemde en knapt er meteen op af. Fabio is echter geïntrigeerd en probeert Flavia te overtuigen wat verder te gaan op een avond in bed. Ze weigert. Fabio laat haar achter en gaat in een prentenboek naar erotische tekeningen kijken, een lijntje cocaïne consumerend. Ondertussen masturbeert Flavia zich tot een orgasme. Dit culmineert allemaal in een hartverwarmende scène waar Fabio met een karwats zich op haar uitleeft (tegen haar zin in doch écht tegenstrubbelen doet ze niet want, ja, ze houdt van hem hé!), waarna ze opnieuw seks hebben. Veel gekker moet het niet worden, maar dat is buiten Fabio gerekend, voor wie dit slechts een opwarmertje betekent!

De muziek die de hele film begeleidt is een zachte, jazzy en soms suikerzoete soundtrack. Enkel wanneer we in de zonnebrilglazen van de moordenaar de weerspiegeling van een potentieel slachtoffer zien (mooi uitgevoerd shot, doch meerdere keren herhaald), durft het een stukje dreigender te worden. Van bij de introductie van onze psychopaat krijgen we hem vol in beeld te zien, dus enige aspiraties tot mysterie worden al meteen de kop ingedrukt. Ook stylistisch scheert deze thriller geen hoge toppen. Geen waanzinnige camerastandpunten, af en toe wat in- en uitzoomen, dat is het zowat een beetje. Het zal niet verwonderen dat regisseur Mario Landi voornamelijk televisiewerk deed. Ook in die zin voelt de film meer aan als een grindhouse film, waarbij het tonen van seks, geweld en seksueel geweld hoger op het lijstje met prioriteiten stond.

En daarmee wordt meteen de kracht, als je zo wilt noemen, van deze film belicht. Bij momenten flirt de film met pornografie, zonder op een moment de overstap te maken. Tijdens een avondje uit in de bioscoop mogen we de wichelroede van een besnord individu aanschouwen terwijl hij zichzelf eens goed bedient (uiteraard heeft ook hier Fabio weer een vinger in de pap te brokken!), een fotoboek van Fabio bevat extreem pornografische afbeeldingen uit de jaren stillekes en onze protagonist (?) deinst er niet voor terug om zijn vrouw te laten verkrachten door een stel dokwerkers terwijl de gluiperd toekijkt. Het publiek wordt met de neus op alle smerigheid gedrukt als een stelletje voyeurs. De ogen afwenden is ook moeilijk van dit spektakel, al ware het enkel om te zien wat voor stoten Fabio gaat uithalen telkens hij op het scherm verschijnt. In het algemeen zijn de mannen trouwens allemaal vuile varkens die vrouwen gebruiken voor hun plezier en de vrouwen, zelfs al zeggen ze nee, laten zich uiteindelijk toch overhalen om mee te gaan met hun misbruikers, ook niet meteen een gegeven dat bij iedereen in goede aarde zal vallen, doch je kan argumenteren dat het een in-your-face methode is om aan te tonen in wat voor een verwerpelijke wereld deze personages leven.

Beruchter nog dan al deze seksuele deugnieterij zijn de moorden die doordrongen zijn van sadistisch nihilisme. Met een slachtofferaantal van 5 mensen verdeeld over een speeltijd van 100 minuten lijkt het allemaal wel reuze mee te vallen, maar wanneer iemand het loodje legt, dan worden alle registers opengetrokken. Het lijkt wel alsof de antagonist niet enkel zijn slachtoffer het leven wilt beroven, nee, hij wilt de pijn die hij toedient volledig laten doordringen en gaat daardoor zeer driest te werk. De kwaliteit van de speciale effecten is in deze scènes degelijk, zeker niet op het niveau wat grootmeesters als Giannetto De Rossi en Tom Savini verwezenlijkten, maar het is vooral de filosofie die erachter steekt wat ervoor zorgt dat ze hun effect niet missen. Dit maakt ook dat de film zeker niet geschikt zal zijn voor diegenen die pas beginnen met de Italiaanse genrefilm, want zelfs ik werd van enkele momenten even ongemakkelijk.

Zoals gezegd is het allemaal een beetje vunzig, doch het werkt ook hypnotiserend. Ik verveelde me in ieder geval niet (uiteindelijk blijft het allemaal ook gewoon ‘make-believe’, het is niet echt)! Het element wat echter de kers op de bizarre taart vormt is de ‘held’ van het verhaal, inspecteur De Pol. Om even de vergelijking met New York Ripper opnieuw te maken, ook daar moesten we ons optrekken aan een personage wat door jarenlange confrontatie met het vuil van de straat een uitgebluste indruk naliet en als beschermend schild een muur van cynisme had opgebouwd. In een stad als New York, met de leeftijd van het personage én acteur daarbij, was dat vrij geloofwaardig, ook al zorgde het voor een conflicterend gevoel bij de kijker. Hier wordt dat conflicterend gevoel nog een aantal dimensies groter. Want hoe smerig de film ook is, hoe jammerlijk het lot ook is van Fabio en (vooral) Flavia, de momenten met inspecteur De Pol zorgen voor een vrij onverwachte vorm van luchtigheid.

Met zijn imposante snor, poedelachtige haardos en kostuum lijkt hij niet meteen op een inspecteur, dan wel een extra uit een Bee Gees-muziekvideo of iemand die een avondje barhoppen gaat doen. Verder vindt de beste man het nodig om af en toe eens een grapje te vertellen met zijn collega’s over de slachtoffers die hij net heeft mogen aanschouwen. Ik kon me ook niet van de indruk ontdoen dat hij bij momenten een blik heeft waarbij hij op het punt leek te staan om in lachen uit te barsten, alsof we het allemaal niet zo serieus moeten nemen dat zonet een prostituee een mes in haar kruis geramd heeft gekregen. En het moet gezegd, het zorgde bij mij er ook voor dat ondanks alle gruwel ik het minder serieus nam dan dat ik het zou doen in een effectief goede en doordachte film. Had ik trouwens ook verteld dat inspecteur De Pol verzot is op hardgekookte eieren? Zowel letterlijk als figuurlijk heeft de man heel wat eitjes te pellen, hahaha! Hij heeft verdomme zelfs een zoutvat bij in zijn jaszak, om er wat extra smaak aan te geven! En aan het intact houden van de plaats delict veegt hij zijn voeten want die liggen vol eierschalen. In de naam van de goede smaak is het eveneens een bizar en verwerpelijk personage, maar in de naam van de slechte smaak is hij toffe gast die je bij de hand leidt doorheen deze groteske freakshow.

Hoor jij bij het publiek dat inspecteur De Pol volgt doorheen het gore Venetië en kan genieten van wansmaak, dan is deze prent een aanrader. Wil je echter een stijlvolle, kwaliteitsvolle thriller, dan zal je bij Argento, Fulci, Martino of Tessari moeten aankloppen.