Annabelle: Creation

Horrorfilms kunnen verschillende uitwerkingen hebben op de kijker. Sommigen onder ons zitten rustig een bak popcorn leeg te smikkelen terwijl er bloed en ingewanden van het scherm druipt. Anderen zouden diezelfde bak popcorn al over de hele zaal hebben uitgestrooid na de eerste jumpscare. Weer anderen zitten ineen gekropen achter een kussen of achter hun wederhelft en vragen met dichte ogen na elke enge scene of het al voorbij is (ter informatie, nooit aan mij vragen. Ik zal geheid liegen daarover). En dan heb je nog de harde kern die deze films bij voorkeur in alleen en in het donker kijkt. Welk type kijker je ook bent, elke keer als er een enge film uitkomt ben je weer van de partij om de duurzaamheid van je hart eens goed te testen.

Normaal gesproken ben ik van dat laatste soort. Begrijp me niet verkeerd; ik ben echt een held op sokken en als het een goede film is slaap ik een week met het licht aan. Op die manier weet ik ook hoe goed de film is geweest. “Hoe was de film?” -“mwah, slechts 3 slapeloze nachten.”Annabelle: Creation is de eerste horrorfilm die ik in een bioscoopzaal gekeken heb. Dat alleen al is een ervaring op zich, want om je heen zie je allerlei andere bioscoopgangers en je vraagt je toch af in welke categorie van Horrorfans ze vallen.

Samuel Mullins (Anthony LaPaglia) en zijn vrouw Esther (Miranda Otto) zijn in diepe rouw. Hun prachtige dochter Annabelle (Samara Lee), ook wel ‘Bee‘ genoemd, is 12 jaar geleden in een tragisch ongeval om het leven gekomen. Ze wonen ver van de bewoonde wereld in een grote boerderij. Esther is een bedgelegen kluizenaar geworden.  In een poging weer een doel in het leven te krijgen stellen ze hun huis open voor zes wezen uit een gesloten weeshuis. Deze weesmeisjes worden begeleid door zuster Charlotte (Stephanie Sigman). Onder de meisjes zijn hatrsvriendinnen Linda (Lulu Wilson) en Janice (Talitha Bateman). De twee zijn op zich zelf en hebben een pact gesloten dan ze hoe dan ook samen geadopteerd gaan worden. Het feit dat Janice kreupel is als gevolg van polio maakt het niet makkelijk, Echter Janice staat erop dat Linda ook haar eigen ding doet en niet alleen bij haar blijft uit medelijden.

Het huis is groot genoeg voor de dames. Er is echter één kamer die op slot blijft. Hoewel ze dankbaar zijn voor het dak boven hun hoofd is de sfeer in het huis ongemakkelijk en griezelig. Janice is ondanks haar handicap erg ondernemend en nieuwsgierig. De eerste nacht in het huis hoort ze geluiden uit de gesloten kamer, wat Bee’s oude slaapkamer is. Wanneer ze op onderzoek uitgaat blijkt de kamer open te zijn. Het duurt ook niet lang of ze ontdekt de bezeten pop Annabelle in een verborgen kamertje vol bijbelversen. En nu de kamer geopend is, houdt de pop nog tegen om haar kwaad los te laten op het huis!

Annabelle: Creation is een prequel voor The Conjuring (2013). Dit geeft een geweldig achtergrond verhaal voor de fans van die film. Het einde van Annabelle is zelfs verwezen in The Conjuring. Het is echter geen must om die eerdere films gezien te hebben, want Annabelle: Creation staat prima op zichzelf. Het acteerwerk is solide genoeg, zeker voor zulke jonge actrices. De stijl van de film is geheel in de jaren ’60 gezet en zorgt voor het gevoel van een old school horror film. De schrikmomenten zijn altijd effectief, zelfs als je ze al verwacht. Ja, er zijn veel jumpscares in deze film te vinden, maar geen ervan voelt onnodig. Als je terug denkt aan hoe bang je als kind voor het donker was, voor enge schimmen in de hoek van de kamer of voor monsters onder je bed dan garandeer ik je dat je een kick krijgt uit deze film. Het huis is zonder bezeten pop al eng genoeg en er wordt ook dankbaar gebruik gemaakt van deze elementen.

Tijdens de pauze in de bioscoop was de schrik goed af te lezen bij de bezoekers. Sommigen gingen op zoek naar hun smartphone die vlak daarvoor nog door de lucht vloog bij een onverwacht schrikmoment. Het heeft wel wat als je de hele zaal zich schrap hoort zetten voor iets dat komen gaat. Dat alleen al getuigt van een goede horrorfilm waar je van kan genieten. Ik geef deze film op een schaal van slaapverwekkend tot totale insomnia toch wel vijf slapeloze nachten met een milde psychose.