Alley Cat

Poster voor de film "Alley Cat"

Alley Cat

82 min - Action
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1984
Director:  Victor M. Ordonez, Ed Palmos, Al Valletta
Runtime:  1 h 22 min
Writers:  Robert E. Waters


Tagline: A one-woman vigilante squad!

Het gevoel van onrechtvaardigheid is uiterst sterk. Iedereen kent het ook wel in 1 of andere gradatie. Je hebt net een gokje gewaagd op een aantal voetbalmatchen. En verdomme, je hebt het nog uitstekend gedaan ook. 15€ was de inzet, 200€ gaat recht je broekzak in. Dat was toch wat je dacht… tot blijkt dat de man achter de toog van het groezelige, bruine café ergens langs de waterkant vergeten was op het juiste knopje te drukken! Weg al dat geld. Het enige wat de waard kan doen, is zijn schouders ophalen. “Pech” is het enige wat hij uit zijn mond geperst kan krijgen. Op dat moment lijkt het wel of de hele wereld, het lot tegen je is. En dat brandende gevoel binnen in je hart moet gedoofd worden met wraak! Nooit meer zal je een pint bier uit zijn half-gewassen glazen drinken!

Voor Billie zal dat gevoel nog een aantal graden warmer zijn. Ze is een jonge, vlotte meid die bij haar grootouders in een buitenwijk van Los Angeles woont. Op een avond belt haar buurvrouw dat ze de banden van haar auto aan het stelen zijn. Ze loopt naar buiten en confronteert de dieven, die uiteraard aannemen dat de dame zich niet kan verdedigen. Dan toont ze haar vaardigheden in karate en makkelijk jaagt ze hen weg. Ze behoren echter tot de bende van Scarface, een voze snoodaard die er dan niets beter op vindt om wraak te nemen op Billie door haar grootmoeder met een stiletto neer te steken. Als dan later haar grootvader sterft van het verdriet en het lijkt alsof de misdadigers helemaal geen gepaste straf gaan krijgen, beslist ze om het recht in eigen handen te nemen.

Het aantal wraakfilms is op geen dozijn handen te tellen. Het bekendste voorbeeld zal nog steeds de klassieker Death Wish met Charles Bronson zijn. Kort door de bocht kan je stellen dat Alley Cat een vrouwelijke Death Wish is, maar dan toch een stuk tammer qua geweld. Het quota borsten en vrouwelijk naakt daarentegen scheert wel hoge toppen. Al na 2 minuten  aanschouwen we de eerste naakte borsten en het zijn zeker niet de laatste! Billie wast zich veel in deze film en ook de arme vrouw die slachtoffer wordt van een verkrachting, en naderhand nog bij haar thuis wordt bedreigd, is in adamskostuum te bewonderen bij beide gelegenheden. Een undercover agent die een prostituee arresteert, wacht zelfs met de handboeien omdoen totdat ze in haar slip voor hem staat, de geniepigaard!

Karin Mani, die de hoofdrol voor zich neemt, is een mooie verschijning, doch geen typische knappe vrouw. Haar gezicht heeft een uniek karakter, mysterieus, met op het 1ste zicht hele lichte Aziatische invloeden. Ik kon hier nergens bevestiging voor geven, maar in een latere film speelde ze de rol van een karakter genaamd Janie Soon Lee, dus ik zal niet de enige geweest zijn. Ze staat hier in ieder geval goed haar mannetje, ook in haar martial arts sequenties. Ze is in ieder geval (tromgeroffel) geen katje om zonder handschoenen aangepakt te worden! Er wordt gelukkig schaars gebruik gemaakt van cuts die het gebrek aan lenigheid bij de acteurs moet verbergen (wat de geloofwaardigheid van de vechtscènes helpt), maar ik kan nu ook niet zeggen dat ik echt spectaculaire of ongelooflijk mooi gechoreografeerde gevechten heb gezien. Het is allemaal wat bescheiden gedaan. Verder zijn, buiten de grootvader en haar liefje, alle mannen op seks beluste varkens en de slachtoffers van de bende uitsluitend vrouwen.

Ook worden alle clichés van de wraakfilm erbij gehaald en nog wat versterkt door de weinig subtiele (en daarom leuke) aanpak van een jaren ’80-film, wat een eenvoudige, doch efficiënte exploitationfilm oplevert. Een aantal van de dialogen zijn pareltjes van macho smakeloosheid. Scarface omschrijft zijn nieuwe vriendin tegenover zijn kornuiten als “She’s the new Miss Blowjob in California, they’re holding nationals next month.” bijvoorbeeld. Die boevenleider is dan weer een 1-dimensionaal personage, heeft een joekel van een litteken op zijn wang (it’s in his name!), draagt een stoere leren jas en heeft leren armbanden rond zijn polsen. Een onderdaan  van hem overtreft dit en draagt een roze, sleeveless hemdje. Het zijn verkrachtende zwijnen, punt aan de lijn, stereotypen zonder diepgang die slechte dingen doen met onschuldige mensen, wat het makkelijk maakt hen te haten zonder enige grijsschakeringen in hun karakters.

De politie, en rechtstaat in het algemeen, komt al niet veel beter voor het daglicht. Ze staat bijna machteloos, is incompetent of gaat in een vlaag van misplaatste uitvoering van de wet de slachtoffers slechter en strikter behandelen dan de schurken die een oud vrouwtje neersteken of een andere vrouw aanraden in het park, wat voor een grote voldoening zorgt als de personificatie van dit soort wetdienaar (de oude, hoerenlopende Boyle) door zijn jonge partner eens goed afgetuigd wordt. De negatieve portrettering wordt verder gezet tijdens een rechtzaak, bijna op het bespottelijke af. De advocaat van de beklaagden blijkt een grijnzende gladjakker te zijn, de aanklager een veel jonger, bijna bibberend groentje is. Geen wonder dat Billie, een gewone vrouw in de straat, eigenhandig de orde op zaken gaat stellen.

En dat valt uiteindelijk wel reuze mee. Geen spectaculaire moorden, geen wapens. Nee, met haar voeten en vuisten slaat en schopt ze zich een weg doorheen een aantal mannen heen, zonder hen actief te doden. Een aantal keer zijn het zelfs kerels die daarna in de film niet meer voorkomen (maar die zich wel niet netjes gedragen). Enkel op het einde wordt er iemand van een gebouw gekeild. Tof, daar niet van, maar waar zijn de bombastische uitspattingen van bevredigend geweld? Neem nu Death Wish 3. Daarin schiet architect (je zou het bijna vergeten wat de man binnen de uren doet) Paul Kersey op bandietenleider Fraker… met een bazooka… vanop 1 meter afstand… in een gepensioneerdenflatje. Uiteraard overleeft hij dit zonder enig schrammetje op te lopen. Compleet bespottelijk, maar wel uiterst vermakelijk en op zijn plaats in dit soort vleesgeworden fantasiewerelden waar realisme plaats moet ruimen voor popcorn.

In deze film doen ze nochtans hun best om het publiek zo goed mogelijk hun zin te geven. Billie wordt namelijk voor een aantal dagen opgesloten in de gevangenis door een rechter die geen voeling heeft met rechtvaardigheid (maar later wel een oud vies mannetje blijkt te zijn). Op deze manier wordt even een omleiding naar de vrouwengevangenisfilm (W.I.P. voor de vrienden) gemaakt. Een groepsdouche volgt. En ja hoor, een knappe vrouw als Billie wordt meteen opgemerkt. Haar stevig gebouwde celgenoot laat in weinig mis te verstane termen (“Sam wants, Sam gets.”) weten dat ze met Billie graag de eenzaamheid wat zou verdrijven. Stom dat ze vergat dat Billie karate kan! Een paar minuten later (en een chantagepoging op de rechter rijker) is de gevangenis achtergelaten. Net zoals de rest van de film plezant, degelijk gedaan, maar wat lusteloos en halfbakken.

Een klassieker kan je het bezwaarlijk noemen, doch wel een leuk tijdverdrijf van 80 minuten met actie (niet zo veel, eigenlijk), naakt (redelijk veel, zei ik al dat Billie zich regelmatig wast?) en oogverblindende jaren ’80 mode (Billie heeft hele kleurrijke broeken!).