Game of Thrones – Season Three

Laat ik bij voorbaat direct al aangeven dat spoiler free schrijven over een seizoen van Game of Thrones onbegonnen werk is. Ben je nog niet begonnen met deze serie, lees deze recensie dan vooral niet. Zorg dat je bij bent tot tenminste seizoen twee en besef je dat je ook hier spoilers krijgt voor het derde seizoen.

De strijd is gestreden. Stanis (Stephen Dillane) heeft de slag om Blackwater Bay verloren. Tyrion (Peter Dinklage) heeft succesvol het wildfire ingezet bij deze slag. Helaas werd zijn leiderschap niet door iedereen gewaardeerd; Podrick (Daniel Portman), zijn squire heeft een moordaanslag op zijn heer weten te voorkomen.

Dacht je dat je al niet genoeg characters had om rekening mee te houden, hier wordt het nog een keer erger. We krijgen namelijk te zien dat de wereld een heel stuk groter is dan alleen Westeros, en zelfs daar is er nog genoeg onontdekt. In dit seizoen is het niet de strijd die centraal staat, maar de verdere ontwikkeling van diverse personages die we al kennen. Robb Stark (Richard Madden) en Jamie Lannister (Nikolaj Coster-Waldau) zijn hier twee prachtige voorbeelden van. We krijgen al snel te zien dat Robb niet de onfeilbare ‘King of the North’ is, je kan hem op momenten zelfs nog een jongen noemen. En Jamie laat zien dat hij ook een goede kant heeft. De match met Brienne of Tarth (Gwendoline Christie) is onvoorspelbaar, niet passend, maar het werkt oh zo goed. Dit derde seizoen laat je ook zien hoe het er verder in het noorden aan toe gaat en we maken kennis met Mance Rayder (Ciarán Hinds), the King beyond the wall!

De vele verhaallijnen die zich in dit derde seizoen verder ontwikkelen zijn goed te volgen. Je moet je aandacht er wel bij houden, maar daar zorgen de makers wel voor hoor. Game of Thrones heeft een trend gezet dat elk nieuw seizoen het vorige seizoen weet te overtreffen op één of andere manier. Natuurlijk in de verhaallijn, maar hier ook in de persoonlijke ontwikkeling van de karacters. We krijgen steeds meer kennis van de persoonlijkheden van onze geliefde personages. We zien zoals al eerder aangegeven dat niemand onfeilbaar is en dat iedere munt twee kanten heeft.

Wat dit seizoen ook weet te overtreffen ten opzichte van de eerst twee seizoenen is de weergave van geweld. Had je nog niet genoeg onthoofdingen, moorden, martelingen en geweld gezien in de eerste 20 afleveringen, dan zit je hier goed. We mogen namelijk kennis maken met een ‘nieuwe’ martelaar; Ramsey Snow (Iwan Rheon); de bastaard van Roose Bolton (Michael McElhatton). Hij kan wel eens een grotere schurk dan Joffrey (Jack Gleeson) worden… En natuurlijk is dit het seizoen van de beruchte ‘Red Wedding’. Weet je niet wat de ‘Red Wedding’ is, laat je dan vooral verassen en zoek er zeker niets over op.

Ik weet niet eens hoeveel verhaallijnen we hier moeten volgen, maar het is en blijft overzichtelijk. Dat is een kunst die George R. R. Martin in de boeken goed weet te beheersen, maar ook op het scherm gaat dit hem, David Benioff en D. B. Weiss goed af. De persoonlijke ontwikkelingen in dit seizoen maken ook dat je ineens sympathie krijgt voor personen die je hiervoor het liefst zo snel mogelijk uit de weg geruimd wilde zien. De lat was al hoog gelegd, maar dit derde seizoen legt deze opnieuw hoger!