Earth Defense Force 4.1 : The Shadow Of New Despair

Earth Defense Force 4.1: The Shadow of New Despair Boek omslag Earth Defense Force 4.1: The Shadow of New Despair
Earth Defense Force
Third-person shooter
D3 Publisher, Marvelous USA (PS4)
2016
Toshio Noguchi, Takehiro Homma
Sandlot
PlayStation 4. Microsoft Windows
Single-player, multiplayer

Buiten een grote filmnerd game ik ook al sinds de hoogtijdagen van het 8-bit Nintendo Entertainment System en de Commodore 64. Op een zeer korte tijd is er een ware evolutie geweest in dit nog jonge medium en tegenwoordig zijn de graphics realistischer dan ooit. Waar we in de jaren ‘80 keken naar een aantal pixels die op een zwarte achtergrond voortbewogen (en we in ons hoofd moesten voorstellen dat het ruimteschepen waren), de laatste jaren zien we hele realistische karaktermodellen op ons scherm rondlopen. De reputatie van videospellen is ook gegroeid. Toen in de jaren ’90 Wing Commander III acteurs als Mark Hamill en Malcolm McDowell inhuurde, werd dat gezien als een echte stunt, want gaming werd nog aanzien als een minderwaardige hobby. De laatste jaren kijkt niemand er echter nog van op als een acteur zijn smoelwerk toont in de gedigitaliseerde wereld (zie Kevin Spacey in Call Of Duty : Advanced Warfare).

Om nog maar niet te spreken van de omgekeerde stap waarbij games worden omgetoverd tot speelfilms. Maar dat is niet zo vreemd. Games bevatten namelijk veelal filmische ervaringen, met volwaardig geregisseerde dialogen en uitgewerkte verhalen. Er zijn simulaties over het managen van een voetbalteam, luchthaven,… die zo levensecht zijn en zoveel opties bevatten dat het bijna echt werk wordt. Een spelreeks als Uncharted voorziet de speler van een interactieve Indiana Jones-achtige beleving. De MMO-mastodont World Of Warcraft (zelf welgeteld 4-6 maanden zéér intensief gespeeld toen de uitbreiding The Burning Crusade nog maar pas uitkwam) blijft met speels gemak geld opslorpen van hordes mensen die verslaafd zijn aan dit fenomeen. Miljoenen kinderen die al jaren Pokémon vangen op hun Game Boy of Nintendo (2/3) DS.  Maar al dit voorgaande behoort tot het A-circuit, de blockbusters. Wat met het B-circuit?

Net zoals in de filmwereld ga je veel (ruwe) diamanten vinden als je even wat dieper graaft of zelfs in de tijd teruggaat. Iedereen kent Doom en zijn vele incarnaties. Terecht ook, want het is een iconisch spel! Toen ik zovele jaren terug eindelijk een Pentium 75 had gekocht, was de diskette met de shareware-versie van Doom het 1e spel wat ik er in stak. Het spel was toen al enkele jaren ouder, doch ik was meteen verkocht. Maar laten we even wat obscuurder gaan doen. Wat met S.O.S. The Final Escape voor de Playstation 2, een spel dat toen al redelijk primitief er uitzag waarbij je moet ontsnappen van een eiland dat op het punt staat ten onder te gaan door de vele aardbevingen? De meesten kennen dit niet. Enkel op videogame-fora wordt er wel eens over gerept. Wel, laat het mij in het kort zeggen : dit spel is een unieke ervaring, waarbij de overwegend grijze graphics het spel een prachtige sfeer geven. En dat is maar 1 voorbeeld van een spel dat door het ontbreken van naamsbekendheid onder het stof komt te liggen of met een beetje geluk een culthit wordt.

Daarmee komen we bij de serie Earth Defense Force (afkorting EDF). Van origine ontstaan op de Playstation 2 (nog steeds hét systeem met het hoogste aantal onontdekte prachtgames) gaat het over een organisatie die de aarde beschermt tegen een buitenaardse invasie. Er werden nieuwere versies ontwikkeld voor de Xbox 360, Playstation 3 en Playstation Vita. De allerlaatste is deze EDF 4.1, een hernieuwde versie van EDF 2025, voor de Playstation 4 en Steam. Opnieuw handelt het hier over een serie die onder verstokte gamers gekend is, maar waar het grote publiek nog nooit van gehoord heeft. Voor mij persoonlijk is het een reeks waarvan ik al een aantal keren gehoord had, maar nog nooit een spel van had gespeeld, totdat ik een tijdje terug EDF 2017 Portable tijdens een sale op de Playstation Store had gekocht. Het klikte niet meteen, maar ik bleef maar positieve meningen lezen en wou het dus nog wel eens een kans geven. Toen ik EDF 4.1 dan ook in een warenhuis zag liggen in de salesbak voor een luttele 10€ was het tijd voor die nieuwe kans.

Als je het schijfje in je Playstation 4 steekt, verwacht je je altijd aan een gigantische update voordat je kan spelen (een ongewenst neveneffect in deze moderne tijd), maar bij dit spel was dat héél snel gepiept. Dat kan een goed teken zijn (het spel op het schijfje is af en heeft geen post-game updates nodig) of een slecht teken (ondersteuning voor het spel is gebrekkig en je zit met een spel vol bugs… je weet wel welke ik bedoel!). Enfin, als je daarna het spel opstart, wordt je gegroet door een heroisch deuntje, waarna je de verschillende modes kan selecteren. Er is de keuze uit single player (speel alleen door alle missies heen), split screen multiplayer (op 1 systeem met 2 spelen), split screen VS (tegen elkaar spelen) of online multiplayer (over het internet met maximaal 3 andere spelers). Er zijn geen speciale speltypes in multiplayer, het handelt over exact dezelfde missies die je ook solo speelt. Persoonlijk ben ik voornamelijk een ‘Einzelgänger’, doch ik kan wel bevestigen dat het leuker is om met meerdere mensen er tegenaan te gaan.

Wanneer ik info opzoek over de voorgaande spellen uit de reeks (én mijn eigen ervaringen met EDF 2017 Portable in het achterhoofd houdend) kan ik concluderen dat er in al die jaren feitelijk geen substantiële veranderingen zijn geweest. Ja, de graphics zien er iets beter uit (maar zijn nog steeds geen referentiemateriaal), maar de structuur is altijd dezelfde gebleven. Zo gaat het in zijn werk. Je kiest als eerste 1 van de 4 beschikbare klasses. Je hebt de Ranger, wat zo’n beetje het standaardpersonage is, een gewone soldaat waar alle attributen in balans liggen. Als je graag met een shotgun rondloopt, is dit je klasse. Helaas ben je veel langer onderweg, want hij loopt niet snel (een groot nadeel, wat later zal blijken). Volgende is de Wing Diver, een vrouwelijke soldaat die er uitziet als een mechanische engel en dan ook kortstondig kan vliegen. Dit is de snelste en meest beweeglijke klasse die zich voornamelijk bedient van energiewapens. De Air Raiders (een soldaat die voornamelijk werkt als ondersteuning en luchtaanvallen kan bestellen) en de Fencer (een geavanceerde klasse van pure doch logge kracht die héél hard kan uithalen, veel tikken kan incasseren maar als een reumatische slak over het slagveld beweegt) vervolledigen de cast. Dan kies je de wapens en start je een missie in 1 van de 5 moeilijkheidsgraden (van Easy tot Inferno, namen die niet gelogen zijn trouwens).

Op dat moment wordt je gedropt op 1 van de kaarten die je altijd speelt vanuit een 3e-persoons perspectief. Je zit dan in een stad, gebergte, ondergrondse tunnel, strand, industriegebied of verlaten slagveld. Afhankelijk van waar je bent en welke missie het is, lopen er ook gewone burgers en medesoldaten rond of vind je een tank, robot of ander voertuig waar je in kan kruipen. En dan begint de actie. Aliens, in de vorm van mieren, bijen, spinnen, robots,… komen op je af en je taak is om die allemaal (of een vereist aantal daarvan) dood te schieten. Als je zo een alien vol hagel jaagt, laten ze soms iets vallen. Dit kan gaan om energie (om je gezondheid terug te krijgen), maar ook pantser (om je maximum hit points permanent te verhogen vanaf de volgende missie) of wapens (nieuwe en sterkere wapens vanaf de volgende missie). Van zodra de laatste (vereist te doden) vijand vermorzeld is, stopt de missie. Het is dus zaak om een beetje weldoordacht de missies te spelen, aangezien latere missies moeilijker worden en je het pantser en de nieuwe wapens nodig gaat hebben. Zeker vanaf de 3e moeilijkheidsgraad (Hard) gaat het er stevig tegenaan, dus kan je je voorstellen hoe het er aan toegaat bij Inferno (tip : it’s crazy shit!).

Het grootste mankement aan dit spel is dat de variatie teveel uitgesmeerd is. Wat bedoel ik daarmee? We beginnen met een rekensommetje. Er zijn zo’n kleine 100 missies. Je kan deze spelen op 5 verschillende moeilijkheidsgraden. En dit met 4 verschillende klasses. Dat wilt zeggen dat er in feite 2000 missies zijn. De ene missie duurt al wat langer dan een ander en je kan een missie artificieel rekken door een paar vijanden in leven te houden en dan alle items te gaan oppikken op de kaart, wat geen luxe is voor de latere levels en hogere moeilijkheidsgraden. Dus laten we voor het gemak zeggen dat een missie 20 minuten duurt. Dan kom je uit op een potentiële 40000 minuten die je kan spelen. Mensen die graag Playstation Trophies verzamelen en Platinum willen halen, moeten weten dat je daarvoor alle missies, op alle moeilijkheidsgraden, met elke klasse moet uitspelen. Ohja, en uiteraard moet je alle wapens verzamelen. Er is dus echt gigantisch veel inhoud in dit spel. Maar al die inhoud wordt dus eigenlijk opgebouwd uit een beperkt aantal bouwstenen. Je hebt een vrij beperkt aantal vijanden, die in latere levels gewoon een ander kleurtje krijgen of waarvan je een uit de kluiten gewassen superversie van te verwerken krijgt. Het kan dus al snel vervelen, zeker als je het lang achter elkaar speelt. Aan de andere kant wilt dit zeggen dat het uitermate geschikt is om snel een paar missies af te werken. Je gaat er in ieder geval een hele kluif aan hebben, maar het spel effectief volledig uitspelen kan dus een uitputtingsslag worden.

Komt er nog bij dat je in online multiplayer dezelfde missies als uit single player terug op je bord krijgt. En dan wordt meteen duidelijk waarom de Wing Diver het leukste karakter is. Ze kan namelijk op korte tijd grote afstanden afwerken. Ik heb missies gespeeld waarbij ik als Ranger letterlijk achter de feiten aanliep en mijn medemaats als Wing Divers het level uitspeelden terwijl ik geen enkel insect had verpulverd. In levels waar je middenin de stad zit en omringd wordt door vijanden is dit minder een probleem, maar het kan dus voorvallen dat je, om maar snelheid te maken, als een idioot door het level zit te rollen (een Ranger kan een koprol als ontwijkend manoeuvre maken) om zo wat sneller op je bestemming te raken. Sommigen zullen het ook als een minpunt ervaren dat verder geraken in het spel wat minder te maken heeft met de vaardigheden van de speler dan met hoeveel pantser je hebt verzameld. Online heb ik mensen gezien met pantser van 33000 (terwijl elke klasse begint met een waarde rond 150-250), wat wilt zeggen dat je hier heel ver in kan gaan. Het is niet dat je vaardigheden nutteloos zijn, maar ongeacht hoe kwiek je ook bent, op latere moeilijkheidsgraden is het vijandelijk geweld zo overweldigend dat je maar 1 of 2 slagen kan incasseren (en geloof me, niet geraakt worden is letterlijk onmogelijk) voordat je het loodje legt, dus intensief pantser en wapens verzamelen is gewoonweg een must.

En toch heb ik ondertussen al 50 uren gametijd in dit spel gestoken. Dat komt omdat het spel een pastiche vormt op de vele elementen die voortkomen uit B-film actie- en SF-films. De leden van EDF zijn een extreme versie van de soldaat die geen vragen stelt en zonder twijfel het slagveld oploopt om zoveel mogelijk slachtoffers te maken. Denk Starship Troopers, zonder de satire maar met nog meer macho bullshit! Dit gevoel wordt versterkt door de one-liners die ze regelmatig uitspuwen. Als je op een bepaald moment door een ondergrondse tunnel loopt en vol enthousiasme roept een soldaat “Best haunted house ever!”, dan kan je niet anders dan glimlachen. Leuk is ook dat je zelf kan kiezen uit een reeks quotes. Er zijn zelfs een aantal liedjes die je kan zingen (bestaande telkens uit 4 zinnen), dus het is perfect mogelijk om tijdens een online match de sfeer erin te houden terwijl je tot over je oren met insectenledematen wordt bedolven. Het controleschema is vrij eenvoudig gehouden zodat je er snel mee weg bent en van de zwaar overdreven actie kan genieten. De maps zijn trouwens enorm uitgebreid, zodat je veel ruimte hebt om er in te bewegen. En de gameplay is gewoonweg heel plezant. Het verhaal wat verteld wordt tijdens de missies is die naam niet echt waardig, maar wat maakt het uit? Hét moment waarop ik wist dat ik veel tijd er mee ging spenderen was toen ik met een krachtige shotgun rondliep en er plots een reusachtige spin op me sprong. Snel richtte ik de loop van mijn wapen omhoog en haalde de trekker over. De ongelukkige achtpotige tolde door de impact van het schot letterlijk kilometers ver weg en ik barstte in lachen uit.

De graphics zijn cartoonesk gemaakt om er voor te zorgen dat de sfeer luchtig blijft en zijn niet té gedetailleerd. De reden waarom wordt duidelijk bij de 1ste grootschalige missie, waarbij er letterlijk honderden aliens op je afkomen in een orgie van ontploffingen, laserstralen en instortende gebouwen (met geweldig geluid trouwens), want op dat moment krijgt ook de framerate een flinke klap. Ironisch genoeg geeft dit, samen met de trillende controller, juist nog méér het gevoel dat je middenin een veldslag staat. Het hoort tot een selectie potentiële nadelen (waaronder ook het feit dat je kan valspelen door online wapens te verzamelen die veel sterker zijn dan wat je normaal solo zou verzameld hebben) die geen impact hebben hier of het gevoel van plezier nog versterken. Het is waarlijk 1 van de weinige videogames waar ik geniet puur op basis van gameplay en niet om het verhaal verder te zetten. De ruwe kantjes houden het spelplezier niet tegen.

Een beetje slordig, een beetje overdadig, doch ontzettend leuk, zeker voor mensen die hun B-cinema van A tot Z kennen!